Posts

Klasa średnia po polsku: aspiracja z kalkulatorem w ręku

Badanie opinii publicznej o tym, kto dziś czuje się klasą średnią w Polsce, co tę klasę definiuje i czego najbardziej boi się w domowym budżecie.

Nie wystarczy „należeć”. Trzeba jeszcze to udźwignąć

W wyszukiwarkach temat może brzmieć sucho: „klasa średnia badanie opinii publicznej”. W rzeczywistości za tą frazą kryje się jedna z najciekawszych opowieści o Polsce 2026 roku: opowieść o grupie, która nie tyle celebruje awans, ile codziennie sprawdza, czy jeszcze ją na ten awans stać. Najnowsze wyniki pokazują, że poczucie przynależności do klasy średniej jest w Polsce kruche, warunkowe i mocno związane z cenami, ratami oraz zapasem gotówki na gorszy miesiąc.

Za przedstawicieli klasy średniej uważa się łącznie 39% badanych, ale tylko 14% mówi o tym bez wahania: „tak, zdecydowanie”, bo ma stabilną pracę, mieszkanie i odłożone oszczędności. Kolejne 25% odpowiada: „tak, ale coraz trudniej to utrzymać”. To ważna różnica. Klasa średnia w tym badaniu opinii publicznej nie wygląda jak wygodna kanapa, lecz raczej jak krzesło, na którym trzeba cały czas utrzymywać równowagę. Równocześnie 22% respondentów mówi, że kiedyś czuło się klasą średnią, ale dziś nie jest już tego pewne, a 27% odrzuca tę etykietę, bo zarabia zbyt mało. Dla 12% sama nazwa niewiele znaczy.

Wykres 1. Samoidentyfikacja z klasą średnią (ogół badanych).

Najmocniejszy kontrast widać między wielkimi miastami a resztą kraju. W dużych ośrodkach 23% badanych zdecydowanie zalicza się do klasy średniej, czyli wyraźnie więcej niż średnio w populacji. Jednocześnie właśnie tam aż 33% mówi: „kiedyś tak, dziś nie jestem już pewien/pewna”. Duże miasto daje więc poczucie awansu, ale też szybciej wystawia rachunek. Po drugiej stronie są małe miasta i wsie: odpowiednio 30% i 30% mieszkańców uważa, że zarabia za mało, by należeć do klasy średniej. W dużych miastach taki pogląd deklaruje tylko 12% badanych.

Wykres 2. Różnice między typami miejscowości.

Różnice widać również między kobietami i mężczyznami. Mężczyźni częściej mówią „tak, zdecydowanie” – 17% wobec 10% kobiet. Kobiety częściej odpowiadają natomiast, że zarabiają za mało, by należeć do klasy średniej: 30% wobec 24% mężczyzn. To nie jest tylko niuans językowy, ale sygnał, że poczucie finansowej stabilności ma w Polsce także wymiar płciowy.

Poduszka finansowa wygrywa z prestiżem

Gdy badanych zapytano, co najbardziej definiuje klasę średnią w Polsce w 2026 roku, najczęściej nie wybierali ani dyplomu, ani stylu życia, ani nawet samego mieszkania. Najważniejsza okazała się stabilność finansowa rozumiana jako poduszka na co najmniej sześć miesięcy bez pracy. Wskazało ją 37% badanych. Wysokość dochodów – konkretna kwota netto miesięcznie – znalazła się na drugim miejscu z wynikiem 30%. Własne mieszkanie lub dom wybrało 17%, styl życia, czyli podróże, kultura, restauracje czy edukacja dzieci, 10%, a wyższe wykształcenie i wykonywany zawód zaledwie 6%.


Wykres 3. Co najmocniej definiuje klasę średnią.

To bardzo współczesna definicja klasy średniej: mniej symboli statusu, więcej odporności. Respondenci mówią w praktyce, że klasą średnią jest ten, kto potrafi przetrwać finansowy wstrząs, a niekoniecznie ten, kto ma wizytówkę z dobrym stanowiskiem. Wśród osób z wyższym wykształceniem aż 46% wskazuje poduszkę finansową, a w dużych miastach robi to 53%. Jeszcze ciekawszy jest wynik najmłodszych. W grupie 16-29 lat 35% wskazuje stabilność finansową, ale aż 29% nadal patrzy na klasę średnią przez pryzmat dochodu. Młodsi respondenci wydają się więc bardziej nastawieni na wejście do gry, starsi – na zabezpieczenie się przed jej przegraniem.

Polityczne sympatie także układają się w ciekawe wzory. Wśród wyborców KO 53% definiuje klasę średnią przez poduszkę finansową, podczas gdy wśród wyborców PiS robi to 26%. Wyborcy Lewicy najczęściej spośród analizowanych grup partyjnych wskazują własne mieszkanie lub dom – 28%. Z kolei wyborcy Konfederacji także ponadprzeciętnie często wybierają mieszkanie lub dom, 27%. Te różnice sugerują, że klasa średnia nie jest jednym wspólnym wyobrażeniem. Dla jednych jest buforem bezpieczeństwa, dla innych progiem majątkowym, a dla jeszcze innych realnym dostępem do własnego lokum.

Rok bez poprawy, rok z presją

Pytanie o zmianę stabilności finansowej w porównaniu z poprzednim rokiem pokazuje, dlaczego słowo „średnia” coraz mniej kojarzy się ze spokojem. Tylko 11% badanych mówi, że ich sytuacja jest lepsza, bo zarabiają więcej i czują się bezpieczniej. Największa grupa, 34%, deklaruje brak zmian: „trzymam się, ale bez poprawy”. Jednocześnie 30% wskazuje pogorszenie, bo koszty rosną, a wynagrodzenie nie nadąża, a kolejne 18% mówi o sytuacji znacznie gorszej i utracie poczucia bezpieczeństwa. Łącznie 48% badanych widzi pogorszenie swojej stabilności finansowej.

Wykres 4. Zmiana stabilności finansowej w ciągu roku.

Najmłodsi są w tej części badania najbardziej optymistyczni: w grupie 16-29 lat 29% ocenia, że sytuacja się poprawiła. To ponad dwa i pół razy więcej niż wynik ogółem. Ale ten optymizm nie rozlewa się równomiernie na wszystkie roczniki. Wśród trzydziestolatków 38% mówi, że sytuacja jest gorsza, a w grupie 40-49 lat podobnie odpowiada 37%. Najsilniejsze poczucie znacznego pogorszenia widać wśród osób w wieku 50-59 lat, gdzie taki wariant wybiera 25%, oraz wśród osób 60+, gdzie wynik wynosi 24%.

Warto zwrócić uwagę na paradoks dużych miast. Z jednej strony mieszkańcy dużych ośrodków częściej niż ogół deklarują poprawę sytuacji finansowej – 17% wobec 11%. Z drugiej strony właśnie tam wielu badanych wcześniej mówiło, że nie jest już pewnych swojej przynależności do klasy średniej. To może oznaczać, że w metropoliach rosnące dochody nie zawsze nadążają za kosztami życia, a finansowy awans bywa natychmiast konsumowany przez czynsz, ratę, usługi i codzienne ceny.

AI w banku? Ciekawość miesza się z nieufnością

Badanie opinii publicznej pokazuje też, że rozmowa o klasie średniej coraz mocniej zahacza o technologię i dostęp do finansowania. Na pytanie, czy banki powinny oceniać zdolność kredytową na podstawie rzeczywistych nawyków finansowych z użyciem nowych modeli, 21% odpowiada „tak, zdecydowanie”, uznając tradycyjne metryki za przestarzałe. Kolejne 26% dopuszcza takie podejście, ale tylko jako uzupełnienie, a nie jedyną podstawę decyzji. Razem daje to 48% respondentów otwartych na zmianę. Jednocześnie 30% nie ma zdania, bo nie rozumie, jak działają modele AI w bankach. Sprzeciw jest mniejszy, ale wyraźny: 9% uważa, że modele AI są nieprzejrzyste i mogą dyskryminować, a 13% zdecydowanie woli tradycyjne, zrozumiałe kryteria.

Wykres 5. Stosunek do wykorzystania modeli AI w ocenie zdolności kredytowej.

Najbardziej pro-technologiczni są młodzi. W grupie 16-29 lat aż 37% zdecydowanie popiera użycie nowych modeli, podczas gdy wśród osób 60+ robi to tylko 9%. Z kolei osoby z wyższym wykształceniem częściej wybierają ostrożny wariant „tak, ale jako uzupełnienie” – 39%. To brzmi jak bardzo rozsądna polska odpowiedź na AI: można spróbować, ale nie oddawajmy algorytmowi całego pilota.

Obawa przed „ukrytymi klasami społecznymi” tworzonymi przez algorytmy jest jednak bardzo realna. 27% badanych mówi, że to poważne ryzyko społeczne, a 28% obawia się go trochę, choć liczy na regulacje. Łącznie 55% respondentów dostrzega ryzyko. Tylko 7% uważa, że AI jest bardziej obiektywna niż ludzkie decyzje, a 11% nie myśli o tym, bo interesują ich własne finanse, nie systemy. Najsilniejszy niepokój widać wśród wyborców Konfederacji, gdzie 41% wskazuje „tak, bardzo”, oraz Lewicy, gdzie wynik wynosi 40%. Wśród wyborców Trzeciej Drogi dominuje wiara w regulacje: 55% mówi, że obawia się trochę, ale ufa, że przepisy temu zapobiegną.

Największy wróg klasy średniej stoi przy kasie w sklepie

Gdy rozmowa schodzi z definicji na codzienne zagrożenia, odpowiedzi są bezlitosne. Najczęściej wskazywanym czynnikiem zagrażającym stabilności finansowej są ceny żywności i energii – 66%. To wynik wyższy niż obawy o koszty mieszkania i czynszu, które wskazuje 51%. Na kolejnych miejscach są brak oszczędności na nieprzewidziane wydatki – 37%, brak pewności zatrudnienia – 33%, kredyt hipoteczny lub inne zobowiązania – 16%, oraz poczucie, że system finansowy „mnie nie rozumie” – 13%. Tylko 5% badanych mówi, że nic im nie zagraża, bo czują się finansowo stabilnie.

Wykres 6. Największe zagrożenia dla stabilności finansowej.

Uwaga: pytanie wielokrotnego wyboru – odsetki nie sumują się do 100%.

W danych widać kilka mocnych pęknięć. Kobiety znacznie częściej niż mężczyźni wskazują brak oszczędności na nieprzewidziane wydatki: 45% wobec 27%. Mieszkańcy wsi rzadziej niż mieszkańcy miast wskazują koszty mieszkania i czynszu – 37% wobec 60% w dużych miastach, 61% w średnich i 59% w małych. Za to właśnie na wsi częściej wybrzmiewa brak pewności zatrudnienia, wskazywany przez 40% badanych. W grupie 40-49 lat brak pewności zatrudnienia osiąga aż 47%, co czyni ją jedną z najbardziej zawodowo niespokojnych grup w badaniu.

Ceny żywności i energii są niemal uniwersalnym źródłem presji, ale nie wszędzie tak samo mocnym. Wśród osób 16-29 lat wskazuje je 52%, czyli mniej niż w starszych grupach. Wśród osób 50-59 lat wynik wynosi 70%, a wśród 60+ 69%. Również miejsce zamieszkania zmienia akcenty: w dużych miastach ceny żywności i energii wskazuje 59%, a na wsi 69%. Jeśli więc klasa średnia ma dziś jednego wspólnego przeciwnika, jest nim nie abstrakcyjna „gospodarka”, lecz bardzo konkretna suma z paragonu i rachunku za energię.

Najważniejszy wniosek z badania jest prosty, choć niezbyt wygodny: polska klasa średnia nie znika, ale coraz częściej żyje w trybie warunkowym. „Jestem klasą średnią, o ile nic się nie zepsuje.” „Jestem klasą średnią, o ile czynsz nie wzrośnie.” „Jestem klasą średnią, o ile bank, algorytm albo rynek pracy nie przesuną mnie do innej szufladki.” To właśnie dlatego dobre badanie opinii publicznej o klasie średniej nie powinno pytać wyłącznie o dochód. Powinno pytać o odporność, poczucie bezpieczeństwa i margines błędu, na jaki ludzi jeszcze stać. W Polsce 2026 roku ten margines okazuje się dla wielu badanych zaskakująco cienki.

Jeśli ten raport był dla Ciebie wartościowy — udostępnij go. Ktoś w Twojej sieci właśnie tego szuka.

Metodologia badania

📅 Data badania: 6–8 maja 2026 r.
🎯 Próba: reprezentatywna próba dorosłych Polaków (16+) n=937
⚖️ Dobór próby: kwotowy według płci, wieku, wykształcenia, wielkości miejscowości oraz głosowania partii
📍 Realizacja: Europion Polska
⚠️ Wartości procentowe zaokrąglone do liczb całkowitych

Badanie przeprowadziła platforma Europion Polska. Europion to nowoczesna platforma badań rynku i opinii publicznej.

Lidia Przybysławska — Country Manager, Europion Polska
📧
📱 507 039 644
🌐 www.europion.pl

Prawa pracownicze w Polsce 2026: Co Polacy myślą o pracy, płacach i prawach, które ich chronią

Pracują, ale się nie cieszą: Polska w połowie drogi między zadowoleniem a wypaleniem

1 maja świat obchodzi Dzień Pracy. W Polsce święto to ma dwoiste oblicze — z jednej strony historyczne dziedzictwo, z drugiej narastające napięcia na rynku pracy. Badanie opinii publicznej przeprowadzone przez Europion Polska tuż przed majowym weekendem (1–3 maja 2026, n = 848) przynosi obraz, który powinien skłonić do refleksji zarówno pracodawców, jak i decydentów. Polacy pracują — jednak zaledwie co szósty jest naprawdę zadowolony. Reszta balansuje między spokojem „nie ma na co narzekać” a narastającą frustracją. A pytania o sprawiedliwe wynagrodzenie i prawo do odłączenia się po godzinach nie milkną.

16% jest bardzo zadowolonych z pracy i wynagrodzenia

23% czuje się źle lub bardzo źle traktowanych

Zadowolenie z pracy: mężczyźni twierdzą, że jest dobrze. Kobiety wiedzą lepiej.

Ogólna ocena warunków pracy wskazuje, że 38% Polaków mówi ‘dobrze, choć jest miejsce na poprawę’, a 16% jest zdecydowanie zadowolonych. Jednak aż 23% badanych ocenia swoje warunki pracy jako złe lub bardzo złe (11% złe + 12% bardzo złe). Co istotne, też 22% pracuje z przymusu, a nie z pasji. Mamy więc klasyczną polską pułapkę: większość żyje ze swoją pracą w związku bez radości.

Tutaj ujawnia się jeden z najbardziej uderzających wyników badania. Mężczyźni deklarują bardzo dobre warunki pracy dwukrotnie częściej niż kobiety: 22% vs 12%. Natomiast kobiety zdecydowanie częściej mówią o warunkach słabych (16% vs 7% mężczyzn) i czuciu się „wyzyskiwaną” (14% vs 9%). To nie jest przypadkowa dysproporcja — to systemowe odzwierciedlenie różnic w jakości zatrudnienia, które polskie badania rynku pracy dokumentują od lat.

Wykres 1 — Warunki pracy: kobiety vs mężczyźni Mężczyźni oceniają swoje warunki pracy zdecydowanie lepiej — 22% deklaruje “bardzo dobrze” wobec zaledwie 12% kobiet. Z kolei kobiety dwukrotnie częściej mówią o słabych warunkach (16% vs 7%) i wyraźnie częściej czują się wyzyskiwane (14% vs 9%). Różnica nie jest przypadkowa — to systemowa dysproporcja w jakości zatrudnienia.

Najbardziej niezadowolona jest grupa 50–59-latków: aż 20% z nich czuje się wyzyskiwana — niemal dwukrotnie więcej niż średnio. Osoby w tym wieku są zbyt doświadczone, by złudzić się pustymi obietnicami, a jednocześnie zbyt blisko emerytury, by radykalnie zmieniać ścieżkę zawodową. To pokolenie ciśnie w sposób milczący i stały. Zaskakujące jest też to, że małe miasta do 100 tys. mieszkańców są zbiornikiem niezadowolenia: 14% mówi o warunkach słabych, wyraźnie powyżej średniej krajowej.

Pensja: uczciwa czy nie? Kobiety mniej zadowolone, 40-latkowie najbardziej sfrustrowani

Tylko 16% Polaków uważa, że zarabia adekwatnie do swoich umiejętności. To zdumiewająco niski wynik jak na kraj, który w ostatnich latach przeszedł przez kilka rund podwyżek płacy minimalnej. Dominująca odpowiedź to „częściowo — mógłbym zarabiać więcej” (36%), a co czwarty Polak (24%) wprost stwierdza, że jest opłacany za mało jak na swoje doświadczenie.

Przepaść płciowa jest tutaj znacząca. Mężyźni poczucie adekwatnego wynagrodzenia deklarują ponad dwukrotnie częściej niż kobiety: 22% vs 10%. Kobiety natomiast częściej mówią o niedostatecznej zapłacie za doświadczenie (27% vs 21%). Najsilniej niezadowoleni finansowo są 40–49-latkowie: aż 47% deklaruje, że mogłoby zarabiać więcej, a 27% uważa, że są niedostatecznie wynagradzani. W zestawieniu z wcześniejszymi danymi o warunkach pracy rysuje się portret: Polak w średnim wieku, dobrze wykształcony, skumulowany zawodowo — i zasadniczo rozczarowany tym, co dostał za swoje wysiłki.

Ciekawy jest również wymiar geograficzny. Region Centralnego Wschodu wykazuje najwyższy odsetek poczucia niedostatecznego wynagrodzenia (31%), co może odzwierciedlać trwałe dysproporcje rozwojowe między wschodem a zachodem Polski.

71% Polaków wskazuje sprawiedliwe wynagrodzenie jako najważniejsze prawo pracownicze

 

 

Wykres 2 — Sprawiedliwość wynagrodzenia: wg wieku Najmłodsi (16–29) są najczęściej zadowoleni z pensji (35% “tak, adekwatnie”) — prawdopodobnie dlatego, że mają niższe oczekiwania lub dopiero zaczynają karierę. Szczyt frustracji finansowej przypada na grupę 40–49 lat: aż 47% mówi “mógłbym zarabiać więcej”, a 27% wprost — “za mało jak na moje doświadczenie”.

Praca zdalna: przywilej wykształconych, marzenie trzydziestolatków

Rewolucja pracy zdalnej dotarła do Polski, ale dotarła nierównomiernie. Tylko 15% pracuje zdalnie lub hybrydowo i jest z tego zadowolona, a 13% pracuje zdalnie, ale pracodawca wymaga powrotu do biura. Zdecydowana większość — 43% — wskazuje, że ich praca wymaga fizycznej obecności. To ważny kontekst dla debaty o prawach pracowniczych: zdalna praca to przywilej sektora, a nie standard rynku.

Wiek znowu działa liniowo. W grupie 16–29 lat zdalnie lub hybrydowo pracuje 25% — to więcej niż w jakiejkolwiek innej grupie wiekowej. Po sześćdziesiątce ta liczba spada do 7%, a odsetek osób niepracujących zarobkowo wzrasta do 43%. Wykształcenie również rozdziela świat: o ile 19% osób z wyższym wykształceniem pracuje zdalnie z zadowoleniem, to wśród osób bez matury jest to tylko 14%. Praca zdalna pozostaje przywilejem wykształconych i młodych — a jej brak wzmacnia poczucie nierówności wśród pozostałych grup.

30–39-latkowie są finansowo najsilniej sfrustrowanymi Polakami: 47% czuje, że mogłoby zarabiać więcej. To pokolenie, które zgrało silną karierę z drogim życiem — i zaczyna bilansować straty.

 

Wykres 3 — Praca zdalna: wg wieku Zdalna lub hybrydowa praca to przywilej młodych — 25% grupy 16–29 pracuje tak z zadowoleniem. Im starsza grupa, tym wyższy udział pracy wymagającej fizycznej obecności: w grupie 40–49 lat to aż 56%. Presja powrotu do biura dotyka szczególnie trzydziestolatków (13%).

Strajk: 61% popiera, ale nie każdy za siebie

Pytanie o gotowość do popierania strajku przynosi jeden z najbardziej żywych wyników badania: 61% Polaków popiera strajk jako narzędzie walki o prawa (36% zdecydowanie + 25% w skrajnych przypadkach). To wysoki wynik, który jest świadectwem zmieniających się postaw wobec zbiorowej obrony praw. Jednocześnie 15% popiera strajk tylko wtedy, gdy dotyczy ich bezpośrednio — co ujawnia, że solidarność pracownicza ma w Polsce charakter bardziej deklaratywny niż rzeczywisty.

Zaskakujące są różnice regionalne. Regiony Centralny Zachód i Północno-Wschodni wykazują najwyższe poparcie dla strajku: po 50–51% odpowiedzi ‘zdecydowanie tak”. Wiek ponownie różnicuje: młodzi (16–29 lat) są najbardziej pro-strajkowi (45% zdecydowanie tak), seniorzy 60+ najbardziej powściągliwi (28%). Co ważne: mężczyźni są statystycznie bardziej sceptyczni wobec strajku niż kobiety — paradoks, biorąc pod uwagę, że to kobiety częściej odczuwają niezadowolenie z warunków pracy.

 

Wykres 4 — Poparcie dla strajku: wg wieku Młodzi (16–29) są zdecydowanie najbardziej pro-strajkowi: 45% popiera strajk bezwarunkowo. Wraz z wiekiem entuzjazm maleje — wśród seniorów 60+ tylko 28% deklaruje zdecydowane poparcie, a aż 15% jest wyraźnie przeciw. Solidarność pracownicza słabnie z wiekiem.

Prawa pracownicze: pensja na pierwszym miejscu, prawo do odłączenia — nowym frontem

Pytanie wielokrotnego wyboru o najważniejsze prawa pracownicze przynosi wyrazisty wynik: 71% wskazuje sprawiedliwe wynagrodzenie i regularne podwyżki — z ogromną przewagą nad wszystkimi innymi prawami. Na drugim miejscu pojawia się ochrona przed zwolnieniem bez powodu (51%), dalej równouprawnienie płci w miejscu pracy (46%) — i tu kryje się ciekawy podział: kobiety wskazują to prawo w 53%, mężczyźni w 38%. 15-punktowa różnica to mocny sygnał, że debata o równości płac nie jest tylko ideologiczna — to codzienne doświadczenie połowy siły roboczej.

Prawo do odłączenia się po godzinach (29%) rośnie jako żądanie pracownicze — szczególnie wśród 40–49-latków (34%) i osób z wyższym wykształceniem (36%). To prawo coraz silniej koreluje z poczuciem wypalenia zawodowego. Urlop rodzicielski dla obu rodziców (30%) zajmuje ważne miejsce — szczególnie w regionie Północno-Zachodnim (41%). Bezpieczeństwo i higiena pracy (31%) wskazywane są przez kobiety (37%) wyraźnie częściej niż przez mężczyzn (26%) — co może odzwierciedlać specyfikę branż, w których pracują, i wyższe poczucie narażenia na ryzyko zawodowe.

Tylko 16% Polaków uważa swoje wynagrodzenie za sprawiedliwe. Podwyżki płacy minimalnej nie zmieniły głębokiego poczucia, że praca jest niedoceniana. Ekonomia znowu rozjechała się z nastrojami.

 

Wykres 5 — Najważniejsze prawa pracownicze: kobiety vs mężczyźni. Sprawiedliwa pensja to priorytet dla obu płci, ale mężczyźni wskazują ją nieco częściej (73% vs 69%). Największa różnica dotyczy równouprawnienia płci w miejscu pracy: kobiety wskazują je w 53%, mężczyźni tylko w 38% — 15 punktów procentowych, które pokazują, że to nie jest abstrakcyjna kwestia ideologiczna, lecz codzienne doświadczenie.

Wnioski: Polska pracownicza w roku 2026 — między rezygnacją a buntem

Wyniki tego badania opinii publicznej rysują społeczeństwo, które pracuje — ale coraz głośniej pyta o sensowność obecnych warunków tej pracy. Dwie trzecie Polaków nie uważa swojego wynagrodzenia za sprawiedliwe. Co czwarty czuje się źle lub bardzo źle traktowany. Coś się w polskim rynku pracy gotuje — i nie chodzi tylko o płace minimalne.

Trzy linie podziału są szczególnie wyraziste: płeć (kobiety systematycznie gorzej oceniają swoją sytuację), wiek (40–49-latkowie to najbardziej sfrustrowane pokolenie) i typ miejscowości (małe miasta i wsie — dalej z tyłu). W tym samym czasie 61% popiera strajk jako narzędzie walki — nawet jeśli niewielu z tej opcji skorzysta. To połączenie frustracji z biernością jest jedną z charakterystycznych cech polskiego rynku pracy: wielu czuje, że coś się należy, ale niewielu działa, by to uzyskać.

Jeśli ten raport był dla Ciebie wartościowy — udostępnij go. Ktoś w Twojej sieci właśnie tego szuka.

Metodologia badania

📅 Data badania: 1–3 maja 2026 r.
🎯 Próba: reprezentatywna próba dorosłych Polaków (16+) n=848
⚖️ Dobór próby: kwotowy według płci, wieku, wykształcenia i wielkości miejscowości
📍 Realizacja: Europion Polska
⚠️ Wartości procentowe zaokrąglone do liczb całkowitych

Badanie przeprowadziła platforma Europion Polska. Europion to nowoczesna platforma badań rynku i opinii publicznej.

Lidia Przybysławska — Country Manager, Europion Polska
📧
📱 507 039 644
🌐 www.europion.pl