Rachunki za energię największą obawą finansową Polaków na nadchodzący rok

Rachunki za energię i ogrzewanie wskazuje jako największą obawę finansową na przyszły rok 37 proc. badanych. To ponad dwukrotnie więcej niż druga w kolejności odpowiedź, czyli wzrost cen żywności — 17 proc. Pozostałe kategorie uzyskują wyniki jednocyfrowe lub nieznacznie powyżej dziesięciu procent.

Rozkład odpowiedzi

Pytanie brzmiało: „Co najbardziej niepokoi Pana/Panią finansowo w przyszłym roku?”. Respondenci wybierali jedną odpowiedź spośród siedmiu.

Wykres 1. Rozkład odpowiedzi w całej próbie. Podstawa: wszyscy badani, którzy odpowiedzieli na pytanie.

Po rachunkach za energię i cenach żywności kolejne miejsca zajmują koszty mieszkania lub raty kredytu — 11 proc., utrata pracy lub spadek dochodów — 10 proc., oraz koszty leczenia i opieki — 9 proc. Odpowiedź „nic szczególnie mnie nie niepokoi” wybiera 5 proc. badanych, a 12 proc. nie potrafi wskazać żadnej z kategorii.

Łącznie koszty utrzymania — rachunki za energię oraz ceny żywności — wskazuje 54 proc. badanych. Kategorie związane z sytuacją indywidualną, czyli mieszkanie, praca i zdrowie, uzyskują razem 30 proc.

Wiek: ta sama obawa główna, różne obawy drugiego planu

Rachunki za energię pozostają odpowiedzią najczęściej wybieraną w każdej grupie wiekowej. Odsetek wskazań rośnie wraz z wiekiem — od 29 proc. w grupie 16–29 lat do 41 proc. wśród osób po sześćdziesiątce — ale różnica między skrajnymi grupami nie przekracza progu istotności statystycznej.

Istotne statystycznie różnice pojawiają się przy dwóch innych kategoriach.

Wykres 2. Koszty mieszkania i koszty leczenia według wieku. Podstawa: wszyscy badani, którzy odpowiedzieli na pytanie.

Koszty mieszkania lub raty kredytu wskazuje 15 proc. osób w wieku 16–29 lat i 4 proc. osób po sześćdziesiątce. Odwrotny kierunek przyjmują koszty leczenia i opieki: 14 proc. w grupie 60+ wobec 8 proc. wśród najmłodszych badanych.

Utratę pracy lub spadek dochodów wskazuje 14 proc. osób w wieku 16–29 lat i 4 proc. osób po sześćdziesiątce. Rozkład tej odpowiedzi w grupach środkowych nie układa się jednak liniowo — najwyższy wynik odnotowano w grupie 40–49 lat (17 proc.), najniższy w grupie 30–39 lat (8 proc.).

Płeć: brak istotnych różnic

Odpowiedzi kobiet i mężczyzn rozkładają się niemal identycznie. Rachunki za energię wskazuje 37 proc. kobiet i 37 proc. mężczyzn.

Wykres 3. Rozkład odpowiedzi według płci. Podstawa: wszyscy badani, którzy odpowiedzieli na pytanie.

Największa odnotowana różnica dotyczy wzrostu cen żywności — 19 proc. wśród kobiet wobec 15 proc. wśród mężczyzn. Nie przekracza ona progu istotności statystycznej. Pozostałe kategorie różnią się o jeden punkt procentowy lub mniej.

Odpowiedź „nic szczególnie mnie nie niepokoi” wybiera 7 proc. mężczyzn i 4 proc. kobiet. Ta różnica również nie jest istotna statystycznie.

Metodologia

Badanie zrealizowane przez Europion Polska metodą CAWI na panelu mobilnym i internetowym w listopadzie 2026 na próbie n=1131 dorosłych Polaków, którzy odpowiedzieli na to pytanie. Dane ważone metodą IPF do struktury populacji Polski według GUS NSP 2021 w pięciu wymiarach: płeć, wiek, wykształcenie, wielkość miejscowości i makroregion. Wartości zaokrąglone do pełnych punktów procentowych, dlatego sumy mogą różnić się od 100 proc. Istotność różnic weryfikowana testem dla dwóch proporcji przy poziomie ufności 95 proc., z uwzględnieniem efektu projektowego.

Europion Polska · Lidia Przybysławska, Country Manager
· web.europion.pl

Dziesięć złotych. Tyle wynosi granica, za którą Polacy przestają akceptować koszt dostawy

Dla 70 proc. badanych maksymalna akceptowalna kwota za dostawę przy zamówieniu za 150 zł nie przekracza 10 zł. Jednocześnie 84 proc. przyznaje, że dorzucało coś do koszyka tylko po to, żeby dostawa była darmowa.

Gdzie przebiega próg

Zapytaliśmy o maksymalną kwotę za dostawę przy zamówieniu o wartości około 150 zł. Wartość koszyka podaliśmy celowo — bez niej odpowiedzi byłyby nieporównywalne, bo akceptowalny koszt dostawy zależy od tego, ile kosztuje samo zamówienie.

▪ Nic, tylko darmowa dostawa — 29 proc.

▪ Do 5 zł — 12 proc.

▪ 6–10 zł — 30 proc.

▪ 11–15 zł — 21 proc.

▪ 16–25 zł — 6 proc.

▪ Powyżej 25 zł — 3 proc.

Granicą 10 zł zamyka się 70 proc. rynku. Powyżej 15 zł gotowych jest zapłacić 9 proc. badanych.

Warto zwrócić uwagę na strukturę tych odpowiedzi. Grupa oczekująca wyłącznie darmowej dostawy to 29 proc., ale nie jest to kategoria najliczniejsza — przedział 6–10 zł wskazuje 30 proc. Większość rynku akceptuje więc koszt dostawy pod warunkiem, że pozostaje kwotą jednocyfrową.

Wykres 1. Maksymalna akceptowalna kwota za dostawę przy zamówieniu za około 150 zł. Baza: wszyscy badani, którzy odpowiedzieli na pytanie.

Wiek dzieli najmocniej

Kwotę od 11 zł wzwyż akceptuje 46 proc. osób w wieku 16–29 lat i 20 proc. osób po sześćdziesiątce. Odpowiedź „nic, tylko darmowa dostawa” wybiera natomiast 39 proc. najstarszych i 16 proc. najmłodszych. Obie różnice są istotne statystycznie.

Wykres 2. Próg akceptacji kosztu dostawy według wieku. Baza: wszyscy badani, którzy odpowiedzieli na pytanie.

Druga istotna różnica dotyczy wykształcenia i biegnie odwrotnie, niż można by zakładać. Kwotę od 11 zł akceptuje 36 proc. osób bez matury i 23 proc. osób z dyplomem. Płeć i wielkość miejscowości nie różnicują odpowiedzi w sposób istotny statystycznie.

Drugie pytanie: koszyk, który rośnie

W tej samej fali zapytaliśmy, czy badanym zdarzyło się dorzucić coś do koszyka tylko po to, żeby dostawa była darmowa.

▪ Tak, często — 37 proc.

▪ Tak, kilka razy — 39 proc.

▪ Tak, raz — 8 proc.

▪ Nie — 11 proc.

▪ Nie pamiętam — 5 proc.

Przyznaje się do tego 84 proc. badanych, a 37 proc. robi to często. Grupa, która nigdy tego nie zrobiła, to 11 proc.

Wykres 3. Dokładanie do koszyka dla darmowej dostawy. Baza: wszyscy badani, którzy odpowiedzieli na pytanie.

Tutaj także najwyraźniej różnicuje wiek i wykształcenie. Zachowanie to deklaruje 95 proc. osób w wieku 30–39 lat i 75 proc. osób po sześćdziesiątce, a także 93 proc. osób z dyplomem wobec 75 proc. osób bez matury. Obie różnice są istotne statystycznie. Kobiety częściej niż mężczyźni wskazują odpowiedź „często” — 42 wobec 32 proc., również istotnie.

Zestawienie obu pytań

Wśród osób, które deklarują, że akceptują wyłącznie darmową dostawę, 82 proc. przyznaje, że dokładało coś do koszyka, żeby ją uzyskać. W tej grupie odpowiedź „często” wskazuje 49 proc., najwięcej ze wszystkich progów cenowych.

Oba pytania opisują więc to samo zachowanie z dwóch stron: deklarowaną niechęć do płacenia za wysyłkę i gotowość do powiększenia zamówienia, żeby jej uniknąć. Badanie mierzy deklaracje, nie dane transakcyjne, i nie rozstrzyga, o ile realnie rośnie wartość takiego koszyka.

O BADANIU

Badanie zrealizowane przez Europion Polska (Opinio Institute Kft.) w listopadzie 2026, CAWI, panel mobilny i web, na reprezentatywnej próbie 1 025 dorosłych mieszkańców Polski (16+). Dane ważone metodą IPF do struktury GUS NSP 2021 według płci, wieku, wykształcenia, wielkości miejscowości i makroregionu. Podstawa procentowania: respondenci, którzy odpowiedzieli na dane pytanie. Jedna odpowiedź do wyboru w obu pytaniach. Wartości zaokrąglone do liczb całkowitych. Różnice między grupami przetestowano na poziomie istotności 0,05; w tekście opisano jako istotne wyłącznie te, które ten próg przekroczyły.

Europion Polska · badania opinii publicznej i rynku
· +48 507 039 644 · www.europion.pl

Dziewięciu na dziesięciu Polaków sprawdza opinie przed zakupem w internecie

Czytanie recenzji przestało być zachowaniem części klientów. W badaniu Europion Polska na reprezentatywnej próbie 1 029 dorosłych Polaków tylko 4 proc. zadeklarowało, że nie robi tego nigdy.

Rozkład odpowiedzi

Zapytaliśmy wprost: czy przed zakupem w internecie czytasz opinie innych klientów?

▪ Zawsze — 32 proc.

▪ Często — 37 proc.

▪ Czasami — 22 proc.

▪ Rzadko — 6 proc.

▪ Nigdy — 4 proc.

Zawsze lub często sięga po opinie 69 proc. badanych. Grupa, która robi to rzadko albo wcale, to 10 proc.

Wykres 1. Częstotliwość czytania opinii przed zakupem w internecie. Baza: wszyscy badani, którzy odpowiedzieli na pytanie.

Wiek nie układa się tak, jak można by zakładać

Najniższe zaangażowanie nie występuje wśród najstarszych, tylko wśród najmłodszych. W grupie 16–29 lat 15 proc. czyta opinie rzadko lub nigdy, podczas gdy w grupie 30–39 lat jest to 2 proc. Różnica jest istotna statystycznie.

Po trzydziestce odsetek osób czytających zawsze lub często osiąga najwyższy poziom w całym badaniu — 76 proc. W grupie 16–29 lat wynosi 65 proc., a wśród osób po sześćdziesiątce 66 proc.

Wykres 2. Częstotliwość czytania opinii według wieku. Baza: wszyscy badani, którzy odpowiedzieli na pytanie.

Wykształcenie różnicuje odpowiedź „zawsze”

Deklarację czytania opinii za każdym razem najczęściej wybierają osoby bez matury — 40 proc. Wśród osób z maturą jest to 25 proc., a wśród osób z dyplomem 29 proc. Różnica między grupą bez matury a grupą z maturą jest istotna statystycznie.

Na poziomie łącznym różnice znikają. Odpowiedzi „zawsze” i „często” razem mieszczą się we wszystkich trzech grupach wykształcenia między 68 a 71 proc.

Wykres 3. Częstotliwość czytania opinii według wykształcenia. Baza: wszyscy badani, którzy odpowiedzieli na pytanie.

Płeć i miejsce zamieszkania

Rzadko lub nigdy czyta opinie 13 proc. mężczyzn i 7 proc. kobiet. Różnica jest istotna statystycznie. W przekroju wielkości miejscowości odpowiedź „zawsze” najczęściej wskazują mieszkańcy wsi (36 proc.), najrzadziej mieszkańcy dużych miast (25 proc.), ale ta różnica nie osiąga progu istotności.

Co to oznacza dla sprzedaży online

Warstwa opinii obsługuje dziś niemal cały rynek, a nie wybrany segment. Przy 90 proc. klientów, którzy przynajmniej czasem je sprawdzają, kompletność i sposób prezentacji recenzji przestają być elementem interfejsu, a stają się częścią ścieżki zakupowej.

W tej samej fali zapytaliśmy również, jaka część opinii o produktach w internecie jest według badanych prawdziwa.

▪ Zdecydowana większość — 26 proc.
▪ Mniej więcej połowa — 46 proc.
▪ Mniejszość — 13 proc.
▪ Prawie żadne — 4 proc.
▪ Trudno powiedzieć — 11 proc.

Że prawdziwa jest co najwyżej połowa opinii, uważa 63 proc. badanych. Pełne zaufanie, czyli odpowiedź „zdecydowana większość“, wybiera 26 proc.

Zestawienie z poprzednim pytaniem wygląda tak: opinie czyta 90 proc. Polaków, a wierzy im w większości co czwarty.

Co ciekawe, osoby, które czytają opinie najczęściej, ufają im wyraźnie bardziej. Wśród czytających zawsze lub często 35 proc. uważa, że prawdziwa jest zdecydowana większość opinii. Wśród tych, którzy nie czytają prawie wcale, jest to 5 proc., a 25 proc. z nich odpowiada „prawie żadne“. Obie różnice są istotne statystycznie.

W przekrojach demograficznych widać jeszcze dwie rzeczy. Mieszkańcy wsi częściej niż mieszkańcy miast średnich uważają, że opinie są w większości prawdziwe — 32 wobec 17 proc. W grupie 30–39 lat jest to 31 proc., a w grupie 50–59 lat 18 proc.

O BADANIU

Badanie zrealizowane przez Europion Polska (Opinio Institute Kft.) w listopadzie 2026, CAWI, panel mobilny i web, na reprezentatywnej próbie 1 029 dorosłych mieszkańców Polski (16+). Dane ważone metodą IPF do struktury GUS NSP 2021 według płci, wieku, wykształcenia, wielkości miejscowości i makroregionu. Podstawa procentowania: respondenci, którzy odpowiedzieli na pytanie. Wartości zaokrąglone do liczb całkowitych. Różnice między grupami przetestowano na poziomie istotności 0,05; w tekście opisano jako istotne wyłącznie te, które ten próg przekroczyły.

Europion Polska · badania opinii publicznej i rynku
· +48 507 039 644 · www.europion.pl

Połowa z nas płaci za coś, czego nie używa. Polacy policzyli swoje subskrypcje

Co najmniej jedną aktywną subskrypcję ma 57 proc. dorosłych Polaków, a 22 proc. ma ich trzy lub więcej. Siedem procent nie potrafi podać liczby. Wśród osób, które jakąkolwiek subskrypcję mają, 48 proc. przyznaje, że w ostatnim roku płaciło za usługę, z której praktycznie nie korzystało.

Trzydzieści sześć procent nie ma żadnej

Pierwsze pytanie brzmiało prosto: ile masz dziś aktywnych płatnych subskrypcji.

▪ Żadnej — 36 proc.

▪ 1–2 — 35 proc.

▪ 3–4 — 16 proc.

▪ 5–6 — 5 proc.

▪ 7 lub więcej — 2 proc.

▪ Nie wiem dokładnie — 7 proc.

Co najmniej jedną subskrypcję ma 57 proc. badanych. Trzy lub więcej — 22 proc., czyli mniej więcej co piąty dorosły Polak.

Wykres 1. Liczba aktywnych płatnych subskrypcji. Baza: wszyscy badani, którzy odpowiedzieli na pytanie.

Siedem procent nie wie, za ile płaci

Odpowiedź „nie wiem dokładnie” wybrało 7 proc. badanych, a w grupach 50–59 i 60+ po 10 proc.

W tej grupie 41 proc. przyznaje jednocześnie, że nie sprawdza, za co płaci. Dla porównania: wśród osób, które potrafiły podać liczbę swoich subskrypcji, odsetek niesprawdzających wynosi od 3 do 6 proc.

Wiek dzieli najmocniej

Trzy subskrypcje lub więcej ma 37 proc. osób w wieku 16–29 lat i 11 proc. osób po sześćdziesiątce. Różnica jest istotna statystycznie. W najstarszej grupie 53 proc. nie ma żadnej subskrypcji, w najmłodszej — 22 proc.

Ciekawie wygląda grupa 30–39 lat. To w niej najwięcej osób ma jedną lub dwie subskrypcje (49 proc.) i najmniej osób nie potrafi podać liczby (2 proc.). Jest to zarazem grupa o najniższym odsetku odpowiedzi „żadnej” razem z najmłodszymi — po 22 proc.

Wykres 2. Liczba subskrypcji według wieku. Baza: wszyscy badani, którzy odpowiedzieli na pytanie.

Dwadzieścia punktów różnicy między regionami

W przekroju siedmiu makroregionów GUS rozpiętość jest wyraźna. Bez żadnej subskrypcji jest 49 proc. mieszkańców makroregionu wschodniego i 29 proc. mieszkańców makroregionu północnego. Różnica jest istotna statystycznie.

Trzy subskrypcje lub więcej deklaruje 29 proc. mieszkańców makroregionu południowo-zachodniego i 14 proc. mieszkańców makroregionów centralnego oraz wschodniego.

Wykres 3. Liczba subskrypcji według makroregionów GUS. Baza: wszyscy badani, którzy odpowiedzieli na pytanie.

Ten sam podział widać w wykształceniu i wielkości miejscowości. Żadnej subskrypcji nie ma 45 proc. osób bez matury i 29 proc. osób z dyplomem; trzy lub więcej ma odpowiednio 16 i 30 proc. Różnica jest istotna statystycznie. W dużych miastach bez subskrypcji jest 24 proc. badanych, na wsi 43 proc.

Drugie pytanie: płacę, ale nie korzystam

W tej samej fali zapytaliśmy, czy w ostatnim roku badani płacili za subskrypcję, z której praktycznie nie korzystali. W całej próbie przyznaje to 36 proc., ale ta liczba obejmuje też osoby, które żadnej subskrypcji nie mają.

Po zawężeniu bazy do osób posiadających subskrypcję odsetek rośnie do 48 proc. Za jedną taką usługę płaciło 28 proc., za kilka — 19 proc. Że nie płacili za nic nieużywanego, deklaruje 47 proc., a 5 proc. odpowiada, że nie sprawdza.

Odsetek rośnie wraz z liczbą subskrypcji. Wśród osób z jedną lub dwoma wynosi 41 proc., wśród osób z trzema lub czterema — 61 proc., a wśród osób z pięcioma lub sześcioma — 65 proc.

W przekroju wiekowym, na bazie osób posiadających subskrypcje, płacenie za nieużywaną usługę deklaruje 60 proc. osób w wieku 30–39 lat i 32 proc. osób po sześćdziesiątce.

O BADANIU

Badanie zrealizowane przez Europion Polska (Opinio Institute Kft.) w listopadzie 2026, CAWI, panel mobilny i web, na reprezentatywnej próbie 1 052 dorosłych mieszkańców Polski (16+). Dane ważone metodą IPF do struktury GUS NSP 2021 według płci, wieku, wykształcenia, wielkości miejscowości i makroregionu. Podstawa procentowania: respondenci, którzy odpowiedzieli na dane pytanie. Wartości zaokrąglone do liczb całkowitych. Baza zawężona: osoby posiadające co najmniej jedną subskrypcję, n=682 — podana przy odpowiednich wynikach. Różnice między grupami przetestowano na poziomie istotności 0,05.

Europion Polska · badania opinii publicznej i rynku
· +48 507 039 644 · www.europion.pl

Polacy chcą czasu letniego

W nocy z 24 na 25 października cofamy zegarki. Zapytaliśmy 1 111 dorosłych Polaków, co powinno się stać ze zmianą czasu — i rozdzieliliśmy czas letni od zimowego, czego zwykle się nie robi. Okazało się, że przewaga wynosi niemal cztery do jednego.

Co roku o tej samej porze wraca ten sam temat i co roku kończy się tą samą liczbą: zdecydowana większość Polaków chce znieść zmianę czasu. Problem w tym, że z takiego wyniku nie wynika nic, co dałoby się zapisać w przepisach.

Bo znieść zmianę czasu można na dwa sposoby, a różnica między nimi byłaby odczuwalna przez cały rok. Zostajemy przy czasie letnim — i w grudniu wychodzimy do pracy, zanim zrobi się jasno. Zostajemy przy zimowym — i w czerwcu słońce w Warszawie wschodziłoby już około 3:14. To nie jest niuans dla specjalistów, tylko wybór między ciemniejszymi zimowymi porankami a bardzo wczesnym letnim świtem. I właśnie o ten wybór toczy się spór, którego pytanie „czy znieść zmianę czasu” w ogóle nie dotyka.

Dlatego w naszym badaniu zapytaliśmy wprost o trzy warianty. Pomiar zrealizowaliśmy w październiku, przed przestawieniem zegarków, na reprezentatywnej próbie dorosłych mieszkańców Polski.

Przewaga niemal cztery do jednego

Wykres 1. Co powinno się stać ze zmianą czasu w Polsce. Baza: wszyscy badani, n=1 111.

Czas letni przez cały rok wybiera 60 procent badanych. Czas zimowy — 16 procent. Obecną zmianę dwa razy do roku popiera 12 procent, a 13 procent nie ma zdania.

Zniesienia zmiany chce więc 75 procent, ale cztery piąte z nich mówi o tym samym wariancie. To rozróżnienie zmienia charakter wyniku: nie mamy do czynienia ze społeczeństwem, które wie tylko, czego nie chce, lecz z dość jednoznacznym wskazaniem.

Poparcie dla czasu letniego rośnie z wiekiem — od 49 procent w grupie 16–29 lat do 69 procent wśród osób po sześćdziesiątce. Różnica jest istotna statystycznie. Wykształcenie nie różnicuje odpowiedzi w ogóle: we wszystkich trzech grupach wynik mieści się między 59 a 60 procent.

Wykres 2. Odsetek wskazujący czas letni przez cały rok, według wieku. Baza: wszyscy badani, n=1 111.

Dwie trzecie odczuwa przestawienie zegarków

Zmianę czasu odczuwa 67 procent badanych, przy czym 34 procent określa to jako wyraźne — potrzebują kilku dni, żeby wrócić do normy. Lekko odczuwa 33 procent, a 26 procent nie zauważa żadnej różnicy.

Kobiety deklarują silniejsze odczucie: 39 procent wobec 29 procent mężczyzn wskazuje wariant wyraźny. Różnica jest istotna statystycznie. Wiek nie różnicuje tej odpowiedzi — wbrew intuicji najstarsi nie znoszą zmiany gorzej niż najmłodsi.

Dokucza nie sama zmiana, tylko ciemność

Wykres 3. Co przeszkadza najbardziej po przejściu na czas zimowy. Pytanie wielokrotnego wyboru, maks. 2 wskazania. Baza: wszyscy badani, n=1 107.

Na pytanie o to, co przeszkadza najbardziej, ponad połowa badanych wskazuje wcześnie zapadający zmrok po pracy. Gorsze samopoczucie i mniej energii wybiera 29 procent, problemy ze snem 20 procent, a mniej okazji do aktywności na dworze 19 procent. Zamieszanie z godzinami spotkań i odbiorów dzieci wskazuje zaledwie 6 procent.

Hierarchia jest tu istotna. Największym problemem nie jest samo przestawienie zegarków ani wynikające z niego kłopoty organizacyjne, tylko ilość światła po godzinach pracy. A to dokładnie ten aspekt, który rozstrzyga wybór między czasem letnim a zimowym.

Wśród osób, które w ogóle odczuwają zmianę, odsetek wskazujący zmrok rośnie do 59 procent. Kobiety wybierają tę odpowiedź częściej niż mężczyźni — 56 wobec 46 procent.

Połowa Polaków przestawia swój dzień

Najmocniejszy wynik tego badania nie dotyczy opinii, tylko zachowania.

Wykres 4. Odsetek zmieniających coś w rozkładzie dnia z powodu wcześniejszego zmroku, według wieku. Baza: wszyscy badani, n=1 103.

Z powodu wcześniejszego zmroku 51 procent badanych zmienia coś w swoim rozkładzie dnia. Najczęściej oznacza to wcześniejszy powrót do domu i rzadsze wychodzenie wieczorem (25 procent). Przeniesienie aktywności fizycznej na inną porę lub do pomieszczeń deklaruje 16 procent, a zmianę godzin pracy 11 procent. Nie zmienia nic 36 procent.

Skłonność do przestawiania dnia maleje z wiekiem: w grupie 16–29 lat deklaruje ją 58 procent, wśród osób po sześćdziesiątce 43 procent. Różnica jest istotna statystycznie. Częściej robią to też kobiety niż mężczyźni — 54 wobec 48 procent, przy czym konkretnie wcześniejszy powrót do domu wskazuje 29 procent kobiet i 20 procent mężczyzn.

Kto miałby o tym zdecydować

Odpowiedzi rozkładają się szeroko i żadna nie zbiera większości. Referendum wskazuje 26 procent, decyzję Unii Europejskiej wspólną dla wszystkich krajów 23 procent, samodzielną decyzję rządu 21 procent, a parlament po debacie publicznej 8 procent. Tylko 7 procent uważa, że nie ma potrzeby niczego rozstrzygać.

To pytanie różnicuje elektoraty najsilniej w całym badaniu. Decyzję na poziomie unijnym wskazuje 37 procent wyborców Koalicji Obywatelskiej wobec 16 procent wyborców Prawa i Sprawiedliwości. Referendum wybiera z kolei 36 procent wyborców Konfederacji wobec 18 procent wyborców KO. Obie różnice są istotne statystycznie.

Przekroje polityczne opieramy na deklarowanym głosowaniu i nie kalibrujemy ich do wyników wyborów, a liczebności podprób są niewielkie. Traktujemy je jako wskazanie kierunku, nie jako pomiar.

Co z tego wynika

Po pierwsze, Polacy mają konkretne zdanie, nie tylko niechęć. Trzy czwarte chce znieść zmianę, a cztery piąte z nich wskazuje ten sam wariant. Pytanie „czy znieść” tego nie pokazuje, bo zatrzymuje się o jeden krok za wcześnie.

Po drugie, spór dotyczy światła, nie zegarków. Najczęściej wskazywaną niedogodnością jest ciemność po pracy, a nie sam moment przestawienia ani wynikające z niego zamieszanie organizacyjne.

Po trzecie, to nie jest wyłącznie kwestia samopoczucia. Połowa badanych realnie przestawia swój dzień — wcześniej wraca, przenosi trening, zmienia godziny pracy. Dla branży fitness, oświetleniowej i dla pracodawców układających grafiki to wymierna zmiana zachowań, powtarzalna co roku.

Na koniec

Obowiązujące przepisy obejmują wyłącznie rok 2026, a decyzji o tym, co dalej, wciąż nie ma. Badanie nie rozstrzyga, który wariant byłby lepszy — na to pytanie opinia publiczna nie jest właściwym źródłem. Pokazuje natomiast, czego ludzie chcą i co im realnie przeszkadza, a to dwie rzeczy, które w tej dyskusji zwykle pozostają niezmierzone.

Pomiar powtórzymy tydzień po przestawieniu zegarków. Dopiero porównanie deklaracji sprzed zmiany z odczuciem po fakcie pokaże, na ile zapowiadane kłopoty z adaptacją się potwierdzają.

METODOLOGIA

Badanie zrealizowane przez Europion Polska w październiku 2026 metodą CAWI w aplikacji mobilnej, na reprezentatywnej próbie 1 111 dorosłych mieszkańców Polski, przed przestawieniem zegarków. Dane ważone metodą IPF (raking) do struktury Narodowego Spisu Powszechnego 2021 (GUS) według płci, wieku, wykształcenia, wielkości miejscowości i makroregionu. Efekt projektu (DEFF) 2,32; efektywna liczebność próby 478 obserwacji. Pytanie o to, co przeszkadza najbardziej, pozwalało na dwa wskazania, więc odsetki nie sumują się do 100 — średnia liczba wskazań wyniosła 1,41. Przekroje według deklarowanych preferencji politycznych nie są kalibrowane do wyników wyborów i mają charakter kierunkowy.

UDOSTĘPNIJ TE DANE

Jeśli uważasz, że te liczby powinny trafić dalej — do dziennikarzy piszących o zmianie czasu, do pracodawców planujących grafiki, do osób zajmujących się zdrowiem i rytmem dobowym — prześlij ten materiał albo zacytuj go u siebie. Prosimy jedynie o podanie źródła i wielkości próby.

Kontakt: Lidia Przybysławska · Country Manager, Europion Polska
· +48 507 039 644 · www.europion.pl · europion.pl/emagazyn

Trzy czwarte Polaków boi się kolejnych ataków w szkołach. Dwie trzecie rodziców zmieniło zachowanie

Po serii ataków w polskich placówkach edukacyjnych zapytaliśmy 1 284 dorosłych Polaków o poczucie bezpieczeństwa, przyczyny przemocy i oczekiwane działania. Najmocniejszy wynik nie dotyczy jednak opinii, lecz zachowania: 28 proc. rodziców dzieci w wieku szkolnym przynajmniej raz nie posłało dziecka do szkoły.

Gdy w przestrzeni publicznej pojawia się seria wydarzeń o dużym ładunku emocjonalnym, najtrudniej jest odróżnić reakcję chwilową od trwałej zmiany postaw. Komentarze w mediach społecznościowych są głośne, ale niereprezentatywne. Deklaracje polityków opisują zamiary, nie nastroje. Brakuje zwykle tego, co najprostsze — liczby.

W październiku 2026 roku, kilka dni po serii ataków w polskich placówkach edukacyjnych, zapytaliśmy reprezentatywną próbę 1 284 dorosłych Polaków o obawę przed kolejnymi zdarzeniami, o ocenę bezpieczeństwa w szkołach, o przyczyny przemocy, o skuteczność konkretnych działań oraz o to, czy rodzice zmienili cokolwiek w swoich decyzjach. Ostatnie pytanie okazało się najważniejsze.

Obawa jest powszechna i nie dzieli Polaków

Kolejnych aktów przemocy w placówkach edukacyjnych obawia się 75 proc. dorosłych Polaków. Co istotne, nie jest to obawa deklarowana z grzeczności — 38 proc. określa ją jako bardzo silną. Przeciwny biegun jest wąski: braku obawy nie deklaruje nawet co siódma osoba.

Wykres 1. Obawa przed kolejnymi aktami przemocy w placówkach edukacyjnych. Baza: wszyscy badani, n=1 284.

Równolegle 56 proc. badanych ocenia obecny poziom bezpieczeństwa uczniów i nauczycieli jako niski lub bardzo niski. Jako wysoki — 24 proc. To znaczący dystans, zwłaszcza że ocena dotyczy instytucji, z którą większość dorosłych ma bezpośredni albo rodzinny kontakt.

Obawa rozkłada się przy tym równomiernie. Wśród kobiet jest silniejsza (45 proc. wobec 30 proc.), ale wiek, miejsce zamieszkania i wykształcenie różnicują ją nieznacznie. To nie jest lęk wielkomiejski ani pokoleniowy. Jest wspólny.

Liczba, która nie jest opinią

Najmocniejszy wynik całego badania dotyczy nie tego, co ludzie myślą, lecz tego, co zrobili.

Dzieci w wieku szkolnym ma 44 proc. badanych. Wśród nich 28 proc. przyznaje, że z powodu ostatnich wydarzeń przynajmniej raz nie posłało dziecka do szkoły. Kolejne 39 proc. rozważało taką decyzję, ale ostatecznie jej nie podjęło. Oznacza to, że dwie trzecie rodziców realnie zastanawiało się nad nieposłaniem dziecka do szkoły, a ponad jedna czwarta tak właśnie postąpiła.

Wykres 2. Wpływ ostatnich wydarzeń na decyzje dotyczące posyłania dziecka do szkoły. Baza: rodzice dzieci w wieku szkolnym, n=632.

To przestaje być pomiar nastrojów, a staje się pomiarem absencji. Każdy z tych dni oznacza nieobecne dziecko, zaburzony plan lekcji i rodzica, który nie poszedł do pracy albo pracował z dzieckiem w domu.

Zjawisko jest nieco silniejsze w dużych miastach, ale przy liczebnościach tych podprób traktujemy tę różnicę jako kierunkową.

Winny jest internet — ale zależy, kogo pytamy

Wśród przyczyn przemocy wśród młodych ludzi Polacy najczęściej wskazują brutalne treści w internecie i mediach społecznościowych (49 proc.), problemy rodzinne i brak wsparcia ze strony rodziców (38 proc.) oraz przemoc rówieśniczą (36 proc.). Problemy ze zdrowiem psychicznym wskazuje 30 proc.

Najciekawsze jest jednak rozwarstwienie pokoleniowe tej pierwszej odpowiedzi.

Wykres 3. Odsetek wskazujących brutalne treści w internecie jako jedną z głównych przyczyn przemocy wśród młodych ludzi, według wieku. Baza: wszyscy badani, n=1 280.

Wśród osób w wieku 16–29 lat brutalne treści w sieci wskazuje 33 proc. Wśród osób po sześćdziesiątce — 56 proc. Różnica wynosi 23 punkty procentowe i jest największym rozwarstwieniem demograficznym w całym badaniu.

Najmłodsi respondenci, czyli ci, którzy znają media społecznościowe najlepiej, najrzadziej uznają je za źródło problemu. Wskazują za to częściej problemy rodzinne (40 proc.).

Czego oczekują Polacy

Lista oczekiwanych działań układa się w kolejność, która może zaskoczyć każdego, kto śledzi debatę publiczną po takich zdarzeniach.

Wykres 4. Działania oceniane jako najskuteczniejsze w zapobieganiu podobnym atakom. Pytanie wielokrotnego wyboru, maksymalnie 3 wskazania. Baza: wszyscy badani, n=1 276.

Na czele są dwa rozwiązania prewencyjno-proceduralne: szybsze wykrywanie gróźb publikowanych w internecie (43 proc.) i zaostrzenie kontroli wejścia do szkół (40 proc.). Surowsze kary wskazuje 38 proc. Regularna obecność policji w pobliżu szkół — rozwiązanie najczęściej przywoływane w debacie — zajmuje szóste miejsce z wynikiem 21 proc. Na ostatnim miejscu, z 17 proc., znalazło się zwiększenie liczby psychologów szkolnych.

To ostatnie zestawienie zasługuje na uwagę. Polacy wskazują problemy ze zdrowiem psychicznym jako jedną z głównych przyczyn przemocy (30 proc.), ale wsparcie psychologiczne w szkołach jako rozwiązanie wybiera niemal o połowę mniej osób. Diagnoza i recepta się rozjeżdżają.

Wreszcie: 67 proc. badanych uznaje ostatnie ataki za oznakę szerszego problemu społecznego, a tylko 23 proc. za przypadki odosobnione. Dla większości Polaków nie jest to więc sprawa zamknięta wraz z zatrzymaniem sprawców.

Co z tych danych wynika

Po pierwsze, mamy do czynienia ze zmianą zachowania, nie tylko nastroju. Opinie bywają ulotne — nieposłane do szkoły dziecko już nie. Jeżeli wzorzec się utrzyma, stanie się mierzalnym problemem frekwencyjnym.

Po drugie, oczekiwania społeczne są bardziej konkretne niż debata publiczna. Polacy nie domagają się przede wszystkim policji. Oczekują procedur: kontroli wejścia i szybszego reagowania na groźby w sieci. To rozwiązania wdrażalne i mierzalne.

Po trzecie, istnieje luka między diagnozą a receptą. Zdrowie psychiczne jest rozpoznawane jako przyczyna, ale wsparcie psychologiczne nie jest wybierane jako rozwiązanie.

Na koniec

Dane nie rozstrzygają sporów o to, co należy zrobić. Pokazują punkt wyjścia: społeczeństwo, które się obawia, ocenia szkoły jako niewystarczająco bezpieczne i — w przypadku rodziców — już podjęło pierwsze decyzje. Będziemy ten pomiar powtarzać.

METODOLOGIA

Badanie zrealizowane przez Europion Polska w październiku 2026 roku metodą CAWI w aplikacji mobilnej, na reprezentatywnej próbie 1 284 dorosłych mieszkańców Polski. Dane ważone metodą IPF do struktury GUS NSP 2021 według płci, wieku, wykształcenia, wielkości miejscowości i makroregionu. DEFF wynosi 2,25, efektywna liczebność próby 572 obserwacje. Wyniki dotyczące rodziców liczone na bazie osób z dzieckiem w wieku szkolnym (n=632). Pytania o przyczyny i działania pozwalały na maksymalnie trzy wskazania, dlatego odsetki nie sumują się do 100.

PODZIEL SIĘ TYMI DANYMI

Jeżeli uważasz, że te liczby powinny trafić do szerszego grona — dyrektorów szkół, nauczycieli, rodziców, samorządowców albo dziennikarzy zajmujących się edukacją — prześlij ten materiał dalej, udostępnij go w mediach społecznościowych albo zacytuj we własnym tekście.

Dane udostępniamy bezpłatnie, prosimy jedynie o podanie źródła (Europion Polska) i liczebności próby. Pełne tabele wynikowe z przekrojami demograficznymi przekazujemy redakcjom i instytucjom na życzenie.

Kontakt: Lidia Przybysławska · Country Manager Europion Polska
· 507 039 644 · www.europion.pl · europion.pl/emagazyn

Rok po kadencji Andrzeja Dudy: Polacy nie potrafią się zdecydować, a najmłodsi bronią go bardziej niż jego własny elektorat

Minął rok od zakończenia dziesięcioletniej prezydentury Andrzeja Dudy. Zapytaliśmy 1 152 dorosłych Polaków, jak dziś oceniają ten okres — i natrafiliśmy na kilka wyników, które nie mieszczą się w oczywistych schematach. Najbardziej przychylną grupą wiekową okazali się dwudziestolatkowie. Najbardziej krytyczną — osoby z wyższym wykształceniem. A prawie co czwarty Polak nadal nie ma zdania.

Naród bez werdyktu

Zacznijmy od wyniku, który mówi najwięcej: największą grupą odpowiedzi nie jest ani pochwała, ani krytyka, tylko „ani dobrze, ani źle” — 32%. Dorzućmy do tego 13% deklarujących brak zdania i okazuje się, że 45% Polaków nie zajmuje stanowiska wobec dekady w Pałacu Prezydenckim.

Pozostali dzielą się niemal po połowie: 25% ocenia prezydenturę pozytywnie, 30% negatywnie. Saldo wynosi –5 punktów procentowych.

To wynik zaskakująco łagodny jak na polityka, który przez dziesięć lat był w centrum najostrzejszych sporów III RP. Ale — jak zwykle w polskich badaniach opinii — średnia ukrywa więcej, niż pokazuje.

Paradoks pokoleniowy

Tu robi się naprawdę ciekawie.

Najmłodsi Polacy — grupa 16–29 lat — oceniają prezydenturę Dudy najlepiej ze wszystkich. Saldo +18 punktów procentowych. Pozytywnie ocenia ją 36%, negatywnie zaledwie 19%.

Im starsza grupa, tym gorzej. Wśród osób 60+ saldo spada do –27 pp: pozytywnie 19%, negatywnie 46%. Rozpiętość między najmłodszymi a najstarszymi wynosi 45 punktów procentowych.

To odwrotność intuicji. Duda był politykiem obozu, który konsekwentnie budował poparcie wśród starszych wyborców — a to właśnie oni oceniają go dziś najsurowiej.

Wyjaśnienie jest prawdopodobnie prostsze, niż się wydaje: pamięć. Osoby po sześćdziesiątce śledziły całą dekadę na bieżąco — spór o Trybunał Konstytucyjny, ułaskawienie Kamińskiego i Wąsika, weta, wojnę na szczytach władzy. Dwudziestolatek, który w 2015 roku miał lat dziesięć, ma do tego dostęp głównie przez skróty i memy.

Potwierdza to inny wynik: 42% osób z grupy 16–29 nie potrafi powiedzieć, czy ich ocena zmieniła się przez ostatni rok. Wśród osób 60+ tak odpowiada tylko 16%. Młodzi nie mają czego porównywać.

 

Dwie Polski, dwie prezydentury

Jeśli ktoś potrzebował liczbowego dowodu na polaryzację polskiej polityki — oto on.

Wśród wyborców PiS prezydenturę pozytywnie ocenia 58%, negatywnie 5%. Wśród wyborców KO pozytywnie 5%, negatywnie 81%.

Różnica w saldzie ocen między tymi dwiema grupami to 129 punktów procentowych. To praktycznie maksimum, jakie da się osiągnąć na pięciostopniowej skali. Elektoraty nie oceniają tego samego prezydenta inaczej — one opisują dwa różne dziesięciolecia.

Ale najciekawszy wynik leży pośrodku.

Konfederacja jest jedynym elektoratem podzielonym niemal idealnie: 32% pozytywnie, 33% negatywnie. Saldo –0,3 pp. To nie jest obojętność — to realny spór wewnątrz jednej grupy wyborców. Część widzi w Dudzie sojusznika obozu prawicy, część zarzuca mu uległość wobec PiS i brak własnego kursu.

Drugi niedoceniany wynik: osoby, które nie głosowały w wyborach do PE, mają saldo +2 pp. Nieznacznie na plus. W grupie, która wypisała się z polityki, prezydentura Dudy nie wzbudza specjalnych emocji w żadną stronę.

Trzecia Droga (–40 pp) i Lewica (–46 pp) plasują się blisko KO, choć z wyraźnie mniejszą intensywnością. U wyborców KO dominuje ocena skrajna — „bardzo źle” wybiera 49%. U Lewicy i Trzeciej Drogi rozkład jest bardziej stonowany.

Sądownictwo: jedyny zarzut, który łączy

Zapytaliśmy, które obszary prezydentury respondenci oceniają najgorzej — do trzech wskazań.

Na czele: zmiany w sądownictwie i spory wokół Trybunału Konstytucyjnego — 37%. Drugie miejsce: zbyt mała niezależność od własnego zaplecza politycznego — 32%.

I tu pojawia się wynik, który powinien zainteresować każdego, kto zajmuje się komunikacją polityczną.

Zarzut o zbyt małą niezależność od PiS wskazuje 35% wyborców… PiS. To więcej niż wskazuje ich odsetek dla sądownictwa (28%). Innymi słowy: największą pretensją elektoratu PiS do Andrzeja Dudy jest to, że był za mało samodzielny wobec PiS.

Wśród wyborców KO ten sam zarzut wskazuje 56%, a sądownictwo — 73%. Te dwa obozy zgadzają się więc co do diagnozy, różniąc się jedynie tym, czy uznają ją za wadę fundamentalną, czy drugorzędną.

Warto też zauważyć różnicę pokoleniową: sądownictwo jako główny problem wskazuje 51% osób 60+ i tylko 22% osób 16–29. Dla starszych to była centralna oś sporu dekady. Dla młodszych — odległy epizod.

Czego bronią zwolennicy

Po stronie pozytywnej obraz jest znacznie bardziej rozmyty. Najczęstsza odpowiedź to „żaden — nie oceniam pozytywnie żadnego obszaru”, wskazana przez 41% badanych.

Wśród wskazań merytorycznych prowadzą:

Obszar Ogółem Wyborcy PiS Wyborcy KO
Relacje ze Stanami Zjednoczonymi 25% 45% 13%
Sprawy bezpieczeństwa i obronności 18% 31% 8%
Polityka społeczna i świadczenia rodzinne 17% 21% 6%
Polityka zagraniczna ogółem 17% 34% 6%
Wsparcie dla Ukrainy po 2022 roku 13% 14% 26%

 

Ostatni wiersz to jedyny wyjątek w całym badaniu. Wsparcie dla Ukrainy jest jedynym obszarem, w którym wyborcy KO oceniają Dudę lepiej niż wyborcy PiS — 26% wobec 14%. Prawie dwukrotnie.

To rzadki moment w polskiej debacie: obszar, w którym poparcie płynie z drugiej strony sceny politycznej.

Miejsce w historii: przeciętny

Ostatnie pytanie dotyczyło oceny długofalowej. Najczęstsza odpowiedź to „prezydent przeciętny — ani wyróżniający się, ani zły” (22%), tuż za nią „nie mam zdania” (24%).

Bilans ocen skrajnych: 21% widzi go pozytywnie (najlepszy lub dobry), 33% negatywnie (nie sprostał oczekiwaniom lub jeden z najgorszych).

Znów jednak najwięcej mówią przekroje:

  • 49% wyborców KO uważa go za jednego z najgorszych prezydentów III RP
  • 13% wyborców PiS — za jednego z najlepszych
  • Wśród osób 60+ „jeden z najgorszych” wskazuje 27%. Wśród 16–29 — tylko 4%.

Co z tego wynika

Trzy wnioski, które wychodzą poza sam temat prezydentury.

Po pierwsze: ocena polityka nie starzeje się liniowo. Rok po zakończeniu kadencji połowa Polaków deklaruje, że jej zdanie się nie zmieniło. Wśród wyborców KO — aż 77%. Opinie o postaciach politycznych zastygają szybciej, niż zakładają sztaby.

Po drugie: wiek jest dziś silniejszym predyktorem oceny niż wykształcenie czy miejsce zamieszkania. Rozpiętość 45 pp między grupami wiekowymi to więcej niż różnica między wsią a dużym miastem czy między wykształceniem podstawowym a wyższym.

Po trzecie: „nie mam zdania” to nie jest brak odpowiedzi — to odpowiedź. 45% Polaków nie zajmuje stanowiska wobec dekady, która zdefiniowała polską politykę. Dla badaczy opinii to sygnał o realnym zmęczeniu tematem, a nie o niedoinformowaniu.

📤 Spodobał Ci się ten artykuł? Podziel się nim ze znajomymi!

Metodologia badania

📅 Data badania: 25-27 sierpnia 2026 r.
🎯 Próba: reprezentatywna próba dorosłych Polaków (16+) n=1,152

⚖️ Dobór próby: Reprezentatywna pod względem płci, wieku, wykształcenia, wielkości miejscowości oraz wyboru głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2024 roku. Ważenie przeprowadzono metodą IPF (iteracyjnego dopasowania proporcjonalnego).
📍 Realizacja: Europion Polska
⚠️ Wartości procentowe zaokrąglone do liczb całkowitych

Badanie przeprowadziła platforma Europion Polska. Europion to nowoczesna platforma badań rynku i opinii publicznej. Chcesz przeprowadzić badanie? Skontaktuj się z naszym zespołem!

Lidia Przybysławska — Country Manager, Europion Polska
📧
📱 507 039 644
🌐 www.europion.pl

Polska podzielona ws. Morawieckiego: 43% wie o nowej partii, ale tylko 19% rozważa na nią głosować

Mateusz Morawiecki odszedł z PiS i zapowiedział budowę nowej partii prawicowej. Europion Polska zbadała, co myślą o tym Polacy: czy znają sprawę, jak oceniają decyzję i — przede wszystkim — czy są gotowi zmienić swój głos.

69% Polaków słyszało o sprawie — ale młodzi wiedzą mniej niż seniorzy

Sprawa odejścia Morawieckiego z PiS jest zaskakująco dobrze znana w polskim społeczeństwie. Łącznie 69% respondentów słyszało o niej przynajmniej pobieżnie. 26% śledzi sprawę dokładnie, a kolejne 43% słyszało, choć bez szczegółów. Dopiero podczas badania o sprawie dowiedziało się 12%, a 18% deklaruje brak zainteresowania polityką wewnątrzpartyjną.

Zaskakujący jest rozkład demograficzny: sprawę dokładnie śledzi 47% seniorów 60+ — niemal trójka więcej niż wśród młodych 16–29 lat (16%). Mężczyźni śledzili sprawę zdecydowanie częściej niż kobiety (34% vs 19%). Wyborcy KO i PiS są niemal jednakowo dobrze poinformowani — po ok. 87% z nich słyszało o sprawie.

Co trzeci Polak nie ma zdania. Wykłócają się głównie wyborcy prawicy

Ocena decyzji Morawieckiego jest wyrazem głębokiej niepewności polskiego elektoratu: aż 37% respondentów nie ma zdania. To dominująca odpowiedź — o 12pp więcej niż drugi wynik. Wśród tych, którzy mają pogląd, wyraźnie dominują odcienie sceptycyzmu: 25% rozumie decyzję, ale ma wątpliwości co do intencji, a 15% uważa ją za spóźnioną. Tylko 13% ocenia decyzję jako odważną i słuszną.

Podziały partyjne są tu szczególnie interesujące. Wyborcy PiS częściej niż wyborcy KO oceniają decyzję jako odważną i słuszną (29% vs 19%) — co na pierwszy rzut oka wydaje się paradoksem, ale ma sens: część elektoratu PiS była rozczarowana współpracą Morawieckiego z Kaczyńskim i popiera rozłam. Za to wyborcy KO częściej postrzegają decyzję jako złą dla prawicy (4% błędna vs 17% wśród PiS). Konfederacja jest podzielona: 31% rozumie, 23% mówi „spóźniona”, 16% mówi „błędna”.

Tylko 19% rozważa głosowanie na nową partię — ale 24% mówi „może”

To najważniejsze pytanie dla przyszłości nowego ugrupowania. Wyniki są wymagające: 36% Polaków deklaruje, że w ogóle nie głosuje na prawicę — to automatyczna bariera strukturalna dla nowej partii. Spośród pozostałych: 22% woli sprawdzone ugrupowania, 24% mówi „może”, a zdecydowane TAK deklaruje tylko 5%. Jeśli dodać „może” do „tak jeśli dobry program”, potencjalny elektorat wynosi około 38% osób głosujących na prawicę — to byłoby nawet kilka procent w skali krajowej.

Kluczowy insight: 43% wyborców samego PiS rozważa lub zdecydowanie chce głosować na nową partię Morawieckiego. Wśród wyborców Konfederacji ten odsetek wynosi 33% — Morawiecki ma szansę na część elektoratu nacjonalistycznego, który szuka alternatywy bez skrajności. Z kolei wyborcy KO w 64% odcinają się całkowicie: „nie głosuję na prawicę”.

46% mówi wprost: nie popieram PiS. Lojalność Kaczyńskiemu — tylko 5%

Pytanie o powody dalszego popierania PiS zamiast nowej partii przynosi zaskakujący wynik: 46% respondentów odpowiada, że w ogóle nie popiera PiS. To potwierdza, że pytanie dotarło do szerokiej grupy respondentów — nie tylko wyborców PiS. Wśród tych, którzy mają motywacje do pozostania przy PiS, dominują trzy powody w podobnym natężeniu: 13% wskazuje na realne wyniki partii w rządzeniu, 13% na brak zaufania do Morawieckiego jako osoby, a 13% mówi „jeszcze nie wiem”.

Najbardziej symboliczny wynik: lojalność wobec Jarosława Kaczyńskiego jako powód popierania PiS deklaruje zaledwie 5% wszystkich respondentów. Wśród samych wyborców PiS ten odsetek wynosi 23% — to i tak wynik sugerujący, że partia opiera się bardziej na programie i wynikach niż na kulcie jednostki. Obawa przed rozbiciem prawicy i oddaniem władzy Tuskowi motywuje 6% ogółem (14% wśród wyborców PiS).

Polacy sceptyczni: 62% wątpi lub nie ma zdania o szansach wyborczych

Pytanie o realną szansę wejścia do Sejmu przynosi wyraźny sceptycyzm. Aż 31% mówi „trudno powiedzieć — za wcześnie na ocenę”, a kolejne 31% przyznaje, że po prostu nie ma zdania. Łącznie to 62% respondentów, którzy nie potrafią przewidzieć losu nowej partii. Optymistów jest 24% (6% zdecydowanie + 18% jako mała partia koalicyjna), a pesymistów, którzy mówią „mission impossible” — 13%.

Interesujący rozkład partyjny: wyborcy PiS są paradoksalnie bardziej optymistyczni co do szans Morawieckiego (21% mówi tak zdecydowanie vs 4% wśród KO). Wyborcy KO z kolei częściej widzą nową partię jako małą koalicyjną (25%) — co sugeruje, że lewicowo-centrowy elektorat spodziewa się fragmentacji prawicy, ale nie jej całkowitej klęski.

Podsumowanie: Morawiecki z szansą, ale przed nim test wiarygodności

Wyniki badania Europion Polska rysują obraz żywy i pełen napięć. Mateusz Morawiecki jest rozpoznawalny i jego ruch wzbudza zainteresowanie — ale jeszcze nie zaufanie. Potencjalny elektorat istnieje (ok. 38% prawicowych wyborców mówi „może” lub „tak”), jednak dominujące „nie mam zdania” i „trudno powiedzieć” wyraźnie sygnalizują: Polacy czekają na program, nie na markę osobistą.

Symboliczna jest niska lojalność wobec Kaczyńskiego (5%) — sugeruje, że PiS traci na marce prezesa, nie na polityce. To otwiera drzwi Morawieckiemu, który może pozycjonować się jako „prawicowa polityka bez Kaczyńskiego”. Jednak 46% respondentów nie popiera PiS w ogóle — co oznacza, że nowa partia musi walczyć o elektorat, który i tak byłby przy PiS. Pytanie, czy to wystarczy na próg wyborczy.

📤 Spodobał Ci się ten artykuł? Podziel się nim ze znajomymi!

Metodologia badania

📅 Data badania: 14-16 sierpnia 2026 r.
🎯 Próba: reprezentatywna próba dorosłych Polaków (16+) n=1,136

⚖️ Dobór próby: Reprezentatywna pod względem płci, wieku, wykształcenia, wielkości miejscowości oraz wyboru głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2024 roku. Ważenie przeprowadzono metodą IPF (iteracyjnego dopasowania proporcjonalnego).
📍 Realizacja: Europion Polska
⚠️ Wartości procentowe zaokrąglone do liczb całkowitych

Badanie przeprowadziła platforma Europion Polska. Europion to nowoczesna platforma badań rynku i opinii publicznej. Chcesz przeprowadzić badanie? Skontaktuj się z naszym zespołem!

Lidia Przybysławska — Country Manager, Europion Polska
📧
📱 507 039 644
🌐 www.europion.pl

Polacy wystawiają rządowi Tuska trójkę — ale PiS stawia pałę, KO stawia piątkę. Co najbardziej boli?

Mamy lipiec 2026 roku. Rząd Donalda Tuska działa od ponad 2 lat. Jak Polacy oceniają jego dotychczasowe działania? Najnowsze badanie opinii publicznej Europion Polska przynosi odpowiedź — i jest nią: “przeciętnie, z tendencją negatywną”. 42% Polaków ocenia rząd źle lub bardzo źle, zaledwie 30% — dobrze lub bardzo dobrze. Ale jak zawsze, diabeł tkwi w szczegółach — i w tym, kogo zapytasz.

Europion Polska zapytał 1 215 dorosłych Polaków o ocenę rządu, zaufanie do instytucji, kierunek Polski i najważniejszy problem. Wyniki tego badania opinii publicznej są wyraźne, politycznie ostre i — miejscami — naprawdę zaskakujące.

  1. Rząd Tuska: 42%ocenia źle, 30%dobrze — “przeciętnie” to największa odpowiedź

42% Polaków ocenia rząd Tuska negatywnie lub bardzo negatywnie, zaledwie 30% — pozytywnie lub bardzo pozytywnie. Największą grupę stanowią ci, którzy mówią “przeciętnie — ani dobrze, ani źle” (28%). To ta niewidoczna środkowa Polska, która wstrzymuje sąd.

Szczególnie zwraca uwagę liczba 27% przy odpowiedzi “bardzo źle” — to niemal co trzeci Polak. Po drugiej stronie — jedynie 10% mówi “bardzo dobrze”. Opinia publiczna jest asymetryczna: zdecydowani krytycy są liczniejsi niż zdecydowani zwolennicy.

Podział polityczny jest absolutnie kluczowy — i najbardziej dramatyczny w całym badaniu. KO: 61% pozytywnych ocen. PiS: 59% negatywnych. Konfederacja: 76% negatywnych — to najwyższy wynik krytyczny ze wszystkich partii. Lewica plasuje się tuż obok KO z 62% pozytywnych ocen. Trzecia Droga jest najbardziej podzielona (35% pozytywnych, 21% negatywnych, 44% neutralnych).

  1. Zaufanie do instytucji: Policja na czele, Sejm na końcu

Zaufanie do kluczowych instytucji Polski (skala 1–5, gdzie 3 to neutralne) pokazuje dość smutny obraz. Żadna instytucja nie przekracza wyraźnie poziomu neutralnego. Policja cieszy się największym zaufaniem (3,08), wyprzedzając Prezydenta (3,02) i NBP (3,04). Na końcu plasują się Sejm i Senat (2,72) — instytucja, którą Polacy darzą zaufaniem najmniejszym.

Jeden wynik zasługuje na szczególną uwagę: Prezydent Narocki ma wyraźnie polaryzujący wynik — wyborcy PiS dają mu 4,18 (bardzo wysoko), wyborcy KO — zaledwie 1,93 (bardzo nisko). To rozpiętość prawie 2,25 punktu — największa ze wszystkich instytucji w badaniu. Rząd Tuska oceniany jest podobnie asymetrycznie: KO daje 3,78, Konfederacja — zaledwie 1,96.

  1. Polska zmierza w złym kierunku? 41% mówi tak — ale PiS i KO widzą inny kraj

41% Polaków uważa, że Polska zmierza w złym lub bardzo złym kierunku. Zaledwie 29% mówi “dobry kierunek”. 30% ocenia sytuację neutralnie. To niepokojący wynik dla rządzących — ale ma wyraźną optykę polityczną.

Wyborcy KO w 50% widzą Polskę zmierzającą w dobrym kierunku — i tylko 21% mówi “zły”. Wyborcy PiS są niemal lustrzanym odbiciem: 44% mówi “zły kierunek”, 30% — dobry. Konfederacja jest najbardziej pesymistyczna: 69% mówi “zły kierunek”, tylko 11% — dobry. Innymi słowy: ta sama Polska, ten sam lipiec 2026 — i zupełnie różne kraje w oczach różnych wyborców.

  1. Ceny i zdrowie: dwa problemy, które bolą najbardziej

Zapytani, który problem jest dla nich najważniejszy i wymaga działania rządu w pierwszej kolejności, Polacy stawiają na: ceny i inflację (27%) oraz ochronę zdrowia i kolejki do lekarzy (24%). Razem te dwa tematy zbierają ponad połowę wszystkich wskazań (51%) — to wyraźny sygnał, w czym Polacy oczekują konkretnych wyników.

Bezpieczeństwo i obronność zajmuje trzecie miejsce z 22% — co w kontekście trwającej wojny za wschodnią granicą jest wyraźnym przypomnieniem, że temat ten pozostaje w świadomości społecznej. Praworządność i niezależność sądów — flagowy temat poprzedniej koalicji — wskazuje zaledwie 7%. Rząd Tuska wygrał po części na fali walki o praworządność, ale wyborcy wolą teraz, żeby skupił się na portfelu i zdrowiu.

Podział polityczny i tu jest wyraźny: wyborcy KO zdecydowanie częściej wskazują praworządność (14%) niż PiS (5%) czy Konfederacja (3%). Wyborcy Konfederacji z kolei wyróżniają się najwyższym odsetkiem wskazań na bezpieczeństwo (34%).

  1. Polityka przy stole: połowa Polaków rozmawia — seniorzy wyraźnie bardziej

Czy Polacy w ogóle rozmawiają o polityce? 51% mówi “tak” — regularnie lub przy okazji ważnych wydarzeń. 36% rozmawia rzadko, 13% — nigdy. To oznacza, że polityka jest żywym tematem w co drugiej polskiej rozmowie.

Zaskakujący wynik dotyczy pokolenia: seniorzy (60+) są zdecydowanie bardziej zaangażowani politycznie w rozmowach — 65% z nich mówi o polityce regularnie lub czasami, podczas gdy w grupie 16–29 lat to 47%. Generacja Z jest bardziej wycofana z politycznych rozmów — co nie oznacza, że polityka ich nie interesuje, ale może świadczyć o tym, że szukają jej gdzie indziej: w mediach społecznościowych, podcastach, influencerach.

Podsumowanie: Tusk dostaje trójkę — ale elektoraty żyją w innej Polsce

To badanie opinii publicznej pokazuje polskie społeczeństwo w połowie drogi rządów Tuska — zmęczone, podzielone, ale wciąż zainteresowane. 42% negatywnych ocen to wyraźny sygnał niezadowolenia, ale 28% neutralnych to ogromna środkowa Polska, o której walka wciąż trwa.

Trzy wnioski dla każdego, kto śledzi polską politykę: ceny i zdrowie to jedyne tematy, które jednoczą elektoraty ponad politycznymi podziałami. Zaufanie do instytucji jest niskie i równo rozłożone — żadna partia nie ma powodów do świętowania. I wreszcie: podział polityczny jest tak głęboki, że wyborcy KO i PiS dosłownie widzą inny kraj, inny kierunek i inny rząd — patrząc na tę samą Polskę latem 2026.

📤 Spodobał Ci się ten artykuł? Podziel się nim ze znajomymi!

Metodologia badania

📅 Data badania: 28-30 lipca 2026 r.
⚖️ Dobór próby: Reprezentatywna pod względem płci, wieku, wykształcenia, wielkości miejscowości oraz wyboru głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2024 roku. Ważenie przeprowadzono metodą IPF (iteracyjnego dopasowania proporcjonalnego).
📍 Realizacja: Europion Polska
⚠️ Wartości procentowe zaokrąglone do liczb całkowitych

Badanie przeprowadziła platforma Europion Polska. Europion to nowoczesna platforma badań rynku i opinii publicznej. Chcesz przeprowadzić badanie? Skontaktuj się z naszym zespołem!

Lidia Przybysławska — Country Manager, Europion Polska
📧
📱 507 039 644
🌐 www.europion.pl

Niebezpieczna czy kontrowersyjna? Polacy wystawiają Trumpowi bardzo złą ocenę — ale to zależy, kogo pytasz

Minęło ponad półtora roku od powrotu Donalda Trumpa do Białego Domu. Czas na rachunek sumienia — przynajmniej polskiego. Najnowsze badanie opinii publicznej Europion Polska pokazuje, że Polacy oceniają prezydenturę Trumpa surowo: 48% mówi „negatywnie” lub „bardzo negatywnie”, tylko 22% — „pozytywnie” lub „bardzo pozytywnie”. Ale jak zawsze diabeł tkwi w szczegółach — i w tym, kogo zapytasz.

Europion Polska zapytał 1 158 dorosłych Polaków o ich ocenę Trumpa, jego wpływ na bezpieczeństwo Polski, politykę celną i zaufanie w kontekście wojny w Ukrainie. Wyniki są ostre, zaskakujące i głęboko podzielone — tak jak polska scena polityczna.

  1. Polacy stawiają Trumpowi dwóję — ale nie wszyscy

48% Polaków ocenia prezydenturę Trumpa negatywnie lub bardzo negatywnie, a zaledwie 22% — pozytywnie lub bardzo pozytywnie. Najwięcej respondentów (30%) plasuje się pośrodku — neutralna ocena to właśnie ta niewidoczna większość, która nie chce przyklejać sobie etykietki.

Ale jest jedna liczba, która powinna przykuć uwagę: aż 28% mówi „bardzo negatywnie” — to niemal co trzeci Polak. I odwrotnie — zaledwie 10% mówi „bardzo pozytywnie”. Oznacza to, że opinia publiczna nie jest podzielona symetrycznie: pesymiści są liczniejsi i bardziej zdecydowani.

Podział polityczny jest tu absolutnie kluczowy. Wyborcy KO są w 73% negatywnie nastawieni do Trumpa — to jeden z najwyższych wyników krytycznych w całym badaniu. Wyborcy PiS są podzieleni niemal po równo (47% pozytywnych vs 23% negatywnych), a Konfederacja — zaskakująco — jest równie podzielona (46% pozytywnych, 18% negatywnych). Innymi słowy: w Polsce pozytywny stosunek do Trumpa to cecha elektoratów prawicowych, nie centrum.

  1. NATO i bezpieczeństwo: Polacy są podzieleni niemal po równo

Jak Trump wpływa na bezpieczeństwo Polski? Tu wyniki są zaskakująco wyrównane — 28% ocenia ten wpływ pozytywnie, 46% negatywnie, a 26% mówi “neutralny — niewiele się zmieniło”. To jeden z bardziej wyważonych wyników w całym badaniu, co sugeruje, że Polacy oddzielają osobowość Trumpa od geopolitycznej oceny roli USA w NATO.

Różnica między kobietami a mężczyznami jest tu wyraźna: mężczyźni oceniają wpływ Trumpa na bezpieczeństwo zdecydowanie bardziej pozytywnie (35% łącznie vs 22% kobiet). To zaskakujące — w kontekście bezpieczeństwa to mężczyźni są bardziej protrumpowscy niż kobiety.

  1. Cła Trumpa: 54% Polaków boi się dla polskiej gospodarki

Polityka celna Trumpa — cła na import z Europy — to jeden z najbardziej wymiernych aspektów jego prezydentury dla polskiej kieszeni. I tu Polacy są wyraźnie krytyczni: łącznie 54% ocenia wpływ ceł na polską gospodarkę negatywnie lub bardzo negatywnie, tylko 9% — pozytywnie. Co piąty (20%) nie ma zdania — to stosunkowo wysoki odsetek, wskazujący na złożoność tematu dla przeciętnego respondenta.

Wyborcy KO są zdecydowanie najkrytyczniejsi (76% negatywnych ocen), podczas gdy wyborcy PiS są najbardziej podzieleni — i tu pojawia się jeden z najciekawszych paradoksów badania: 29% wyborców PiS ocenia cła jako… neutralne. Jakby partia rządząca w Warszawie przez lata szczyciła się “dobrymi stosunkami z Trumpem”, a jej wyborcy woleli nie wyrabiać zdania o rzeczywistych skutkach tej polityki.

  1. Ukraina i Trump: 59% nie wierzy, że wynegocjuje pokój

Czy Polacy ufają Trumpowi w kwestii zakończenia wojny w Ukrainie? Odpowiedź jest jednoznaczna i surowa: 59% mówi “nie ufam” lub “zdecydowanie nie”, zaledwie 29% wyraża jakikolwiek poziom zaufania (8% zdecydowanie, 21% częściowo). To prawdopodobnie najostrzejszy werdykt ze wszystkich pytań w badaniu.

Podział polityczny jest tu szczególnie dramatyczny. Wyborcy KO w 80% nie ufają Trumpowi w kwestii Ukrainy — i aż 47% mówi “zdecydowanie nie”. Wyborcy PiS są paradoksalnie bardziej ufający niż można by się spodziewać: łącznie 57% wyraża jakiś stopień zaufania (21% zdecydowanie). Konfederacja plasuje się między nimi (42% łącznego zaufania). Ten wynik mówi tyle samo o stosunku Polaków do Trumpa co o tym, jak bardzo polityczne jest w Polsce postrzeganie kwestii ukraińskiej.

  1. Jedno słowo? “Niebezpieczna” i “kontrowersyjna” razem mają 67%

Ostatnie pytanie było najbardziej bezpośrednie: oceń prezydenturę Trumpa jednym słowem. Wyniki mówią same za siebie: “niebezpieczna” (34%) i “kontrowersyjna” (33%) zbierają razem dwie trzecie wszystkich odpowiedzi. “Chaotyczna” to kolejne 17%, “silna” — tylko 12%, “przełomowa” — zaledwie 4%.

I tu ujawnia się najbardziej dramatyczny podział polityczny całego badania. Wyborcy KO w 59% piszą “niebezpieczna” — to absolutny rekord w całym badaniu. Wyborcy PiS i Konfederacji z kolei najczęściej wybierają “kontrowersyjna” (po 35–38%) — jakby chcieli zachować pewien dystans zarówno od krytyki, jak i od entuzjazmu. Wyborcy Lewicy są pod tym względem niemal tak samo krytyczni jak KO (42% “niebezpieczna”). Jedyni, którzy w większości wciąż wybierają “silna” to wyborcy PiS — ale i wśród nich to tylko 28%.

Podsumowanie: Polacy ocenili Trumpa — i wynik jest wyraźny

To badanie opinii publicznej pokazuje polskie społeczeństwo, które patrzy na Trumpa z dużą rezerwą i niepokojem — ale nie jednorodnie. Podział biegnie wzdłuż linii politycznych tak wyraźnie, że właściwie można powiedzieć: stosunek do Trumpa stał się jednym ze sposobów, w jaki Polacy komunikują swoje polityczne preferencje.

Trzy wnioski dla każdego analityka, dziennikarza i polityka: po pierwsze — 48% negatywnych ocen to zdecydowana większość krytyczna, ale 30% neutralnych to ogromna “środkowa Polska”, której nie można zignorować. Po drugie — bezpieczeństwo i Ukraina to tematy, w których podział jest najbardziej wyraźny. Po trzecie — słowo “niebezpieczna” wygrało w cuglach. Nie “chaotyczna”, nie “kontrowersyjna” — niebezpieczna.

📤 Spodobał Ci się ten artykuł? Podziel się nim ze znajomymi – dobre analizy warto rozgłaszać!

Metodologia badania

📅 Data badania: 25-27 lipca 2026 r.
⚖️ Dobór próby: Reprezentatywna pod względem płci, wieku, wykształcenia, wielkości miejscowości oraz wyboru głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2024 roku. Ważenie przeprowadzono metodą IPF (iteracyjnego dopasowania proporcjonalnego).
📍 Realizacja: Europion Polska
⚠️ Wartości procentowe zaokrąglone do liczb całkowitych

Badanie przeprowadziła platforma Europion Polska. Europion to nowoczesna platforma badań rynku i opinii publicznej. Chcesz przeprowadzić badanie? Skontaktuj się z naszym zespołem!

Lidia Przybysławska — Country Manager, Europion Polska
📧
📱 507 039 644
🌐 www.europion.pl