Kierowcy nie rezygnują z jazdy. Optymalizują ją

Paliwa podrożały o ponad jedną trzecią rok do roku i to one wypchnęły inflację powyżej czterech procent. Zapytaliśmy 1 173 dorosłych Polaków, co ten wzrost realnie zmienił. Dwie trzecie kierowców ograniczyło jazdę, ale najczęstszą reakcją nie jest rezygnacja z podróży, tylko jej optymalizacja.

Wrzesień zamknął się wzrostem cen paliw o 36 procent rok do roku. To właśnie ta kategoria odpowiada za powrót inflacji powyżej czterech procent, a ceny maksymalne benzyny przekroczyły 7 złotych za litr.

Statystyka mówi, o ile drożej. Dane sprzedażowe reagują z opóźnieniem i mieszają wiele efektów naraz, więc nie da się z nich odczytać momentu, w którym konkretny kierowca podejmuje decyzję.

Zapytaliśmy więc wprost. W październiku zbadaliśmy reprezentatywną próbę dorosłych mieszkańców Polski: czy ograniczyli jazdę, co zmienili przy dystrybutorze, przy jakiej cenie zrezygnują z części podróży, na czym oszczędzają i kto ich zdaniem powinien zareagować. Samochód prowadzi 73 procent badanych i to na tej grupie liczymy wszystkie wyniki dotyczące zachowań kierowców.

Dwie trzecie kierowców ograniczyło jazdę

Wśród kierowców 31 procent ograniczyło liczbę przejazdów wyraźnie, a kolejne 32 procent jeździ trochę rzadziej. Razem 64 procent zmieniło zachowanie. Pozostałe 31 procent nie zmieniło nic, choć zauważa wyższe koszty — i to jest grupa najbliżej progu kolejnej decyzji.

Skala ograniczeń rośnie wraz z oddalaniem się od dużych miast. W miastach powyżej 200 tysięcy mieszkańców przejazdy wyraźnie ograniczyło 20 procent kierowców, na wsi 35 procent — różnica istotna statystycznie. Na wsi alternatywy dla samochodu praktycznie nie ma, więc oszczędność musi wziąć się z samej jazdy.

Przy dystrybutorze zmienił się rytm, nie adres

Najciekawszy wynik badania dotyczy tego, co kierowcy zrobili na stacji.

Wykres 1. Co kierowcy zmienili w sposobie tankowania. Baza: kierowcy, n=894.

Najczęstszą reakcją nie jest zmiana stacji, tylko zmiana porcji. Tankowanie mniejszych ilości częściej deklaruje 24 procent kierowców — więcej niż migrację do tańszych stacji, którą wskazuje 20 procent. Z rabatów i aplikacji korzysta 21 procent, a na tańszy rodzaj paliwa przeszło 12 procent.

Nic nie zmieniło 23 procent, co oznacza, że ponad trzy czwarte kierowców zmodyfikowało swoje zachowanie przy dystrybutorze.

Gdzie przebiega granica

Cenę, przy której kierowca zostawi auto w garażu, trzeba zmierzyć — nie wyczyta się jej z żadnych danych rynkowych.

Wykres 2. Przy jakiej cenie za litr kierowcy zrezygnowaliby z części podróży. Baza: kierowcy, n=897.

Osiemnaście procent kierowców deklaruje, że już zrezygnowało z części podróży przy obecnych cenach. Dalej rozkład jest równomierny: 9 procent wskazuje 7,50 złotego, 15 procent 8 złotych, 14 procent 9 złotych, a 20 procent dopiero 10 złotych lub więcej.

Najważniejsza jest jednak ostatnia liczba. Dla 24 procent kierowców cena nie wpłynie na decyzje w ogóle, bo samochód jest im niezbędny. To jedna czwarta rynku całkowicie nieelastyczna cenowo — segment, który nie zmieni zachowania nawet przy dalszych podwyżkach.

Ta grupa ma wyraźny profil: wśród kierowców 50–59 lat obejmuje 36 procent, wśród osób 16–29 lat zaledwie 14 procent, a różnica jest istotna statystycznie. Rośnie też na wsi — 28 procent wobec 18 procent w dużych miastach — choć ta druga różnica mieści się w granicach błędu.

Optymalizacja przed rezygnacją

Wykres 3. Na czym kierowcy oszczędzają w pierwszej kolejności. Baza: kierowcy, n=905.

Hierarchia reakcji jest jednoznaczna. Prawie dwa razy więcej kierowców łączy kilka spraw w jeden przejazd (39 procent) niż przesiada się na komunikację lub rower (20 procent). Z krótszych wyjazdów weekendowych rezygnuje 17 procent, a 11 procent tnie wydatki w innych kategoriach, żeby utrzymać mobilność.

Przesiadka na komunikację jest przy tym wyraźnie miejska: 24 procent kierowców w dużych miastach wobec 11 procent na wsi, różnica istotna statystycznie. Mówi ona jednak głównie o dostępności oferty, nie o gotowości ludzi.

Czego spodziewają się na zimę

Przewidywania są pesymistyczne, ale nie dramatyczne. Dalszych wzrostów spodziewa się 47 procent badanych — przy czym 22 procent sądzi, że będą wyraźne, a 24 procent, że powolne. Stabilizację przewiduje 17 procent, spadki łącznie 11 procent. Co czwarty nie ma zdania.

Rachunek wystawiony rządowi

Wykres 4. Kto powinien zareagować na rosnące ceny paliw. Baza: wszyscy badani, n=1 159.

Jedna trzecia badanych oczekuje obniżki akcyzy lub VAT na paliwa. Kolejne 14 procent chce kontroli cen lub marż — również po stronie rządu. Łącznie pod adresem państwa kierowanych jest 47 procent oczekiwań. Spółki paliwowe miałyby obniżyć własne marże zdaniem 15 procent, a Unia Europejska zmienić politykę energetyczną zdaniem 10 procent.

Tylko 5 procent badanych uważa, że nikt nie powinien reagować, bo ceny ustala rynek. To jedna z najniższych wartości w całym badaniu.

Oczekiwanie obniżki podatków dzieli przy tym elektoraty wyraźniej niż cokolwiek innego w tym pomiarze. Wskazuje je 42 procent wyborców Prawa i Sprawiedliwości, 38 procent wyborców Konfederacji i 38 procent osób niegłosujących, wobec 20 procent wyborców Koalicji Obywatelskiej. Różnice są istotne statystycznie.

Przekroje polityczne opieramy na deklarowanym głosowaniu i nie kalibrujemy ich do wyników wyborów, a liczebności podprób są niewielkie. Traktujemy je jako wskazanie kierunku, nie jako pomiar.

Co z tego wynika

Po pierwsze, wzrost cen zmienił zachowania, ale nie zmniejszył jeszcze ruchu tak, jak można by zakładać. Kierowcy najpierw przepakowują swoje przejazdy, a dopiero potem z nich rezygnują. Dla sieci stacji oznacza to wolumen rozłożony na więcej, mniejszych tankowań.

Po drugie, jedna czwarta rynku jest cenowo nieelastyczna. To starsi kierowcy, częściej spoza dużych miast, dla których samochód nie ma alternatywy. Dalsze podwyżki nie zmienią ich zachowania, zmienią tylko ich budżet domowy.

Po trzecie, odpowiedzialność jest adresowana politycznie. Niemal połowa oczekiwań kieruje się ku rządowi, a akceptacja dla wolnego rynku w tej kategorii wynosi pięć procent.

Na koniec

Badanie mierzy deklaracje, nie transakcje, a progi cenowe należy czytać jako górną granicę deklarowanej tolerancji. Nie osłabia to jednak głównego wniosku, bo nie dotyczy on poziomu cen, tylko kolejności reakcji — a ta jest w danych jednoznaczna: najpierw optymalizacja, potem rezygnacja. Pomiar powtórzymy, żeby sprawdzić, czy grupa odczuwająca dziś koszty, ale niezmieniająca zachowania, przekroczy swój próg.

METODOLOGIA

Badanie zrealizowane przez Europion Polska w październiku 2026 metodą CAWI w aplikacji mobilnej, na reprezentatywnej próbie 1 173 dorosłych mieszkańców Polski. Dane ważone metodą IPF (raking) do struktury Narodowego Spisu Powszechnego 2021 (GUS) według płci, wieku, wykształcenia, wielkości miejscowości i makroregionu. Efekt projektu (DEFF) 2,22; efektywna liczebność próby 528 obserwacji. Wyniki dotyczące zachowań kierowców liczone na bazie osób prowadzących samochód (73 proc. próby, n=897–905, n_eff 413–421). Pytanie o oczekiwania wobec instytucji liczone na pełnej próbie. Przekroje według deklarowanych preferencji politycznych nie są kalibrowane do wyników wyborów i mają charakter kierunkowy.

UDOSTĘPNIJ TE DANE

Jeśli uważasz, że te liczby powinny trafić dalej — do osób planujących komunikację w handlu paliwami, transporcie i logistyce, do dziennikarzy piszących o cenach, do instytucji przygotowujących rozwiązania osłonowe — prześlij ten materiał albo zacytuj go u siebie. Prosimy jedynie o podanie źródła i wielkości próby; pełne tabele udostępniamy redakcjom bezpłatnie.

Kontakt: Lidia Przybysławska · Country Manager, Europion Polska
· +48 507 039 644 · www.europion.pl · europion.pl/emagazyn

Polacy nie chcą ciszy. Chcą informacji z jasnym przekazem

Po doniesieniach o możliwym zamachu na przedstawicieli rządu zapytaliśmy 1 173 dorosłych Polaków, jak państwo powinno komunikować tego typu zagrożenia. Dwie trzecie badanych opisuje ten sam standard – zapraszamy do przeczytania naszego nowego raportu.

Gdy służby informują opinię publiczną o możliwym poważnym zagrożeniu, państwo staje przed wyborem, który nie ma dobrego rozwiązania. Powiedzieć za wcześnie — i ryzykować panikę wokół informacji, która może się nie potwierdzić. Powiedzieć za późno — i narazić się na zarzut, że obywatele dowiedzieli się ostatni. Powiedzieć za mało — i oddać pole domysłom.

Kilka dni po tym, jak sprawa trafiła do mediów, zapytaliśmy o nią reprezentatywną próbę dorosłych mieszkańców Polski. Nie pytaliśmy o okoliczności zdarzenia ani o wiarygodność doniesień — na te pytania badanie opinii nie odpowiada. Pytaliśmy, czy informacja dotarła, jak oceniono sposób jej przekazania, jaka powinna obowiązywać zasada na przyszłość i komu ludzie w takiej sytuacji ufają.

Zasięg: sprawa dotarła, ale uwaga rozłożyła się nierówno

O doniesieniach słyszało 81 proc. badanych, ale tylko 28 proc. deklaruje, że śledzi sprawę na bieżąco. Największą grupę — 41 proc. — stanowią ci, którzy słyszeli, lecz bez szczegółów. Kolejne 12 proc. kojarzy temat, ale nie potrafi powiedzieć, czego dokładnie dotyczy.

Wykres 1. Odsetek osób, które w ogóle nie słyszały o sprawie, według wieku. Baza: wszyscy badani, n=1 173.

Osób, do których informacja w ogóle nie dotarła, jest 19 proc. — i tu pojawia się pierwsza wyraźna różnica. Wśród osób po sześćdziesiątce nie słyszało o sprawie zaledwie 7 proc., podczas gdy w młodszych grupach wieku odsetek ten wynosi od 22 do 26 proc. Różnica jest istotna statystycznie i wskazuje na strukturę kanałów: komunikat instytucjonalny, powtórzony w telewizyjnych serwisach informacyjnych, dociera dziś do najstarszych odbiorców pewniej niż do pozostałych.

Drugą istotną różnicę widać między kobietami a mężczyznami — 23 proc. wobec 14 proc. niesłyszących. Pozostałe przekroje demograficzne zasięgu nie różnicują.

Ocena komunikacji: opinia publiczna dzieli się niemal po równo

O ocenę sposobu, w jaki służby i MSWiA poinformowały opinię publiczną, poprosiliśmy wszystkich badanych — ale 23 proc. odpowiedziało, że nie zna sprawy na tyle, żeby ją ocenić. Poniższe liczby liczymy więc na bazie tych, którzy ocenili: 880 osób.

Wykres 2. Ocena sposobu poinformowania opinii publicznej. Baza: osoby, które oceniły sprawę, n=880.

Wynik nie układa się w jednoznaczny werdykt. Co trzeci oceniający uważa, że informacji było wystarczająco dużo, żeby zrozumieć, co się stało. Niemal tyle samo — 28 proc. — że było jej zbyt mało, by ocenić powagę sytuacji. Jedna piąta uznała, że przekazano zbyt dużo, zanim cokolwiek zostało potwierdzone.

Najmocniejszy wynik badania: co powinno być zasadą

Pytanie o zasadę na przyszłość przyniosło najbardziej jednoznaczny rozkład w całym badaniu.

Wykres 3. Co powinno być zasadą, gdy służby otrzymują sygnał o możliwym poważnym zagrożeniu. Baza: wszyscy badani, n=1 165.

Największa grupa — 36 proc. — chce informowania dopiero po potwierdzeniu wiarygodności zagrożenia. Niewiele mniej, bo 31 proc., chce informowania natychmiast, ale pod warunkiem wyraźnego zaznaczenia, co jest potwierdzone, a co pozostaje hipotezą. Oba warianty różnią się momentem, ale stawiają ten sam warunek: odbiorca ma wiedzieć, na czym stoi.

Informowania natychmiast i bez weryfikacji chce 12 proc. badanych. Milczenia do czasu zakończenia sprawy — 7 proc. Łącznie mniej niż co piąty Polak popiera którąkolwiek ze skrajności, wokół których zwykle toczy się spór publiczny.

Wariant z rozdzieleniem faktów od hipotez zyskuje wraz z wykształceniem: wskazuje go 25 proc. osób bez matury i 37 proc. osób z dyplomem wyższej uczelni. To różnica istotna statystycznie i jedyna, która w tym pytaniu wyraźnie różnicuje badanych.

Zaufanie: służby na czele, ale co piąty nie ufa nikomu

W sytuacji zagrożenia bezpieczeństwa Polacy ufają przede wszystkim służbom — policji, ABW i Straży Granicznej wskazuje 31 proc. badanych. Drugie miejsce zajmuje jednak odpowiedź, której nie da się zaliczyć do żadnego źródła: 22 proc. nie ufa nikomu i deklaruje, że każdą informację weryfikuje samodzielnie.

Wykres 4. Komu badani ufają najbardziej jako źródłu informacji w sytuacji zagrożenia. Baza: wszyscy badani, n=1 162.

Przedstawicielom rządu i ministrom ufa 7 proc. — ponad czterokrotnie mniej niż samym służbom. W oczach badanych instytucja operacyjna i jej polityczny nadzór to dwa różne źródła o bardzo różnej wiarygodności.

Zaufanie do służb jest przy tym mniej spolaryzowane, niż można by zakładać: wśród wyborców Koalicji Obywatelskiej wskazuje je 41 proc., wśród wyborców Prawa i Sprawiedliwości 40 proc. — różnica nieistotna statystycznie. Odstaje natomiast elektorat Konfederacji, w którym 32 proc. nie ufa żadnemu źródłu, wobec 16 proc. wśród wyborców KO.

Przekroje polityczne opieramy na deklarowanym głosowaniu i nie kalibrujemy ich do wyników wyborów, a liczebności podprób są niewielkie. Traktujemy je więc jako wskazanie kierunku, nie jako pomiar.

Poczucie bezpieczeństwa: doniesienia raczej nie uspokajają

Dla co czwartego badanego doniesienia tego typu nie zmieniają nic, dla 23 proc. zwiększają poczucie bezpieczeństwa (dowód, że służby reagują), a dla 31 proc. je zmniejszają — z dwóch różnych powodów: 18 proc. czuje niepokój przed samym zagrożeniem, a 13 proc. dlatego, że nie ma pewności, czy otrzymuje pełną informację.

Ta druga liczba jest w tym badaniu najbardziej operacyjna. Opisuje spadek poczucia bezpieczeństwa, którego źródłem nie jest zagrożenie, tylko sposób informowania o nim — a to jedyna z tych rzeczy, na którą instytucja ma bezpośredni wpływ.

Co z tego wynika

Po pierwsze, spór o „mówić czy nie mówić” jest sporem o problem, którego badani nie mają. Dwie trzecie Polaków opisuje ten sam standard — informację opatrzoną statusem. Pytanie praktyczne brzmi nie „ile ujawnić”, tylko „jak oznaczyć to, co się ujawnia”.

Po drugie, zaufanie nie rozkłada się wzdłuż linii politycznych. Wyborcy dwóch największych ugrupowań ufają służbom niemal identycznie. Linia podziału przebiega gdzie indziej — między tymi, którzy ufają jakiemukolwiek źródłu, a tymi, którzy nie ufają żadnemu.

Po trzecie, część kosztu komunikacji jest do uniknięcia. Trzynaście procent traci poczucie bezpieczeństwa nie z powodu zagrożenia, lecz z powodu niepewności, czy wie wszystko — a do tej grupy trafia się czytelniejszym statusem informacji, nie jej większą ilością.

Na koniec

Badanie nie rozstrzyga, czy w tej konkretnej sprawie poinformowano dobrze — nie takie było jego zadanie. Pokazuje natomiast, czego obywatele oczekują od państwa, gdy musi ono mówić o zagrożeniu, którego jeszcze nie potrafi w pełni opisać. Oczekiwanie jest zaskakująco zgodne i umiarkowane: nie alarm, nie cisza, tylko informacja, przy której wiadomo, co jest potwierdzone.

METODOLOGIA

Badanie zrealizowane przez Europion Polska w październiku 2026 metodą CAWI w aplikacji mobilnej, na reprezentatywnej próbie 1 173 dorosłych mieszkańców Polski. Dane ważone metodą IPF (raking) do struktury Narodowego Spisu Powszechnego 2021 (GUS) według płci, wieku, wykształcenia, wielkości miejscowości i makroregionu. Efekt projektu (DEFF) 2,31; efektywna liczebność próby 508 obserwacji. Ocena komunikacji liczona na bazie osób, które oceniły sprawę (n=880). Przekroje według deklarowanych preferencji politycznych nie są kalibrowane do wyników wyborów i mają charakter kierunkowy. Badanie dotyczy oceny sposobu komunikowania zagrożenia, nie okoliczności zdarzenia.

UDOSTĘPNIJ TE DANE

Jeśli uważasz, że te liczby powinny trafić dalej — do osób zajmujących się komunikacją kryzysową, dziennikarzy piszących o bezpieczeństwie, instytucji, które same kiedyś staną przed tym wyborem — prześlij ten materiał albo zacytuj go u siebie. Prosimy jedynie o podanie źródła i wielkości próby; pełne tabele udostępniamy redakcjom bezpłatnie.

Kontakt: Lidia Przybysławska · Country Manager, Europion Polska
· +48 507 039 644 · www.europion.pl · europion.pl/emagazyn

Polska podzielona ws. Morawieckiego: 43% wie o nowej partii, ale tylko 19% rozważa na nią głosować

Mateusz Morawiecki odszedł z PiS i zapowiedział budowę nowej partii prawicowej. Europion Polska zbadała, co myślą o tym Polacy: czy znają sprawę, jak oceniają decyzję i — przede wszystkim — czy są gotowi zmienić swój głos.

69% Polaków słyszało o sprawie — ale młodzi wiedzą mniej niż seniorzy

Sprawa odejścia Morawieckiego z PiS jest zaskakująco dobrze znana w polskim społeczeństwie. Łącznie 69% respondentów słyszało o niej przynajmniej pobieżnie. 26% śledzi sprawę dokładnie, a kolejne 43% słyszało, choć bez szczegółów. Dopiero podczas badania o sprawie dowiedziało się 12%, a 18% deklaruje brak zainteresowania polityką wewnątrzpartyjną.

Zaskakujący jest rozkład demograficzny: sprawę dokładnie śledzi 47% seniorów 60+ — niemal trójka więcej niż wśród młodych 16–29 lat (16%). Mężczyźni śledzili sprawę zdecydowanie częściej niż kobiety (34% vs 19%). Wyborcy KO i PiS są niemal jednakowo dobrze poinformowani — po ok. 87% z nich słyszało o sprawie.

Co trzeci Polak nie ma zdania. Wykłócają się głównie wyborcy prawicy

Ocena decyzji Morawieckiego jest wyrazem głębokiej niepewności polskiego elektoratu: aż 37% respondentów nie ma zdania. To dominująca odpowiedź — o 12pp więcej niż drugi wynik. Wśród tych, którzy mają pogląd, wyraźnie dominują odcienie sceptycyzmu: 25% rozumie decyzję, ale ma wątpliwości co do intencji, a 15% uważa ją za spóźnioną. Tylko 13% ocenia decyzję jako odważną i słuszną.

Podziały partyjne są tu szczególnie interesujące. Wyborcy PiS częściej niż wyborcy KO oceniają decyzję jako odważną i słuszną (29% vs 19%) — co na pierwszy rzut oka wydaje się paradoksem, ale ma sens: część elektoratu PiS była rozczarowana współpracą Morawieckiego z Kaczyńskim i popiera rozłam. Za to wyborcy KO częściej postrzegają decyzję jako złą dla prawicy (4% błędna vs 17% wśród PiS). Konfederacja jest podzielona: 31% rozumie, 23% mówi „spóźniona”, 16% mówi „błędna”.

Tylko 19% rozważa głosowanie na nową partię — ale 24% mówi „może”

To najważniejsze pytanie dla przyszłości nowego ugrupowania. Wyniki są wymagające: 36% Polaków deklaruje, że w ogóle nie głosuje na prawicę — to automatyczna bariera strukturalna dla nowej partii. Spośród pozostałych: 22% woli sprawdzone ugrupowania, 24% mówi „może”, a zdecydowane TAK deklaruje tylko 5%. Jeśli dodać „może” do „tak jeśli dobry program”, potencjalny elektorat wynosi około 38% osób głosujących na prawicę — to byłoby nawet kilka procent w skali krajowej.

Kluczowy insight: 43% wyborców samego PiS rozważa lub zdecydowanie chce głosować na nową partię Morawieckiego. Wśród wyborców Konfederacji ten odsetek wynosi 33% — Morawiecki ma szansę na część elektoratu nacjonalistycznego, który szuka alternatywy bez skrajności. Z kolei wyborcy KO w 64% odcinają się całkowicie: „nie głosuję na prawicę”.

46% mówi wprost: nie popieram PiS. Lojalność Kaczyńskiemu — tylko 5%

Pytanie o powody dalszego popierania PiS zamiast nowej partii przynosi zaskakujący wynik: 46% respondentów odpowiada, że w ogóle nie popiera PiS. To potwierdza, że pytanie dotarło do szerokiej grupy respondentów — nie tylko wyborców PiS. Wśród tych, którzy mają motywacje do pozostania przy PiS, dominują trzy powody w podobnym natężeniu: 13% wskazuje na realne wyniki partii w rządzeniu, 13% na brak zaufania do Morawieckiego jako osoby, a 13% mówi „jeszcze nie wiem”.

Najbardziej symboliczny wynik: lojalność wobec Jarosława Kaczyńskiego jako powód popierania PiS deklaruje zaledwie 5% wszystkich respondentów. Wśród samych wyborców PiS ten odsetek wynosi 23% — to i tak wynik sugerujący, że partia opiera się bardziej na programie i wynikach niż na kulcie jednostki. Obawa przed rozbiciem prawicy i oddaniem władzy Tuskowi motywuje 6% ogółem (14% wśród wyborców PiS).

Polacy sceptyczni: 62% wątpi lub nie ma zdania o szansach wyborczych

Pytanie o realną szansę wejścia do Sejmu przynosi wyraźny sceptycyzm. Aż 31% mówi „trudno powiedzieć — za wcześnie na ocenę”, a kolejne 31% przyznaje, że po prostu nie ma zdania. Łącznie to 62% respondentów, którzy nie potrafią przewidzieć losu nowej partii. Optymistów jest 24% (6% zdecydowanie + 18% jako mała partia koalicyjna), a pesymistów, którzy mówią „mission impossible” — 13%.

Interesujący rozkład partyjny: wyborcy PiS są paradoksalnie bardziej optymistyczni co do szans Morawieckiego (21% mówi tak zdecydowanie vs 4% wśród KO). Wyborcy KO z kolei częściej widzą nową partię jako małą koalicyjną (25%) — co sugeruje, że lewicowo-centrowy elektorat spodziewa się fragmentacji prawicy, ale nie jej całkowitej klęski.

Podsumowanie: Morawiecki z szansą, ale przed nim test wiarygodności

Wyniki badania Europion Polska rysują obraz żywy i pełen napięć. Mateusz Morawiecki jest rozpoznawalny i jego ruch wzbudza zainteresowanie — ale jeszcze nie zaufanie. Potencjalny elektorat istnieje (ok. 38% prawicowych wyborców mówi „może” lub „tak”), jednak dominujące „nie mam zdania” i „trudno powiedzieć” wyraźnie sygnalizują: Polacy czekają na program, nie na markę osobistą.

Symboliczna jest niska lojalność wobec Kaczyńskiego (5%) — sugeruje, że PiS traci na marce prezesa, nie na polityce. To otwiera drzwi Morawieckiemu, który może pozycjonować się jako „prawicowa polityka bez Kaczyńskiego”. Jednak 46% respondentów nie popiera PiS w ogóle — co oznacza, że nowa partia musi walczyć o elektorat, który i tak byłby przy PiS. Pytanie, czy to wystarczy na próg wyborczy.

📤 Spodobał Ci się ten artykuł? Podziel się nim ze znajomymi!

Metodologia badania

📅 Data badania: 14-16 sierpnia 2026 r.
🎯 Próba: reprezentatywna próba dorosłych Polaków (16+) n=1,136

⚖️ Dobór próby: Reprezentatywna pod względem płci, wieku, wykształcenia, wielkości miejscowości oraz wyboru głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2024 roku. Ważenie przeprowadzono metodą IPF (iteracyjnego dopasowania proporcjonalnego).
📍 Realizacja: Europion Polska
⚠️ Wartości procentowe zaokrąglone do liczb całkowitych

Badanie przeprowadziła platforma Europion Polska. Europion to nowoczesna platforma badań rynku i opinii publicznej. Chcesz przeprowadzić badanie? Skontaktuj się z naszym zespołem!

Lidia Przybysławska — Country Manager, Europion Polska
📧
📱 507 039 644
🌐 www.europion.pl

Polacy wystawiają rządowi Tuska trójkę — ale PiS stawia pałę, KO stawia piątkę. Co najbardziej boli?

Mamy lipiec 2026 roku. Rząd Donalda Tuska działa od ponad 2 lat. Jak Polacy oceniają jego dotychczasowe działania? Najnowsze badanie opinii publicznej Europion Polska przynosi odpowiedź — i jest nią: “przeciętnie, z tendencją negatywną”. 42% Polaków ocenia rząd źle lub bardzo źle, zaledwie 30% — dobrze lub bardzo dobrze. Ale jak zawsze, diabeł tkwi w szczegółach — i w tym, kogo zapytasz.

Europion Polska zapytał 1 215 dorosłych Polaków o ocenę rządu, zaufanie do instytucji, kierunek Polski i najważniejszy problem. Wyniki tego badania opinii publicznej są wyraźne, politycznie ostre i — miejscami — naprawdę zaskakujące.

  1. Rząd Tuska: 42%ocenia źle, 30%dobrze — “przeciętnie” to największa odpowiedź

42% Polaków ocenia rząd Tuska negatywnie lub bardzo negatywnie, zaledwie 30% — pozytywnie lub bardzo pozytywnie. Największą grupę stanowią ci, którzy mówią “przeciętnie — ani dobrze, ani źle” (28%). To ta niewidoczna środkowa Polska, która wstrzymuje sąd.

Szczególnie zwraca uwagę liczba 27% przy odpowiedzi “bardzo źle” — to niemal co trzeci Polak. Po drugiej stronie — jedynie 10% mówi “bardzo dobrze”. Opinia publiczna jest asymetryczna: zdecydowani krytycy są liczniejsi niż zdecydowani zwolennicy.

Podział polityczny jest absolutnie kluczowy — i najbardziej dramatyczny w całym badaniu. KO: 61% pozytywnych ocen. PiS: 59% negatywnych. Konfederacja: 76% negatywnych — to najwyższy wynik krytyczny ze wszystkich partii. Lewica plasuje się tuż obok KO z 62% pozytywnych ocen. Trzecia Droga jest najbardziej podzielona (35% pozytywnych, 21% negatywnych, 44% neutralnych).

  1. Zaufanie do instytucji: Policja na czele, Sejm na końcu

Zaufanie do kluczowych instytucji Polski (skala 1–5, gdzie 3 to neutralne) pokazuje dość smutny obraz. Żadna instytucja nie przekracza wyraźnie poziomu neutralnego. Policja cieszy się największym zaufaniem (3,08), wyprzedzając Prezydenta (3,02) i NBP (3,04). Na końcu plasują się Sejm i Senat (2,72) — instytucja, którą Polacy darzą zaufaniem najmniejszym.

Jeden wynik zasługuje na szczególną uwagę: Prezydent Narocki ma wyraźnie polaryzujący wynik — wyborcy PiS dają mu 4,18 (bardzo wysoko), wyborcy KO — zaledwie 1,93 (bardzo nisko). To rozpiętość prawie 2,25 punktu — największa ze wszystkich instytucji w badaniu. Rząd Tuska oceniany jest podobnie asymetrycznie: KO daje 3,78, Konfederacja — zaledwie 1,96.

  1. Polska zmierza w złym kierunku? 41% mówi tak — ale PiS i KO widzą inny kraj

41% Polaków uważa, że Polska zmierza w złym lub bardzo złym kierunku. Zaledwie 29% mówi “dobry kierunek”. 30% ocenia sytuację neutralnie. To niepokojący wynik dla rządzących — ale ma wyraźną optykę polityczną.

Wyborcy KO w 50% widzą Polskę zmierzającą w dobrym kierunku — i tylko 21% mówi “zły”. Wyborcy PiS są niemal lustrzanym odbiciem: 44% mówi “zły kierunek”, 30% — dobry. Konfederacja jest najbardziej pesymistyczna: 69% mówi “zły kierunek”, tylko 11% — dobry. Innymi słowy: ta sama Polska, ten sam lipiec 2026 — i zupełnie różne kraje w oczach różnych wyborców.

  1. Ceny i zdrowie: dwa problemy, które bolą najbardziej

Zapytani, który problem jest dla nich najważniejszy i wymaga działania rządu w pierwszej kolejności, Polacy stawiają na: ceny i inflację (27%) oraz ochronę zdrowia i kolejki do lekarzy (24%). Razem te dwa tematy zbierają ponad połowę wszystkich wskazań (51%) — to wyraźny sygnał, w czym Polacy oczekują konkretnych wyników.

Bezpieczeństwo i obronność zajmuje trzecie miejsce z 22% — co w kontekście trwającej wojny za wschodnią granicą jest wyraźnym przypomnieniem, że temat ten pozostaje w świadomości społecznej. Praworządność i niezależność sądów — flagowy temat poprzedniej koalicji — wskazuje zaledwie 7%. Rząd Tuska wygrał po części na fali walki o praworządność, ale wyborcy wolą teraz, żeby skupił się na portfelu i zdrowiu.

Podział polityczny i tu jest wyraźny: wyborcy KO zdecydowanie częściej wskazują praworządność (14%) niż PiS (5%) czy Konfederacja (3%). Wyborcy Konfederacji z kolei wyróżniają się najwyższym odsetkiem wskazań na bezpieczeństwo (34%).

  1. Polityka przy stole: połowa Polaków rozmawia — seniorzy wyraźnie bardziej

Czy Polacy w ogóle rozmawiają o polityce? 51% mówi “tak” — regularnie lub przy okazji ważnych wydarzeń. 36% rozmawia rzadko, 13% — nigdy. To oznacza, że polityka jest żywym tematem w co drugiej polskiej rozmowie.

Zaskakujący wynik dotyczy pokolenia: seniorzy (60+) są zdecydowanie bardziej zaangażowani politycznie w rozmowach — 65% z nich mówi o polityce regularnie lub czasami, podczas gdy w grupie 16–29 lat to 47%. Generacja Z jest bardziej wycofana z politycznych rozmów — co nie oznacza, że polityka ich nie interesuje, ale może świadczyć o tym, że szukają jej gdzie indziej: w mediach społecznościowych, podcastach, influencerach.

Podsumowanie: Tusk dostaje trójkę — ale elektoraty żyją w innej Polsce

To badanie opinii publicznej pokazuje polskie społeczeństwo w połowie drogi rządów Tuska — zmęczone, podzielone, ale wciąż zainteresowane. 42% negatywnych ocen to wyraźny sygnał niezadowolenia, ale 28% neutralnych to ogromna środkowa Polska, o której walka wciąż trwa.

Trzy wnioski dla każdego, kto śledzi polską politykę: ceny i zdrowie to jedyne tematy, które jednoczą elektoraty ponad politycznymi podziałami. Zaufanie do instytucji jest niskie i równo rozłożone — żadna partia nie ma powodów do świętowania. I wreszcie: podział polityczny jest tak głęboki, że wyborcy KO i PiS dosłownie widzą inny kraj, inny kierunek i inny rząd — patrząc na tę samą Polskę latem 2026.

📤 Spodobał Ci się ten artykuł? Podziel się nim ze znajomymi!

Metodologia badania

📅 Data badania: 28-30 lipca 2026 r.
⚖️ Dobór próby: Reprezentatywna pod względem płci, wieku, wykształcenia, wielkości miejscowości oraz wyboru głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2024 roku. Ważenie przeprowadzono metodą IPF (iteracyjnego dopasowania proporcjonalnego).
📍 Realizacja: Europion Polska
⚠️ Wartości procentowe zaokrąglone do liczb całkowitych

Badanie przeprowadziła platforma Europion Polska. Europion to nowoczesna platforma badań rynku i opinii publicznej. Chcesz przeprowadzić badanie? Skontaktuj się z naszym zespołem!

Lidia Przybysławska — Country Manager, Europion Polska
📧
📱 507 039 644
🌐 www.europion.pl

Niebezpieczna czy kontrowersyjna? Polacy wystawiają Trumpowi bardzo złą ocenę — ale to zależy, kogo pytasz

Minęło ponad półtora roku od powrotu Donalda Trumpa do Białego Domu. Czas na rachunek sumienia — przynajmniej polskiego. Najnowsze badanie opinii publicznej Europion Polska pokazuje, że Polacy oceniają prezydenturę Trumpa surowo: 48% mówi „negatywnie” lub „bardzo negatywnie”, tylko 22% — „pozytywnie” lub „bardzo pozytywnie”. Ale jak zawsze diabeł tkwi w szczegółach — i w tym, kogo zapytasz.

Europion Polska zapytał 1 158 dorosłych Polaków o ich ocenę Trumpa, jego wpływ na bezpieczeństwo Polski, politykę celną i zaufanie w kontekście wojny w Ukrainie. Wyniki są ostre, zaskakujące i głęboko podzielone — tak jak polska scena polityczna.

  1. Polacy stawiają Trumpowi dwóję — ale nie wszyscy

48% Polaków ocenia prezydenturę Trumpa negatywnie lub bardzo negatywnie, a zaledwie 22% — pozytywnie lub bardzo pozytywnie. Najwięcej respondentów (30%) plasuje się pośrodku — neutralna ocena to właśnie ta niewidoczna większość, która nie chce przyklejać sobie etykietki.

Ale jest jedna liczba, która powinna przykuć uwagę: aż 28% mówi „bardzo negatywnie” — to niemal co trzeci Polak. I odwrotnie — zaledwie 10% mówi „bardzo pozytywnie”. Oznacza to, że opinia publiczna nie jest podzielona symetrycznie: pesymiści są liczniejsi i bardziej zdecydowani.

Podział polityczny jest tu absolutnie kluczowy. Wyborcy KO są w 73% negatywnie nastawieni do Trumpa — to jeden z najwyższych wyników krytycznych w całym badaniu. Wyborcy PiS są podzieleni niemal po równo (47% pozytywnych vs 23% negatywnych), a Konfederacja — zaskakująco — jest równie podzielona (46% pozytywnych, 18% negatywnych). Innymi słowy: w Polsce pozytywny stosunek do Trumpa to cecha elektoratów prawicowych, nie centrum.

  1. NATO i bezpieczeństwo: Polacy są podzieleni niemal po równo

Jak Trump wpływa na bezpieczeństwo Polski? Tu wyniki są zaskakująco wyrównane — 28% ocenia ten wpływ pozytywnie, 46% negatywnie, a 26% mówi “neutralny — niewiele się zmieniło”. To jeden z bardziej wyważonych wyników w całym badaniu, co sugeruje, że Polacy oddzielają osobowość Trumpa od geopolitycznej oceny roli USA w NATO.

Różnica między kobietami a mężczyznami jest tu wyraźna: mężczyźni oceniają wpływ Trumpa na bezpieczeństwo zdecydowanie bardziej pozytywnie (35% łącznie vs 22% kobiet). To zaskakujące — w kontekście bezpieczeństwa to mężczyźni są bardziej protrumpowscy niż kobiety.

  1. Cła Trumpa: 54% Polaków boi się dla polskiej gospodarki

Polityka celna Trumpa — cła na import z Europy — to jeden z najbardziej wymiernych aspektów jego prezydentury dla polskiej kieszeni. I tu Polacy są wyraźnie krytyczni: łącznie 54% ocenia wpływ ceł na polską gospodarkę negatywnie lub bardzo negatywnie, tylko 9% — pozytywnie. Co piąty (20%) nie ma zdania — to stosunkowo wysoki odsetek, wskazujący na złożoność tematu dla przeciętnego respondenta.

Wyborcy KO są zdecydowanie najkrytyczniejsi (76% negatywnych ocen), podczas gdy wyborcy PiS są najbardziej podzieleni — i tu pojawia się jeden z najciekawszych paradoksów badania: 29% wyborców PiS ocenia cła jako… neutralne. Jakby partia rządząca w Warszawie przez lata szczyciła się “dobrymi stosunkami z Trumpem”, a jej wyborcy woleli nie wyrabiać zdania o rzeczywistych skutkach tej polityki.

  1. Ukraina i Trump: 59% nie wierzy, że wynegocjuje pokój

Czy Polacy ufają Trumpowi w kwestii zakończenia wojny w Ukrainie? Odpowiedź jest jednoznaczna i surowa: 59% mówi “nie ufam” lub “zdecydowanie nie”, zaledwie 29% wyraża jakikolwiek poziom zaufania (8% zdecydowanie, 21% częściowo). To prawdopodobnie najostrzejszy werdykt ze wszystkich pytań w badaniu.

Podział polityczny jest tu szczególnie dramatyczny. Wyborcy KO w 80% nie ufają Trumpowi w kwestii Ukrainy — i aż 47% mówi “zdecydowanie nie”. Wyborcy PiS są paradoksalnie bardziej ufający niż można by się spodziewać: łącznie 57% wyraża jakiś stopień zaufania (21% zdecydowanie). Konfederacja plasuje się między nimi (42% łącznego zaufania). Ten wynik mówi tyle samo o stosunku Polaków do Trumpa co o tym, jak bardzo polityczne jest w Polsce postrzeganie kwestii ukraińskiej.

  1. Jedno słowo? “Niebezpieczna” i “kontrowersyjna” razem mają 67%

Ostatnie pytanie było najbardziej bezpośrednie: oceń prezydenturę Trumpa jednym słowem. Wyniki mówią same za siebie: “niebezpieczna” (34%) i “kontrowersyjna” (33%) zbierają razem dwie trzecie wszystkich odpowiedzi. “Chaotyczna” to kolejne 17%, “silna” — tylko 12%, “przełomowa” — zaledwie 4%.

I tu ujawnia się najbardziej dramatyczny podział polityczny całego badania. Wyborcy KO w 59% piszą “niebezpieczna” — to absolutny rekord w całym badaniu. Wyborcy PiS i Konfederacji z kolei najczęściej wybierają “kontrowersyjna” (po 35–38%) — jakby chcieli zachować pewien dystans zarówno od krytyki, jak i od entuzjazmu. Wyborcy Lewicy są pod tym względem niemal tak samo krytyczni jak KO (42% “niebezpieczna”). Jedyni, którzy w większości wciąż wybierają “silna” to wyborcy PiS — ale i wśród nich to tylko 28%.

Podsumowanie: Polacy ocenili Trumpa — i wynik jest wyraźny

To badanie opinii publicznej pokazuje polskie społeczeństwo, które patrzy na Trumpa z dużą rezerwą i niepokojem — ale nie jednorodnie. Podział biegnie wzdłuż linii politycznych tak wyraźnie, że właściwie można powiedzieć: stosunek do Trumpa stał się jednym ze sposobów, w jaki Polacy komunikują swoje polityczne preferencje.

Trzy wnioski dla każdego analityka, dziennikarza i polityka: po pierwsze — 48% negatywnych ocen to zdecydowana większość krytyczna, ale 30% neutralnych to ogromna “środkowa Polska”, której nie można zignorować. Po drugie — bezpieczeństwo i Ukraina to tematy, w których podział jest najbardziej wyraźny. Po trzecie — słowo “niebezpieczna” wygrało w cuglach. Nie “chaotyczna”, nie “kontrowersyjna” — niebezpieczna.

📤 Spodobał Ci się ten artykuł? Podziel się nim ze znajomymi – dobre analizy warto rozgłaszać!

Metodologia badania

📅 Data badania: 25-27 lipca 2026 r.
⚖️ Dobór próby: Reprezentatywna pod względem płci, wieku, wykształcenia, wielkości miejscowości oraz wyboru głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2024 roku. Ważenie przeprowadzono metodą IPF (iteracyjnego dopasowania proporcjonalnego).
📍 Realizacja: Europion Polska
⚠️ Wartości procentowe zaokrąglone do liczb całkowitych

Badanie przeprowadziła platforma Europion Polska. Europion to nowoczesna platforma badań rynku i opinii publicznej. Chcesz przeprowadzić badanie? Skontaktuj się z naszym zespołem!

Lidia Przybysławska — Country Manager, Europion Polska
📧
📱 507 039 644
🌐 www.europion.pl

Poland Map Pin

250 dni Nawrockiego: co myślą Polacy?: Analiza opinii publicznej na temat prezydentury Karola Nawrockiego

Badanie Europion Polska | 10 – 15 kwietnia 2026 r. | n=940 | próba reprezentatywna dla dorosłych Polaków (16+)

Karol Nawrocki objął urząd prezydenta RP wzbudzając skrajne emocje — entuzjazm jednych, sceptycyzm drugich. Po kilku miesiącach sprawowania władzy Europion Polska zapytał reprezentatywną grupę Polaków o bilans tej prezydentury. Wyniki pokazują kraj głęboko podzielony, w którym ocena prezydenta zależy niemal wyłącznie od tego, na kogo się głosowało. Ale jest też zaskoczenie: spora część społeczeństwa wciąż mówi “za wcześnie na ocenę” — i to może być najważniejszy sygnał ze wszystkich.

Prezydent, który dzieli — ale nie aż tak mocno

Na pytanie o ogólną ocenę dotychczasowej prezydentury Karola Nawrockiego odpowiedzi rozkładają się w sposób, który powinien dać do myślenia zarówno jego zwolennikom, jak i krytykom. Łącznie 38% Polaków ocenia ją pozytywnie (16% bardzo dobrze + 22% dobrze), 30% — negatywnie (10% słabo + 20% bardzo słabo), a największa pojedyncza grupa — 33% — wciąż zawiesza głos, wybierając odpowiedź “przeciętnie, ani dobrze ani źle”.

“33% Polaków ocenia prezydenturę Nawrockiego jako przeciętną. To nie jest obojętność — to wyrok zawieszony.”

Naprawdę uderzające są dwie różnice demograficzne. Po pierwsze, wykształcenie: wśród osób z wyższym wykształceniem negatywnych ocen jest aż 42% (19% słabo + 23% bardzo słabo) — niemal dwa razy więcej niż w grupie z wykształceniem podstawowym lub zawodowym (24%). Po drugie, miejsce zamieszkania: mieszkańcy dużych miast są zdecydowanie najsurowsi — 29% ocenia prezydenturę bardzo słabo, a jedynie 6% — bardzo dobrze. To przepaść, która mówi wiele o tym, gdzie Nawrocki znalazł swoich wyborców, a gdzie ich nie ma.

Odpowiedź Ogółem KO PiS Konf. Lewica
Bardzo dobrze 16% 1% 32% 44% 1%
Dobrze 22% 3% 45% 44% 32%
Przeciętnie 33% 17% 18% 9% 8%
Słabo 10% 18% 0% 1% 11%
Bardzo słabo 20% 61% 5% 2% 47%

Partyjne przepaście są właściwie bezprecedensowe. Wśród wyborców PiS i Konfederacji łączna ocena pozytywna sięga 77–88%. Wśród wyborców KO i Lewicy negatywna wynosi 58–79%. Trzecia Droga jest rozłupana — 31% pozytywnych, ale aż 35% negatywnych. To klasyczny obraz polskiej polityki, w której ocena prezydenta jest przede wszystkim testem lojalności partyjnej.

Weto ustawy SAFE: kontrowersja numer jeden

Decyzja o zawetowaniu ustawy o funduszu SAFE — 44 miliardach euro na wydatki obronne UE — stała się symbolem pierwszych miesięcy prezydentury Nawrockiego. Opinia publiczna jest tu niemal matematycznie podzielona: 26% uważa weto za słuszne (chronił suwerenność), 26% za błąd (Polska straciła ogromne środki), a kolejne 23% przyznaje, że sprawa jest skomplikowana i trudno ją ocenić. Dodatkowe 12% nie śledzi tematu, a 13% nie ma zdania.

“Weto SAFE to pierwsze duże starcie tej prezydentury z opinią publiczną. Wynik remisu 26:26 mówi wszystko o podziale polskiego społeczeństwa.”

Tutaj podział według wykształcenia jest wyjątkowo ostry. Wśród absolwentów wyższych uczelni aż 46% uważa weto za błąd — to najwyższy wynik w tej kwestii. W grupie z wykształceniem podstawowym lub zawodowym zwolenników weta i jego krytyków jest podobna liczba (24% vs 15%), ale aż 30% przyznaje, że trudno im to ocenić. Wśród wyborców Konfederacji 75% popiera weto, wśród wyborców Lewicy 86% uważa je za błąd. KO jest niemal tak zdecydowane jak Lewica — 71% krytyków. Nawet wśród wyborców PiS weto aprobuje “tylko” 47%, co sugeruje że część elektoratu Nawrockiego podchodzi do tej decyzji z rezerwą.

Nawrocki kontra Tusk: kohabitacja czy konfrontacja?

Relacja między prezydentem a premierem od miesięcy dostarcza nagłówków. Jak widzą ją Polacy? Największa grupa — 28% — określa ją jako “destrukcyjny konflikt szkodzący Polsce”. Nieco mniejsza — 23% — broni prezydenta, mówiąc że to “zdrowa kontrola władzy”. 16% uważa sytuację za naturalną przy kohabitacji, 12% wprost twierdzi, że Nawrocki jest “za agresywny wobec rządu”. Aż 21% nie śledzi tej relacji w ogóle.

Tu ponownie widać skrajny partyjny podział: wśród wyborców KO 53% mówi o destrukcyjnym konflikcie, a wśród wyborców Lewicy 51%. Po drugiej stronie wyborcy Konfederacji w 65% bronią prezydenta, widząc w tym zdrową kontrolę władzy. PiS jest podobnie przychylny — 43%.

Co zapamiętaliśmy? Weto SAFE rządzi bezapelacyjnie

Na pytanie o najpamiętniejsze działania Nawrockiego (pytanie wielokrotnego wyboru) weto ustawy SAFE wskazało 45% respondentów — to zdecydowany lider. Na kolejnych miejscach uplasowały się: spotkanie z Donaldem Trumpem w USA (24%), polityka wobec Rosji i Ukrainy (23%), konflikty z mediami i dziennikarzami (23%), wizyta Marty Nawrockiej u Melanii Trump (21%). Co znamienne, aż 24% przyznaje, że w ogóle nie śledzi działań prezydenta na bieżąco.

Weto SAFE łączy elektoraty tam, gdzie mało co je łączy: jest najlepiej zapamiętanym działaniem zarówno wśród wyborców KO (76%), PiS (52%), Konfederacji (72%), jak i Trzeciej Drogi (75%). To jedyna rzecz, co do której wszyscy są zgodni — choć ze skrajnie różnymi ocenami.

Dokąd zmierza Polska? Jeden naród, trzy wizje

Ostatnie pytanie — “Czy Polska pod rządami Nawrockiego zmierza w dobrym kierunku?” — przynosi wynik, który mógłby posłużyć za ilustrację do podręcznika o podzielonym społeczeństwie. Łącznie 35% odpowiada pozytywnie (15% zdecydowanie tak + 20% raczej tak), 34% negatywnie (19% raczej nie + 15% zdecydowanie nie). Ale aż 31% mówi “trudno powiedzieć — za wcześnie na ocenę”. W dużych miastach odsetek ten wynosi aż 48%.

“35% vs 34% — to nie wynik, to barometr. Polska jest podzielona tak równo, że każda decyzja prezydenta może przechylić szalę.”

Wśród wyborców Konfederacji 77% wierzy w dobry kierunek, wśród wyborców PiS — 60%. Po drugiej stronie: wyborcy KO w 77% mówią nie (29% raczej nie + 48% zdecydowanie nie), Lewica w 60%. Trzecia Droga jest znów podzielona — 28% za, 63% przeciw lub niezdecydowanych.

Komentarz Research Directora

“Wyniki tego badania pokazują coś niezwykle ważnego dla zrozumienia polskiej polityki w 2026 roku: opinia publiczna jest zablokowana. Jedna trzecia Polaków woli zawiesić ocenę niż się opowiedzieć — i to nie jest ignorancja ani obojętność. To racjonalna reakcja na prezydenta, który budzi skrajne emocje, ale rządzi od zbyt krótkiego czasu, by wyciągać ostateczne wnioski. Najciekawszym odkryciem jest przewidywalność podziałów partyjnych: ocena Nawrockiego jest de facto testem przynależności politycznej, a nie oceną merytoryczną jego działań. Jedynym tematem, który przebija się przez bariery partyjne, jest weto SAFE — bo zna je praktycznie każdy i każdy ma na nie zdanie. To pierwszy prawdziwy egzamin tej prezydentury.”

Ábel Bojár – Research Director, Europion Polska

Metodologia badania

📅 Data badania: 10-15 kwietnia 2026 r.
🎯 Próba: reprezentatywna próba dorosłych Polaków (16+)
⚖️ Dobór próby: kwotowy według płci, wieku, wykształcenia i wielkości miejscowości
📍 Realizacja: Europion Polska
⚠️ Wartości procentowe zaokrąglone do liczb całkowitych

Badanie przeprowadziła platforma Europion Polska. Europion to nowoczesna platforma badań rynku i opinii publicznej.

Lidia Przybysławska — Country Lead, Europion Polska
📧
📱 507 039 644
🌐 www.europion.pl