Polacy nie chcą ciszy. Chcą informacji z jasnym przekazem

Po doniesieniach o możliwym zamachu na przedstawicieli rządu zapytaliśmy 1 173 dorosłych Polaków, jak państwo powinno komunikować tego typu zagrożenia. Dwie trzecie badanych opisuje ten sam standard – zapraszamy do przeczytania naszego nowego raportu.

Gdy służby informują opinię publiczną o możliwym poważnym zagrożeniu, państwo staje przed wyborem, który nie ma dobrego rozwiązania. Powiedzieć za wcześnie — i ryzykować panikę wokół informacji, która może się nie potwierdzić. Powiedzieć za późno — i narazić się na zarzut, że obywatele dowiedzieli się ostatni. Powiedzieć za mało — i oddać pole domysłom.

Kilka dni po tym, jak sprawa trafiła do mediów, zapytaliśmy o nią reprezentatywną próbę dorosłych mieszkańców Polski. Nie pytaliśmy o okoliczności zdarzenia ani o wiarygodność doniesień — na te pytania badanie opinii nie odpowiada. Pytaliśmy, czy informacja dotarła, jak oceniono sposób jej przekazania, jaka powinna obowiązywać zasada na przyszłość i komu ludzie w takiej sytuacji ufają.

Zasięg: sprawa dotarła, ale uwaga rozłożyła się nierówno

O doniesieniach słyszało 81 proc. badanych, ale tylko 28 proc. deklaruje, że śledzi sprawę na bieżąco. Największą grupę — 41 proc. — stanowią ci, którzy słyszeli, lecz bez szczegółów. Kolejne 12 proc. kojarzy temat, ale nie potrafi powiedzieć, czego dokładnie dotyczy.

Wykres 1. Odsetek osób, które w ogóle nie słyszały o sprawie, według wieku. Baza: wszyscy badani, n=1 173.

Osób, do których informacja w ogóle nie dotarła, jest 19 proc. — i tu pojawia się pierwsza wyraźna różnica. Wśród osób po sześćdziesiątce nie słyszało o sprawie zaledwie 7 proc., podczas gdy w młodszych grupach wieku odsetek ten wynosi od 22 do 26 proc. Różnica jest istotna statystycznie i wskazuje na strukturę kanałów: komunikat instytucjonalny, powtórzony w telewizyjnych serwisach informacyjnych, dociera dziś do najstarszych odbiorców pewniej niż do pozostałych.

Drugą istotną różnicę widać między kobietami a mężczyznami — 23 proc. wobec 14 proc. niesłyszących. Pozostałe przekroje demograficzne zasięgu nie różnicują.

Ocena komunikacji: opinia publiczna dzieli się niemal po równo

O ocenę sposobu, w jaki służby i MSWiA poinformowały opinię publiczną, poprosiliśmy wszystkich badanych — ale 23 proc. odpowiedziało, że nie zna sprawy na tyle, żeby ją ocenić. Poniższe liczby liczymy więc na bazie tych, którzy ocenili: 880 osób.

Wykres 2. Ocena sposobu poinformowania opinii publicznej. Baza: osoby, które oceniły sprawę, n=880.

Wynik nie układa się w jednoznaczny werdykt. Co trzeci oceniający uważa, że informacji było wystarczająco dużo, żeby zrozumieć, co się stało. Niemal tyle samo — 28 proc. — że było jej zbyt mało, by ocenić powagę sytuacji. Jedna piąta uznała, że przekazano zbyt dużo, zanim cokolwiek zostało potwierdzone.

Najmocniejszy wynik badania: co powinno być zasadą

Pytanie o zasadę na przyszłość przyniosło najbardziej jednoznaczny rozkład w całym badaniu.

Wykres 3. Co powinno być zasadą, gdy służby otrzymują sygnał o możliwym poważnym zagrożeniu. Baza: wszyscy badani, n=1 165.

Największa grupa — 36 proc. — chce informowania dopiero po potwierdzeniu wiarygodności zagrożenia. Niewiele mniej, bo 31 proc., chce informowania natychmiast, ale pod warunkiem wyraźnego zaznaczenia, co jest potwierdzone, a co pozostaje hipotezą. Oba warianty różnią się momentem, ale stawiają ten sam warunek: odbiorca ma wiedzieć, na czym stoi.

Informowania natychmiast i bez weryfikacji chce 12 proc. badanych. Milczenia do czasu zakończenia sprawy — 7 proc. Łącznie mniej niż co piąty Polak popiera którąkolwiek ze skrajności, wokół których zwykle toczy się spór publiczny.

Wariant z rozdzieleniem faktów od hipotez zyskuje wraz z wykształceniem: wskazuje go 25 proc. osób bez matury i 37 proc. osób z dyplomem wyższej uczelni. To różnica istotna statystycznie i jedyna, która w tym pytaniu wyraźnie różnicuje badanych.

Zaufanie: służby na czele, ale co piąty nie ufa nikomu

W sytuacji zagrożenia bezpieczeństwa Polacy ufają przede wszystkim służbom — policji, ABW i Straży Granicznej wskazuje 31 proc. badanych. Drugie miejsce zajmuje jednak odpowiedź, której nie da się zaliczyć do żadnego źródła: 22 proc. nie ufa nikomu i deklaruje, że każdą informację weryfikuje samodzielnie.

Wykres 4. Komu badani ufają najbardziej jako źródłu informacji w sytuacji zagrożenia. Baza: wszyscy badani, n=1 162.

Przedstawicielom rządu i ministrom ufa 7 proc. — ponad czterokrotnie mniej niż samym służbom. W oczach badanych instytucja operacyjna i jej polityczny nadzór to dwa różne źródła o bardzo różnej wiarygodności.

Zaufanie do służb jest przy tym mniej spolaryzowane, niż można by zakładać: wśród wyborców Koalicji Obywatelskiej wskazuje je 41 proc., wśród wyborców Prawa i Sprawiedliwości 40 proc. — różnica nieistotna statystycznie. Odstaje natomiast elektorat Konfederacji, w którym 32 proc. nie ufa żadnemu źródłu, wobec 16 proc. wśród wyborców KO.

Przekroje polityczne opieramy na deklarowanym głosowaniu i nie kalibrujemy ich do wyników wyborów, a liczebności podprób są niewielkie. Traktujemy je więc jako wskazanie kierunku, nie jako pomiar.

Poczucie bezpieczeństwa: doniesienia raczej nie uspokajają

Dla co czwartego badanego doniesienia tego typu nie zmieniają nic, dla 23 proc. zwiększają poczucie bezpieczeństwa (dowód, że służby reagują), a dla 31 proc. je zmniejszają — z dwóch różnych powodów: 18 proc. czuje niepokój przed samym zagrożeniem, a 13 proc. dlatego, że nie ma pewności, czy otrzymuje pełną informację.

Ta druga liczba jest w tym badaniu najbardziej operacyjna. Opisuje spadek poczucia bezpieczeństwa, którego źródłem nie jest zagrożenie, tylko sposób informowania o nim — a to jedyna z tych rzeczy, na którą instytucja ma bezpośredni wpływ.

Co z tego wynika

Po pierwsze, spór o „mówić czy nie mówić” jest sporem o problem, którego badani nie mają. Dwie trzecie Polaków opisuje ten sam standard — informację opatrzoną statusem. Pytanie praktyczne brzmi nie „ile ujawnić”, tylko „jak oznaczyć to, co się ujawnia”.

Po drugie, zaufanie nie rozkłada się wzdłuż linii politycznych. Wyborcy dwóch największych ugrupowań ufają służbom niemal identycznie. Linia podziału przebiega gdzie indziej — między tymi, którzy ufają jakiemukolwiek źródłu, a tymi, którzy nie ufają żadnemu.

Po trzecie, część kosztu komunikacji jest do uniknięcia. Trzynaście procent traci poczucie bezpieczeństwa nie z powodu zagrożenia, lecz z powodu niepewności, czy wie wszystko — a do tej grupy trafia się czytelniejszym statusem informacji, nie jej większą ilością.

Na koniec

Badanie nie rozstrzyga, czy w tej konkretnej sprawie poinformowano dobrze — nie takie było jego zadanie. Pokazuje natomiast, czego obywatele oczekują od państwa, gdy musi ono mówić o zagrożeniu, którego jeszcze nie potrafi w pełni opisać. Oczekiwanie jest zaskakująco zgodne i umiarkowane: nie alarm, nie cisza, tylko informacja, przy której wiadomo, co jest potwierdzone.

METODOLOGIA

Badanie zrealizowane przez Europion Polska w październiku 2026 metodą CAWI w aplikacji mobilnej, na reprezentatywnej próbie 1 173 dorosłych mieszkańców Polski. Dane ważone metodą IPF (raking) do struktury Narodowego Spisu Powszechnego 2021 (GUS) według płci, wieku, wykształcenia, wielkości miejscowości i makroregionu. Efekt projektu (DEFF) 2,31; efektywna liczebność próby 508 obserwacji. Ocena komunikacji liczona na bazie osób, które oceniły sprawę (n=880). Przekroje według deklarowanych preferencji politycznych nie są kalibrowane do wyników wyborów i mają charakter kierunkowy. Badanie dotyczy oceny sposobu komunikowania zagrożenia, nie okoliczności zdarzenia.

UDOSTĘPNIJ TE DANE

Jeśli uważasz, że te liczby powinny trafić dalej — do osób zajmujących się komunikacją kryzysową, dziennikarzy piszących o bezpieczeństwie, instytucji, które same kiedyś staną przed tym wyborem — prześlij ten materiał albo zacytuj go u siebie. Prosimy jedynie o podanie źródła i wielkości próby; pełne tabele udostępniamy redakcjom bezpłatnie.

Kontakt: Lidia Przybysławska · Country Manager, Europion Polska
· +48 507 039 644 · www.europion.pl · europion.pl/emagazyn

Rok po kadencji Andrzeja Dudy: Polacy nie potrafią się zdecydować, a najmłodsi bronią go bardziej niż jego własny elektorat

Minął rok od zakończenia dziesięcioletniej prezydentury Andrzeja Dudy. Zapytaliśmy 1 152 dorosłych Polaków, jak dziś oceniają ten okres — i natrafiliśmy na kilka wyników, które nie mieszczą się w oczywistych schematach. Najbardziej przychylną grupą wiekową okazali się dwudziestolatkowie. Najbardziej krytyczną — osoby z wyższym wykształceniem. A prawie co czwarty Polak nadal nie ma zdania.

Naród bez werdyktu

Zacznijmy od wyniku, który mówi najwięcej: największą grupą odpowiedzi nie jest ani pochwała, ani krytyka, tylko „ani dobrze, ani źle” — 32%. Dorzućmy do tego 13% deklarujących brak zdania i okazuje się, że 45% Polaków nie zajmuje stanowiska wobec dekady w Pałacu Prezydenckim.

Pozostali dzielą się niemal po połowie: 25% ocenia prezydenturę pozytywnie, 30% negatywnie. Saldo wynosi –5 punktów procentowych.

To wynik zaskakująco łagodny jak na polityka, który przez dziesięć lat był w centrum najostrzejszych sporów III RP. Ale — jak zwykle w polskich badaniach opinii — średnia ukrywa więcej, niż pokazuje.

Paradoks pokoleniowy

Tu robi się naprawdę ciekawie.

Najmłodsi Polacy — grupa 16–29 lat — oceniają prezydenturę Dudy najlepiej ze wszystkich. Saldo +18 punktów procentowych. Pozytywnie ocenia ją 36%, negatywnie zaledwie 19%.

Im starsza grupa, tym gorzej. Wśród osób 60+ saldo spada do –27 pp: pozytywnie 19%, negatywnie 46%. Rozpiętość między najmłodszymi a najstarszymi wynosi 45 punktów procentowych.

To odwrotność intuicji. Duda był politykiem obozu, który konsekwentnie budował poparcie wśród starszych wyborców — a to właśnie oni oceniają go dziś najsurowiej.

Wyjaśnienie jest prawdopodobnie prostsze, niż się wydaje: pamięć. Osoby po sześćdziesiątce śledziły całą dekadę na bieżąco — spór o Trybunał Konstytucyjny, ułaskawienie Kamińskiego i Wąsika, weta, wojnę na szczytach władzy. Dwudziestolatek, który w 2015 roku miał lat dziesięć, ma do tego dostęp głównie przez skróty i memy.

Potwierdza to inny wynik: 42% osób z grupy 16–29 nie potrafi powiedzieć, czy ich ocena zmieniła się przez ostatni rok. Wśród osób 60+ tak odpowiada tylko 16%. Młodzi nie mają czego porównywać.

 

Dwie Polski, dwie prezydentury

Jeśli ktoś potrzebował liczbowego dowodu na polaryzację polskiej polityki — oto on.

Wśród wyborców PiS prezydenturę pozytywnie ocenia 58%, negatywnie 5%. Wśród wyborców KO pozytywnie 5%, negatywnie 81%.

Różnica w saldzie ocen między tymi dwiema grupami to 129 punktów procentowych. To praktycznie maksimum, jakie da się osiągnąć na pięciostopniowej skali. Elektoraty nie oceniają tego samego prezydenta inaczej — one opisują dwa różne dziesięciolecia.

Ale najciekawszy wynik leży pośrodku.

Konfederacja jest jedynym elektoratem podzielonym niemal idealnie: 32% pozytywnie, 33% negatywnie. Saldo –0,3 pp. To nie jest obojętność — to realny spór wewnątrz jednej grupy wyborców. Część widzi w Dudzie sojusznika obozu prawicy, część zarzuca mu uległość wobec PiS i brak własnego kursu.

Drugi niedoceniany wynik: osoby, które nie głosowały w wyborach do PE, mają saldo +2 pp. Nieznacznie na plus. W grupie, która wypisała się z polityki, prezydentura Dudy nie wzbudza specjalnych emocji w żadną stronę.

Trzecia Droga (–40 pp) i Lewica (–46 pp) plasują się blisko KO, choć z wyraźnie mniejszą intensywnością. U wyborców KO dominuje ocena skrajna — „bardzo źle” wybiera 49%. U Lewicy i Trzeciej Drogi rozkład jest bardziej stonowany.

Sądownictwo: jedyny zarzut, który łączy

Zapytaliśmy, które obszary prezydentury respondenci oceniają najgorzej — do trzech wskazań.

Na czele: zmiany w sądownictwie i spory wokół Trybunału Konstytucyjnego — 37%. Drugie miejsce: zbyt mała niezależność od własnego zaplecza politycznego — 32%.

I tu pojawia się wynik, który powinien zainteresować każdego, kto zajmuje się komunikacją polityczną.

Zarzut o zbyt małą niezależność od PiS wskazuje 35% wyborców… PiS. To więcej niż wskazuje ich odsetek dla sądownictwa (28%). Innymi słowy: największą pretensją elektoratu PiS do Andrzeja Dudy jest to, że był za mało samodzielny wobec PiS.

Wśród wyborców KO ten sam zarzut wskazuje 56%, a sądownictwo — 73%. Te dwa obozy zgadzają się więc co do diagnozy, różniąc się jedynie tym, czy uznają ją za wadę fundamentalną, czy drugorzędną.

Warto też zauważyć różnicę pokoleniową: sądownictwo jako główny problem wskazuje 51% osób 60+ i tylko 22% osób 16–29. Dla starszych to była centralna oś sporu dekady. Dla młodszych — odległy epizod.

Czego bronią zwolennicy

Po stronie pozytywnej obraz jest znacznie bardziej rozmyty. Najczęstsza odpowiedź to „żaden — nie oceniam pozytywnie żadnego obszaru”, wskazana przez 41% badanych.

Wśród wskazań merytorycznych prowadzą:

Obszar Ogółem Wyborcy PiS Wyborcy KO
Relacje ze Stanami Zjednoczonymi 25% 45% 13%
Sprawy bezpieczeństwa i obronności 18% 31% 8%
Polityka społeczna i świadczenia rodzinne 17% 21% 6%
Polityka zagraniczna ogółem 17% 34% 6%
Wsparcie dla Ukrainy po 2022 roku 13% 14% 26%

 

Ostatni wiersz to jedyny wyjątek w całym badaniu. Wsparcie dla Ukrainy jest jedynym obszarem, w którym wyborcy KO oceniają Dudę lepiej niż wyborcy PiS — 26% wobec 14%. Prawie dwukrotnie.

To rzadki moment w polskiej debacie: obszar, w którym poparcie płynie z drugiej strony sceny politycznej.

Miejsce w historii: przeciętny

Ostatnie pytanie dotyczyło oceny długofalowej. Najczęstsza odpowiedź to „prezydent przeciętny — ani wyróżniający się, ani zły” (22%), tuż za nią „nie mam zdania” (24%).

Bilans ocen skrajnych: 21% widzi go pozytywnie (najlepszy lub dobry), 33% negatywnie (nie sprostał oczekiwaniom lub jeden z najgorszych).

Znów jednak najwięcej mówią przekroje:

  • 49% wyborców KO uważa go za jednego z najgorszych prezydentów III RP
  • 13% wyborców PiS — za jednego z najlepszych
  • Wśród osób 60+ „jeden z najgorszych” wskazuje 27%. Wśród 16–29 — tylko 4%.

Co z tego wynika

Trzy wnioski, które wychodzą poza sam temat prezydentury.

Po pierwsze: ocena polityka nie starzeje się liniowo. Rok po zakończeniu kadencji połowa Polaków deklaruje, że jej zdanie się nie zmieniło. Wśród wyborców KO — aż 77%. Opinie o postaciach politycznych zastygają szybciej, niż zakładają sztaby.

Po drugie: wiek jest dziś silniejszym predyktorem oceny niż wykształcenie czy miejsce zamieszkania. Rozpiętość 45 pp między grupami wiekowymi to więcej niż różnica między wsią a dużym miastem czy między wykształceniem podstawowym a wyższym.

Po trzecie: „nie mam zdania” to nie jest brak odpowiedzi — to odpowiedź. 45% Polaków nie zajmuje stanowiska wobec dekady, która zdefiniowała polską politykę. Dla badaczy opinii to sygnał o realnym zmęczeniu tematem, a nie o niedoinformowaniu.

📤 Spodobał Ci się ten artykuł? Podziel się nim ze znajomymi!

Metodologia badania

📅 Data badania: 25-27 sierpnia 2026 r.
🎯 Próba: reprezentatywna próba dorosłych Polaków (16+) n=1,152

⚖️ Dobór próby: Reprezentatywna pod względem płci, wieku, wykształcenia, wielkości miejscowości oraz wyboru głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2024 roku. Ważenie przeprowadzono metodą IPF (iteracyjnego dopasowania proporcjonalnego).
📍 Realizacja: Europion Polska
⚠️ Wartości procentowe zaokrąglone do liczb całkowitych

Badanie przeprowadziła platforma Europion Polska. Europion to nowoczesna platforma badań rynku i opinii publicznej. Chcesz przeprowadzić badanie? Skontaktuj się z naszym zespołem!

Lidia Przybysławska — Country Manager, Europion Polska
📧
📱 507 039 644
🌐 www.europion.pl

Polska podzielona ws. Morawieckiego: 43% wie o nowej partii, ale tylko 19% rozważa na nią głosować

Mateusz Morawiecki odszedł z PiS i zapowiedział budowę nowej partii prawicowej. Europion Polska zbadała, co myślą o tym Polacy: czy znają sprawę, jak oceniają decyzję i — przede wszystkim — czy są gotowi zmienić swój głos.

69% Polaków słyszało o sprawie — ale młodzi wiedzą mniej niż seniorzy

Sprawa odejścia Morawieckiego z PiS jest zaskakująco dobrze znana w polskim społeczeństwie. Łącznie 69% respondentów słyszało o niej przynajmniej pobieżnie. 26% śledzi sprawę dokładnie, a kolejne 43% słyszało, choć bez szczegółów. Dopiero podczas badania o sprawie dowiedziało się 12%, a 18% deklaruje brak zainteresowania polityką wewnątrzpartyjną.

Zaskakujący jest rozkład demograficzny: sprawę dokładnie śledzi 47% seniorów 60+ — niemal trójka więcej niż wśród młodych 16–29 lat (16%). Mężczyźni śledzili sprawę zdecydowanie częściej niż kobiety (34% vs 19%). Wyborcy KO i PiS są niemal jednakowo dobrze poinformowani — po ok. 87% z nich słyszało o sprawie.

Co trzeci Polak nie ma zdania. Wykłócają się głównie wyborcy prawicy

Ocena decyzji Morawieckiego jest wyrazem głębokiej niepewności polskiego elektoratu: aż 37% respondentów nie ma zdania. To dominująca odpowiedź — o 12pp więcej niż drugi wynik. Wśród tych, którzy mają pogląd, wyraźnie dominują odcienie sceptycyzmu: 25% rozumie decyzję, ale ma wątpliwości co do intencji, a 15% uważa ją za spóźnioną. Tylko 13% ocenia decyzję jako odważną i słuszną.

Podziały partyjne są tu szczególnie interesujące. Wyborcy PiS częściej niż wyborcy KO oceniają decyzję jako odważną i słuszną (29% vs 19%) — co na pierwszy rzut oka wydaje się paradoksem, ale ma sens: część elektoratu PiS była rozczarowana współpracą Morawieckiego z Kaczyńskim i popiera rozłam. Za to wyborcy KO częściej postrzegają decyzję jako złą dla prawicy (4% błędna vs 17% wśród PiS). Konfederacja jest podzielona: 31% rozumie, 23% mówi „spóźniona”, 16% mówi „błędna”.

Tylko 19% rozważa głosowanie na nową partię — ale 24% mówi „może”

To najważniejsze pytanie dla przyszłości nowego ugrupowania. Wyniki są wymagające: 36% Polaków deklaruje, że w ogóle nie głosuje na prawicę — to automatyczna bariera strukturalna dla nowej partii. Spośród pozostałych: 22% woli sprawdzone ugrupowania, 24% mówi „może”, a zdecydowane TAK deklaruje tylko 5%. Jeśli dodać „może” do „tak jeśli dobry program”, potencjalny elektorat wynosi około 38% osób głosujących na prawicę — to byłoby nawet kilka procent w skali krajowej.

Kluczowy insight: 43% wyborców samego PiS rozważa lub zdecydowanie chce głosować na nową partię Morawieckiego. Wśród wyborców Konfederacji ten odsetek wynosi 33% — Morawiecki ma szansę na część elektoratu nacjonalistycznego, który szuka alternatywy bez skrajności. Z kolei wyborcy KO w 64% odcinają się całkowicie: „nie głosuję na prawicę”.

46% mówi wprost: nie popieram PiS. Lojalność Kaczyńskiemu — tylko 5%

Pytanie o powody dalszego popierania PiS zamiast nowej partii przynosi zaskakujący wynik: 46% respondentów odpowiada, że w ogóle nie popiera PiS. To potwierdza, że pytanie dotarło do szerokiej grupy respondentów — nie tylko wyborców PiS. Wśród tych, którzy mają motywacje do pozostania przy PiS, dominują trzy powody w podobnym natężeniu: 13% wskazuje na realne wyniki partii w rządzeniu, 13% na brak zaufania do Morawieckiego jako osoby, a 13% mówi „jeszcze nie wiem”.

Najbardziej symboliczny wynik: lojalność wobec Jarosława Kaczyńskiego jako powód popierania PiS deklaruje zaledwie 5% wszystkich respondentów. Wśród samych wyborców PiS ten odsetek wynosi 23% — to i tak wynik sugerujący, że partia opiera się bardziej na programie i wynikach niż na kulcie jednostki. Obawa przed rozbiciem prawicy i oddaniem władzy Tuskowi motywuje 6% ogółem (14% wśród wyborców PiS).

Polacy sceptyczni: 62% wątpi lub nie ma zdania o szansach wyborczych

Pytanie o realną szansę wejścia do Sejmu przynosi wyraźny sceptycyzm. Aż 31% mówi „trudno powiedzieć — za wcześnie na ocenę”, a kolejne 31% przyznaje, że po prostu nie ma zdania. Łącznie to 62% respondentów, którzy nie potrafią przewidzieć losu nowej partii. Optymistów jest 24% (6% zdecydowanie + 18% jako mała partia koalicyjna), a pesymistów, którzy mówią „mission impossible” — 13%.

Interesujący rozkład partyjny: wyborcy PiS są paradoksalnie bardziej optymistyczni co do szans Morawieckiego (21% mówi tak zdecydowanie vs 4% wśród KO). Wyborcy KO z kolei częściej widzą nową partię jako małą koalicyjną (25%) — co sugeruje, że lewicowo-centrowy elektorat spodziewa się fragmentacji prawicy, ale nie jej całkowitej klęski.

Podsumowanie: Morawiecki z szansą, ale przed nim test wiarygodności

Wyniki badania Europion Polska rysują obraz żywy i pełen napięć. Mateusz Morawiecki jest rozpoznawalny i jego ruch wzbudza zainteresowanie — ale jeszcze nie zaufanie. Potencjalny elektorat istnieje (ok. 38% prawicowych wyborców mówi „może” lub „tak”), jednak dominujące „nie mam zdania” i „trudno powiedzieć” wyraźnie sygnalizują: Polacy czekają na program, nie na markę osobistą.

Symboliczna jest niska lojalność wobec Kaczyńskiego (5%) — sugeruje, że PiS traci na marce prezesa, nie na polityce. To otwiera drzwi Morawieckiemu, który może pozycjonować się jako „prawicowa polityka bez Kaczyńskiego”. Jednak 46% respondentów nie popiera PiS w ogóle — co oznacza, że nowa partia musi walczyć o elektorat, który i tak byłby przy PiS. Pytanie, czy to wystarczy na próg wyborczy.

📤 Spodobał Ci się ten artykuł? Podziel się nim ze znajomymi!

Metodologia badania

📅 Data badania: 14-16 sierpnia 2026 r.
🎯 Próba: reprezentatywna próba dorosłych Polaków (16+) n=1,136

⚖️ Dobór próby: Reprezentatywna pod względem płci, wieku, wykształcenia, wielkości miejscowości oraz wyboru głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2024 roku. Ważenie przeprowadzono metodą IPF (iteracyjnego dopasowania proporcjonalnego).
📍 Realizacja: Europion Polska
⚠️ Wartości procentowe zaokrąglone do liczb całkowitych

Badanie przeprowadziła platforma Europion Polska. Europion to nowoczesna platforma badań rynku i opinii publicznej. Chcesz przeprowadzić badanie? Skontaktuj się z naszym zespołem!

Lidia Przybysławska — Country Manager, Europion Polska
📧
📱 507 039 644
🌐 www.europion.pl

Polacy wystawiają rządowi Tuska trójkę — ale PiS stawia pałę, KO stawia piątkę. Co najbardziej boli?

Mamy lipiec 2026 roku. Rząd Donalda Tuska działa od ponad 2 lat. Jak Polacy oceniają jego dotychczasowe działania? Najnowsze badanie opinii publicznej Europion Polska przynosi odpowiedź — i jest nią: “przeciętnie, z tendencją negatywną”. 42% Polaków ocenia rząd źle lub bardzo źle, zaledwie 30% — dobrze lub bardzo dobrze. Ale jak zawsze, diabeł tkwi w szczegółach — i w tym, kogo zapytasz.

Europion Polska zapytał 1 215 dorosłych Polaków o ocenę rządu, zaufanie do instytucji, kierunek Polski i najważniejszy problem. Wyniki tego badania opinii publicznej są wyraźne, politycznie ostre i — miejscami — naprawdę zaskakujące.

  1. Rząd Tuska: 42%ocenia źle, 30%dobrze — “przeciętnie” to największa odpowiedź

42% Polaków ocenia rząd Tuska negatywnie lub bardzo negatywnie, zaledwie 30% — pozytywnie lub bardzo pozytywnie. Największą grupę stanowią ci, którzy mówią “przeciętnie — ani dobrze, ani źle” (28%). To ta niewidoczna środkowa Polska, która wstrzymuje sąd.

Szczególnie zwraca uwagę liczba 27% przy odpowiedzi “bardzo źle” — to niemal co trzeci Polak. Po drugiej stronie — jedynie 10% mówi “bardzo dobrze”. Opinia publiczna jest asymetryczna: zdecydowani krytycy są liczniejsi niż zdecydowani zwolennicy.

Podział polityczny jest absolutnie kluczowy — i najbardziej dramatyczny w całym badaniu. KO: 61% pozytywnych ocen. PiS: 59% negatywnych. Konfederacja: 76% negatywnych — to najwyższy wynik krytyczny ze wszystkich partii. Lewica plasuje się tuż obok KO z 62% pozytywnych ocen. Trzecia Droga jest najbardziej podzielona (35% pozytywnych, 21% negatywnych, 44% neutralnych).

  1. Zaufanie do instytucji: Policja na czele, Sejm na końcu

Zaufanie do kluczowych instytucji Polski (skala 1–5, gdzie 3 to neutralne) pokazuje dość smutny obraz. Żadna instytucja nie przekracza wyraźnie poziomu neutralnego. Policja cieszy się największym zaufaniem (3,08), wyprzedzając Prezydenta (3,02) i NBP (3,04). Na końcu plasują się Sejm i Senat (2,72) — instytucja, którą Polacy darzą zaufaniem najmniejszym.

Jeden wynik zasługuje na szczególną uwagę: Prezydent Narocki ma wyraźnie polaryzujący wynik — wyborcy PiS dają mu 4,18 (bardzo wysoko), wyborcy KO — zaledwie 1,93 (bardzo nisko). To rozpiętość prawie 2,25 punktu — największa ze wszystkich instytucji w badaniu. Rząd Tuska oceniany jest podobnie asymetrycznie: KO daje 3,78, Konfederacja — zaledwie 1,96.

  1. Polska zmierza w złym kierunku? 41% mówi tak — ale PiS i KO widzą inny kraj

41% Polaków uważa, że Polska zmierza w złym lub bardzo złym kierunku. Zaledwie 29% mówi “dobry kierunek”. 30% ocenia sytuację neutralnie. To niepokojący wynik dla rządzących — ale ma wyraźną optykę polityczną.

Wyborcy KO w 50% widzą Polskę zmierzającą w dobrym kierunku — i tylko 21% mówi “zły”. Wyborcy PiS są niemal lustrzanym odbiciem: 44% mówi “zły kierunek”, 30% — dobry. Konfederacja jest najbardziej pesymistyczna: 69% mówi “zły kierunek”, tylko 11% — dobry. Innymi słowy: ta sama Polska, ten sam lipiec 2026 — i zupełnie różne kraje w oczach różnych wyborców.

  1. Ceny i zdrowie: dwa problemy, które bolą najbardziej

Zapytani, który problem jest dla nich najważniejszy i wymaga działania rządu w pierwszej kolejności, Polacy stawiają na: ceny i inflację (27%) oraz ochronę zdrowia i kolejki do lekarzy (24%). Razem te dwa tematy zbierają ponad połowę wszystkich wskazań (51%) — to wyraźny sygnał, w czym Polacy oczekują konkretnych wyników.

Bezpieczeństwo i obronność zajmuje trzecie miejsce z 22% — co w kontekście trwającej wojny za wschodnią granicą jest wyraźnym przypomnieniem, że temat ten pozostaje w świadomości społecznej. Praworządność i niezależność sądów — flagowy temat poprzedniej koalicji — wskazuje zaledwie 7%. Rząd Tuska wygrał po części na fali walki o praworządność, ale wyborcy wolą teraz, żeby skupił się na portfelu i zdrowiu.

Podział polityczny i tu jest wyraźny: wyborcy KO zdecydowanie częściej wskazują praworządność (14%) niż PiS (5%) czy Konfederacja (3%). Wyborcy Konfederacji z kolei wyróżniają się najwyższym odsetkiem wskazań na bezpieczeństwo (34%).

  1. Polityka przy stole: połowa Polaków rozmawia — seniorzy wyraźnie bardziej

Czy Polacy w ogóle rozmawiają o polityce? 51% mówi “tak” — regularnie lub przy okazji ważnych wydarzeń. 36% rozmawia rzadko, 13% — nigdy. To oznacza, że polityka jest żywym tematem w co drugiej polskiej rozmowie.

Zaskakujący wynik dotyczy pokolenia: seniorzy (60+) są zdecydowanie bardziej zaangażowani politycznie w rozmowach — 65% z nich mówi o polityce regularnie lub czasami, podczas gdy w grupie 16–29 lat to 47%. Generacja Z jest bardziej wycofana z politycznych rozmów — co nie oznacza, że polityka ich nie interesuje, ale może świadczyć o tym, że szukają jej gdzie indziej: w mediach społecznościowych, podcastach, influencerach.

Podsumowanie: Tusk dostaje trójkę — ale elektoraty żyją w innej Polsce

To badanie opinii publicznej pokazuje polskie społeczeństwo w połowie drogi rządów Tuska — zmęczone, podzielone, ale wciąż zainteresowane. 42% negatywnych ocen to wyraźny sygnał niezadowolenia, ale 28% neutralnych to ogromna środkowa Polska, o której walka wciąż trwa.

Trzy wnioski dla każdego, kto śledzi polską politykę: ceny i zdrowie to jedyne tematy, które jednoczą elektoraty ponad politycznymi podziałami. Zaufanie do instytucji jest niskie i równo rozłożone — żadna partia nie ma powodów do świętowania. I wreszcie: podział polityczny jest tak głęboki, że wyborcy KO i PiS dosłownie widzą inny kraj, inny kierunek i inny rząd — patrząc na tę samą Polskę latem 2026.

📤 Spodobał Ci się ten artykuł? Podziel się nim ze znajomymi!

Metodologia badania

📅 Data badania: 28-30 lipca 2026 r.
⚖️ Dobór próby: Reprezentatywna pod względem płci, wieku, wykształcenia, wielkości miejscowości oraz wyboru głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2024 roku. Ważenie przeprowadzono metodą IPF (iteracyjnego dopasowania proporcjonalnego).
📍 Realizacja: Europion Polska
⚠️ Wartości procentowe zaokrąglone do liczb całkowitych

Badanie przeprowadziła platforma Europion Polska. Europion to nowoczesna platforma badań rynku i opinii publicznej. Chcesz przeprowadzić badanie? Skontaktuj się z naszym zespołem!

Lidia Przybysławska — Country Manager, Europion Polska
📧
📱 507 039 644
🌐 www.europion.pl

Dwie Polski, jeden sondaż: PiS 73% za, KO 14% — spór o order Zełenskiego odsłania przepaść

Decyzja prezydenta Nawrockiego o odebraniu Orderu Orła Białego Wołodymyrowi Zełenskiemu podzieliła Polskę. Nowe badanie opinii publicznej Europion Polska pokazuje, że większość Polaków popiera ten gest — ale aż 68% uważa, że stosunki polsko-ukraińskie zmierzają w złym kierunku.

84% Polaków słyszało o sporze — mężczyźni śledzili go znacznie bardziej

Sprawa Orderu Orła Białego trafiła do głównego nurtu opinii publicznej — w naszym badaniu opinii publicznej aż 50% Polaków deklaruje, że dokładnie śledziło tę sprawę, a kolejne 34% słyszało o niej, choć bez szczegółów. Tylko 10% respondentów nie było nią zainteresowanych.

Wyniki ujawniają jednak wyraźną przepaść między płciami: sprawę dokładnie śledziło — 61% mężczyzn wobec zaledwie 39% kobiet. Równie uderzające są różnice wiekowe — wśród osób powyżej 60 lat aż 68% ściśle śledziło tę sprawę, podczas gdy wśród młodych 16–29 lat ten odsetek spada do 45%. Starsze pokolenie, które lepiej pamięta historię relacji polsko-ukraińskich, jest wyraźnie bardziej wyczulone na tego rodzaju dyplomatyczne gesty.

Prawie połowa Polaków uważa: order powinien być odebrany

Pytanie o samą decyzję Nawrockiego pokazuje mocną większość popierającą odebranie orderu: 47% Polaków uważa, że była to słuszna decyzja. Jednocześnie 14% ocenia ją jako niepotrzebny gest szkodzący relacjom z Ukrainą, a 9% wprost określa to jako infantylne zachowanie i polityczną grę. Liczba niezdecydowanych — 17% — wskazuje, że choć sprawa jest głośna, wielu Polaków nie wyrobiło sobie jeszcze jednoznacznej oceny.

Podziały partyjne są tu kolosalne. Wśród wyborców PiS decyzję popiera aż 73%, podobnie wśród zwolenników Konfederacji (75%). Po przeciwnej stronie — wyborcy KO: tylko 14% uważa decyzję za słuszną, podczas gdy aż 35% twierdzi, że szkodzi relacjom z Ukrainą, a 23% nazywa ją infantylnym zachowaniem. Ta sama decyzja — dwie zupełnie różne Polski.

Ukraińcy zwracają odznaczenia: gest protestu czy niepotrzebna eskalacja?

Reakcja strony ukraińskiej — politycy zwracający polskie odznaczenia w proteście — budzi u Polaków mieszane uczucia. Najwięcej, bo 26%, uważa to za infantylne i niepotrzebne zachowanie. Na dwie kolejne pozycje przypadły odpowiedzi niemal równo rozkładające się: 21% nie ma zdania, 20% ocenia gest jako ważny i odważny, 18% jako symboliczny bez realnego znaczenia, a 14% rozumie tę decyzję, choć nie zawsze się z nią zgadza.

Tutaj paradoksalnie podziały partyjne częściowo się zacierają. Wyborcy PiS częściej niż wyborcy KO oceniają ukraiński gest jako odważny protest (33% vs 11%) — co wygląda na paradoks, ale tłumaczy się konsekwencją: jeśli popiera się odebranie orderu, to naturalnie popiera się również odpowiedź na ten gest. Natomiast wyborcy KO — którzy w większości sprzeciwiali się decyzji Nawrockiego — częściej określają ukraińską reakcję jako infantylne zachowanie (31%) bądź jedynie symboliczny gest (21%).

43% Polaków: relacje przeciętne. Tylko 6% ocenia je dobrze

Ogólna ocena relacji polsko-ukraińskich jest niepokojąco niska. Zdecydowanie dominuje odpowiedź „przeciętne” — wskazuje ją 43% Polaków. Kolejne 24% ocenia je jako złe, a 12% jako bardzo złe. Razem oznacza to, że aż 36% Polaków uważa relacje za złe lub bardzo złe. Tylko 6% widzi je jako bardzo dobre — to wyjątkowo niski wynik jak na kraj, który przez ostatnie trzy lata był jednym z głównych filarów wsparcia dla Ukrainy.

Młodzi — paradoksalnie — są bardziej optymistyczni: w grupie 16–29 lat 13% ocenia relacje jako bardzo dobre wobec zaledwie 4% w grupie 60+. Może to wynikać z mniejszej historycznej pamięci o naprężeniach między oboma narodami, a może ze zwykłej młodzieńczej otwartości. Niezależnie od partii politycznej — KO, PiS czy inne ugrupowania — ocena „przeciętne” dominuje u każdej grupy wyborców.

 

68% Polaków: relacje się pogorszą. Pesymiści dominują we wszystkich grupach

Najbardziej wymowne wyniki przynosi pytanie o kierunek relacji. Aż 51% Polaków uważa, że stosunki polsko-ukraińskie raczej się pogarszają, a kolejne 17% że zdecydowanie się pogarszają. Razem to 68% pesymistów. Tylko 13% widzi relacje jako poprawiające się, a 18% uważa, że pozostają bez zmian.

 

Co zastanawiające, pesymizm jest rozłożony ponadpartyjnie. Wśród wyborców KO aż 70% (61% + 9%) uważa, że relacje się pogarszają — więcej niż wśród wyborców PiS (57%). Osoby z wyższym wykształceniem są nieznacznie bardziej pesymistyczne (70%) niż osoby bez matury (65%). To rzadki moment, kiedy Polska — niezależnie od politycznych barw — mówi niemal jednym głosem: że ta relacja nie idzie w dobrym kierunku.

Podsumowanie: Polska chwali gest, ale boi się przyszłości relacji

Wyniki tego badania opinii publicznej składają się na spójny, choć złożony obraz. Większość Polaków popiera odebranie orderu Zełenskiemu — ale jednocześnie niemal dwie trzecie uważa, że relacje polsko-ukraińskie zmierzają w złym kierunku. Można to odczytać jako sygnał: Polacy popierają twarde stanowisko w sporach historycznych i symbolicznych, ale nie są optymistami co do tego, dokąd ta polityka prowadzi.

Podział partyjny jest tu głęboki jak rzadko — ta sama decyzja cieszy się 73% poparciem wśród wyborców PiS i zaledwie 14% wśród wyborców KO. Polska opinia publiczna patrzy na Ukrainę przez filtr własnej sceny politycznej, a nie przez pryzmat wspólnych celów strategicznych. To może być poważne wyzwanie dla polskiej dyplomacji w nadchodzących miesiącach — szczególnie w kontekście trwającej wojny i negocjacji o członkostwo Ukrainy w Unii Europejskiej.

📢 Jeśli ten artykuł był dla Ciebie interesujący — udostępnij go przez przycisk na dole! Badania opinii publicznej Europion Polska dostarczają danych, które wyjaśniają, co Polacy naprawdę myślą.

Metodologia badania

📅 Data badania: 4-6 lipca 2026 r.
🎯 Próba: reprezentatywna próba dorosłych Polaków (16+) n=1062
⚖️ Dobór próby: Reprezentatywna pod względem płci, wieku, wykształcenia, wielkości miejscowości oraz wyboru głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2024 roku. Ważenie przeprowadzono metodą IPF (iteracyjnego dopasowania proporcjonalnego).
📍 Realizacja: Europion Polska
⚠️ Wartości procentowe zaokrąglone do liczb całkowitych

Badanie przeprowadziła platforma Europion Polska. Europion to nowoczesna platforma badań rynku i opinii publicznej.

Lidia Przybysławska — Country Manager, Europion Polska
📧
📱 507 039 644
🌐 www.europion.pl

Peter Magyar

Péter Magyar w Polsce: wizyta, która buduje rozpoznawalność, ale jeszcze nie masową uwagę

Gdy Péter Magyar pojawia się w Polsce, polska opinia publiczna nie reaguje jednym głosem. Najnowsze badanie opinii publicznej Europion pokazuje raczej obraz w fazie budowania rozpoznawalności: nazwisko lidera Tiszy przebiło się już do świadomości większości respondentów, ale często jeszcze bez głębszej wiedzy. Łącznie 62% badanych deklaruje, że przynajmniej słyszało o Magyarze: 15% zna go dobrze, 28% zna głównie z nazwy, a 18% kojarzy go z wizytą w Polsce. Równocześnie 14% nie wiedziało o nim nic przed ankietą, a 25% mówi wprost, że nie interesuje się polityką węgierską. To ważny punkt wyjścia dla każdej komunikacji publicznej: temat ma potencjał, ale wciąż wymaga prostego wyjaśnienia, dlaczego węgierska polityka ma znaczenie dla Polski.

Wykres 1. Dane procentowe zaokrąglone do pełnych procentów.

Główna wiadomość z badania brzmi następująco: wizyta Magyara została oceniona raczej pozytywnie przez osoby, które miały opinię, ale największą kategorią pozostaje brak śledzenia sprawy. Pozytywnie lub bardzo pozytywnie ocenia ją 36% respondentów, neutralnie 16%, a sceptycznie lub negatywnie tylko 8%. Jednocześnie aż 40% wybiera odpowiedź „nie wiem / nie śledziłem/am tej kwestii”. Oznacza to, że sama wizyta nie stała się jeszcze masowym wydarzeniem politycznym, ale wśród odbiorców aktywniej śledzących region tworzy korzystny kontekst: demokratyczna solidarność i dyplomatyczna inicjatywa są bardziej przekonujące niż narracja o niepotrzebnym angażowaniu Polski.

Największa różnica przebiega przez wiek. W grupie 16-29 lat 35% nie interesuje się polityką węgierską, a 52% nie śledziło kwestii wizyty. Dla porównania w grupie 60+ zaufanie do Magyara w sprawie kierunku Węgier w UE sięga 48%, a pozytywna ocena wizyty 57%. Młodsi respondenci nie są więc automatycznie bardziej zaangażowani w tematy europejskie; w tym badaniu częściej wypadają jako grupa zdystansowana lub niedoinformowana. Starsi respondenci, szczególnie ci, którzy pamiętają dłuższą historię relacji polsko-węgierskich i częściej śledzą politykę, reagują na wizytę bardziej jednoznacznie.

Wykształcenie dodaje do tego obrazu drugi, równie istotny wymiar. Wśród osób z dyplomem 57% popiera aktywne wspieranie proeuropejskich sił politycznych w krajach sąsiednich, podczas gdy wśród osób bez matury jest to 33%. Podobnie w pytaniu o kierunek Węgier w UE: Magyarowi ufa 31% osób z wyższym wykształceniem i 21% osób bez matury. Nie jest to wyłącznie spór partyjny, lecz również różnica w kapitale informacyjnym i w sposobie interpretowania polityki regionalnej. Im wyższy poziom wykształcenia, tym łatwiej respondentom odczytywać wizytę jako element szerszej układanki europejskiej.

Preferencje partyjne pokazują najbardziej wyraziste linie podziału. Ogółem Magyarowi ufa 28% badanych, Orbánowi 11%, a 22% nie ufa żadnemu z polityków. W elektoracie KO zaufanie do Magyara sięga aż 78%, wśród wyborców Trzeciej Drogi 62%, a wśród Lewicy 48%. Po stronie PiS i Konfederacji obraz jest bardziej sceptyczny wobec Magyara: Orbánowi ufa odpowiednio 24% i 30% tych grup. Na wykresie pokazano także kategorię „pozostałe / brak wskazania”, obejmującą osoby, które nie ufają żadnemu z polityków, nie znają ich wystarczająco dobrze lub nie interesują się polityką węgierską. Dzięki temu widać pełny rozkład odpowiedzi, a nie tylko wybór między dwoma liderami.

Na poziomie strategicznym badanie pokazuje umiarkowane przyzwolenie na aktywniejszą politykę regionalną Polski. 44% respondentów uważa, że Polska powinna wspierać proeuropejskie siły polityczne w krajach sąsiednich, choć częściej w formule dyplomatycznej niż bezpośredniej. Przeciwne odpowiedzi zbierają łącznie 31%, a 24% nie ma zdania. Najsilniejsze poparcie widać w elektoratach KO, Trzeciej Drogi i Lewicy, gdzie suma odpowiedzi „tak” wynosi odpowiednio 81%, 79% i 73%. W PiS jest to 40%, co nie oznacza pełnego odrzucenia, ale pokazuje znacznie większą ostrożność wobec aktywnego wpływania na procesy polityczne poza granicami kraju.

Zakończenie jest więc podwójne. Z jednej strony relacje polsko-węgierskie nadal mają w Polsce pozytywny kapitał: 43% badanych ocenia je jako bardzo dobre lub dobre mimo różnic politycznych, wobec 17% ocen chłodnych lub napiętych. Z drugiej strony 39% respondentów w ogóle ich nie śledzi. Dla Europion.pl najciekawszy wniosek brzmi: wizyta Pétera Magyara nie zamyka dyskusji, lecz ją otwiera. Pokazuje, że temat Węgier, demokracji i kierunku Europy Środkowej może zainteresować polskich odbiorców, jeśli zostanie opowiedziany jasno, bez żargonu i z mocnym zakotwiczeniem w polskim interesie publicznym. Jeśli uważasz, że takie dane pomagają lepiej rozumieć politykę regionu, podziel się tym artykułem z innymi — dobra debata zaczyna się od dobrze przeczytanego badania.

Metodologia badania

📅 Data badania: 22–24 maja 2026 r.
🎯 Próba: reprezentatywna próba dorosłych Polaków (16+) n=937
⚖️ Dobór próby: Reprezentatywna pod względem płci, wieku, wykształcenia, wielkości miejscowości oraz wyboru głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2024 roku. Ważenie przeprowadzono metodą IPF (iteracyjnego dopasowania proporcjonalnego).
📍 Realizacja: Europion Polska
⚠️ Wartości procentowe zaokrąglone do liczb całkowitych

Badanie przeprowadziła platforma Europion Polska. Europion to nowoczesna platforma badań rynku i opinii publicznej. Jeśli spodobał Ci się ten raport, udostępnij go Znajomym. W przypadku zainteresowania przeprowadzeniem badania opinii publicznej zapraszamy do kontaktu.

Lidia Przybysławska — Country Manager, Europion Polska
📧
📱 507 039 644
🌐 www.europion.pl