Hotel czy Airbnb? Polacy głosują — i odpowiedź Was zaskoczy

Prawie co trzeci Polak wybiera opcję „zależy od wyjazdu”, a aż 37% zniechęca do Airbnb ryzyko niezgodności zdjęć z rzeczywistością. Nowe badanie opinii publicznej Europion Polska ujawnia, jak Polacy naprawdę śpią na wakacjach — i ile za to płacą.

31% Polaków: „zależy od wyjazdu”. Hotel bez wyraźnej przewagi

Wyniki najnowszego badania opinii publicznej Europion Polska na próbie 1 205 Polaków rozwiewają mit o jednoznacznej dominacji hoteli. Owszem, hotel to wybór częstszy — łącznie 36% Polaków preferuje go w jakimś stopniu (22% zdecydowanie, 14% raczej). Ale tuż za nimi plasuje się odpowiedź „zależy od wyjazdu”, wskazywana przez aż 31% respondentów. Airbnb i apartamenty prywatne to wybór 16% Polaków, a na bardziej alternatywne formy noclegu — camping, hostel, dom rodziny — decyduje się 17%.

Szczególnie interesujące są różnice pokoleniowe. Seniorzy 60+ wybierają inne formy noclegów znacznie częściej niż młodzi — wskazuje je aż 26% osób po sześćdziesiątce, co może oznaczać zarówno pobyty u rodziny, jak i tradycyjne kempingi. Młodzi 16–29-latkowie są najbardziej elastyczni w stosunku do Airbnb — 17% z nich raczej je preferuje, a 5% zdecydowanie. Osoby z wyższym wykształceniem wyraźniej skłaniają się ku Airbnb (22% vs 14% wśród osób bez matury), podobnie jak mieszkańcy dużych miast (25% vs 15% na wsi).

Lokalizacja bije cenę — ale nie dla wszystkich

Kiedy pytamy o to, co decyduje o wyborze noclegu, wyniki są zaskakująco skoncentrowane na dwóch czynnikach. Liderem jest lokalizacja — 28% Polaków stawia ją na pierwszym miejscu. Zaraz za nią jest cena — 26%. Trzecia pozycja należy do opinii i ocen innych gości — 19%. Razem te trzy kryteria odpowiadają za decyzję trzech czwartych Polaków.

Za tą ogólnopolską średnią kryją się ciekawe różnice. Dla osób powyżej 60 lat lokalizacja jest dominująca (39%) — to pokolenie, które dokładnie wie, gdzie chce spędzić czas. Młodzi 16–29-latkowie najczęściej sprawdzają opinie innych gości (31%) i są najbardziej cen-świadomi. Kobiety częściej niż mężczyźni kierują się prywatnością i przestrzenią (14% vs 10%) — co w kontekście wyboru Airbnb ma sens: apartament daje zdecydowanie więcej przestrzeni niż pokój hotelowy.

42% Polaków już użyło Airbnb. Ale hotel nadal trzyma

To pytanie ujawnia rzeczywisty poziom adopcji platform takich jak Airbnb. 42% Polaków ma za sobą co najmniej jedno doświadczenie z taką platformą — 14% korzysta regularnie, 28% było kilka razy i jest zadowolonych. Jedynie 6% miało złe doświadczenia — to stosunkowo niski odsetek, sugerujący, że platforma generalnie dostarcza obiecane doświadczenie.

Z drugiej strony — 28% Polaków nadal woli tradycyjne hotele i nie zamierza tego zmieniać, a 23% planuje spróbować Airbnb, ale jeszcze tego nie zrobiło. Wyraźne zróżnicowanie widać według wykształcenia: regularne korzystanie z Airbnb deklaruje 22% absolwentów uczelni — to niemal trójka więcej niż w populacji ogółem. Hotel zdecydowanie preferuje, zaś 35% osób 60+ — najstarsze pokolenie — pozostało najwierniejsze tradycyjnej formule obsługi.

41% Polaków wydaje 100–200 zł za noc. Luksus dla nielicznych

Dane o wydatkach na noclegi są jednoznaczne: polska wakacyjna klasa średnia koncentruje się w przedziale 100–200 zł za osobę za noc — tak odpowiada aż 41% respondentów. To dość wąski przedział, który wyznacza realny budżet noclegowy zdecydowanej większości Polaków. Kolejne 25% wydaje 200–350 zł, a tylko 12% decyduje się na wyżej wycenione opcje (350 zł i powyżej).

Na dole skali — 21% Polaków szuka noclegów poniżej 100 zł za noc. W kontekście rosnących cen hoteli w popularnych polskich kurortach to wyzwanie, które tłumaczy częściowo popularność kempingu i pobytów u rodziny. Warto zauważyć, że osoby bez matury częściej niż absolwenci uczelni wybierają nocleg powyżej 600 zł (9% vs 2%) — co może wskazywać na specyficzne sytuacje (np. wyjazdy rodzinne z wieloma osobami, gdzie kwota na osobę jest niższa).

Zdjęcia kłamią, bezpieczeństwo niepewne — co odstraszy od Airbnb

Pytanie o bariery w stosunku do Airbnb przynosi wyraźny ranking lęków. Na szczycie — z dużą przewagą — plasuje się ryzyko niezgodności zdjęć z rzeczywistością: wskazuje je 37% Polaków. To autentyczny strach, prawdopodobnie zasilony przez krążące w sieci opowieści o „kvartirze jak z bajki, a w realu jak komora”. Drugie miejsce zajmuje niepewność co do bezpieczeństwa — 29%. Razem te dwa czynniki tworzą obraz Polaka, który chce wiedzieć, czego się spodziewać — i bać się niespodzianki.

Treść trzeciej pozycji jest cennym sygnałem dla platform: ukryte koszty i opłaty za sprzątanie frustrują 26% badanych. To zjawisko opisywane również globalnie — Airbnb traci klientów przez model cenowy, w którym do ceny bazowej dochodzą opłata serwisowa i opłata za sprzątanie, często podwajająca koszt pobytu. 21% Polaków boi się braku możliwości reklamacji jak w hotelu, a 18% — samodzielnego zameldowania. Co ciekawe, konieczność samodzielnego zameldowania znacznie bardziej odstraszy młodych (30%) niż seniorów (15%) — wbrew intuicji, że to starsi boją się technologii. Może to wynikać z tego, że młodzi częściej korzystają z Airbnb i częściej doświadczali problemów z meldunkiem.

Podsumowanie: Polak na wakacjach — pragmatyk, nie puryst

Wyniki tego badania opinii publicznej składają się w spójny obraz. Polski turysta to przede wszystkim pragmatyk — woli elastyczność i nie jest przywiązany do jednego modelu noclegu. Hotel oferuje bezpieczeństwo i przewidywalność, Airbnb — przestrzeń i często niższą cenę, a camping lub pobyt u rodziny — autentyczność i zero niespodzianek. To rynek, który daje możliwości wszystkim — jeśli potrafią odpowiedzieć na realne obawy Polaków.

Dla branży hotelarskiej dobra wiadomość: lojalnych zwolenników hoteli jest niemal dwa razy więcej niż zagorzalych fanów Airbnb. Dla platform short-term rental sygnał alarmowy: strach przed niezgodnością zdjęć i ukrytymi kosztami blokuje adopcję w segmencie 40+. Kto pierwszy rozwąże problem z zaufaniem — wygra polskiego wakacjusza.

📤 Spodobał Ci się ten artykuł? Podziel się nim ze znajomymi!

Metodologia badania

📅 Data badania: 19-21 lipca 2026 r.
⚖️ Dobór próby: n=1205, reprezentatywna pod względem płci, wieku, wykształcenia oraz wielkości miejscowości. Ważenie przeprowadzono metodą IPF (iteracyjnego dopasowania proporcjonalnego).
📍 Realizacja: Europion Polska
⚠️ Wartości procentowe zaokrąglone do liczb całkowitych

Badanie przeprowadziła platforma Europion Polska. Europion to nowoczesna platforma badań rynku i opinii publicznej. Chcesz przeprowadzić badanie? Skontaktuj się z naszym zespołem!

Lidia Przybysławska — Country Manager, Europion Polska
📧
📱 507 039 644
🌐 www.europion.pl

Mównica Mikrofon Przemowa Pusta

Angielski w polskiej polityce: wymóg czy fanaberia?: Analiza opinii publicznej na temat kompetencji językowych polityków

Analiza opinii publicznej na temat kompetencji językowych polityków
Badanie Europion Polska | 7 kwietnia 2026 r. | n=800 | CAWI, próba reprezentatywna dla dorosłych Polaków (16+)

Jeden krótki fragment przemówienia — i cała Polska podzieliła się na obozy. Kiedy Marta Nawrocka, żona prezydenta Karola Nawrockiego, weszła na scenę spotkania z Melanią Trump i zaczęła mówić po angielsku, by po chwili płynnie przejść do polskiego, media społecznościowe oszalały. Jedni bili brawo za odwagę, inni wytykali niedoskonałości. Europion Polska postanowił zapytać reprezentatywną grupę 80o dorosłych Polaków, co naprawdę sądzą o językowych kompetencjach polityków i ich rodzin. Wyniki zaskakują — i otwierają dyskusję o tym, czego Polacy oczekują od tych, którzy reprezentują ich na świecie.

„Prezydent powinien mówić po angielsku” — i to bez tłumacza

Zacznijmy od fundamentalnego pytania: czy prezydent Polski powinien biegle posługiwać się angielskim? Odpowiedź społeczeństwa jest jednoznaczna. Łącznie 82% Polaków uważa, że tak — przy czym 55% twierdzi, że to absolutna podstawa dyplomacji, a 27% dopuszcza wsparcie tłumacza w trudniejszych rozmowach. Jedynie 8% uważa, że ważniejsze są kompetencje merytoryczne, a 2% — że wystarczy polski jako język urzędowy.

“Osiem na dziesięć Polaków chce prezydenta mówiącego po angielsku — to silniejszy konsensus niż w wielu kwestiach politycznych.”

Silne poparcie dla biegłości językowej prezydenta jest zadziwiająco spójne demograficznie — dominuje we wszystkich grupach wiekowych, choć wśród najmłodszych (16–29 lat) pełne poparcie spada do 25% (wobec 62% wśród 60+). Być może pokolenie TikToka jest bardziej pragmatyczne i mniej formalne — albo po prostu nie przywiązuje tej samej wagi do klasycznej dyplomacji. Wśród osób z wyższym wykształceniem przekonanie o potrzebie biegłości jest niemal dwukrotnie wyższe niż w grupie z wykształceniem podstawowym lub zawodowym (62% vs 45%).

Politycznie obraz jest równie ciekawy. Wyborcy KO (74%) i Trzeciej Drogi (81%) są najbardziej zdecydowani. Wyborcy Konfederacji — tradycyjnie sceptyczni wobec tzw. „globalnego mainstreamu” — mimo to w 44% popierają biegłość prezydenta, co pokazuje, że kompetencje językowe przekraczają ostre podziały ideologiczne. Nawet wśród wyborców PiS biegłość popiera 49%.

Wykres - Czy Prezydent powinien biegle mówić po angielsku

Przemówienie Marty Nawrockiej: odważny krok czy dyplomatyczna wpadka?

Epizod z przemówieniem Marty Nawrockiej na wydarzeniu Melanii Trump stał się katalizatorem tej debaty. Pani Nawrocka rozpoczęła po angielsku, po czym przeszła na polski. Jak ocenili to Polacy?

Największa grupa respondentów — 38% — oceniła ten krok pozytywnie: Nawrocka pokazała znajomość języka i nie udawała biegłości, której nie ma. Kolejne 23% oceniło to neutralnie — to naturalne mówić w ojczystym języku. Krytycznych głosów jest łącznie 17%: 13% uważa, że powinna była przemówić całą mowę po angielsku, a 4% — że w ogóle nie powinna była zaczynać po angielsku. Co istotne, 22% respondentów deklaruje, że w ogóle nie śledzi tej sprawy.

“Polska opinia publiczna jest bardziej wyrozumiała niż media społecznościowe — 38% chwali Nawrocką za autentyczność, a tylko 17% ocenia jej wystąpienie negatywnie.”

Podział polityczny jest tutaj wyjątkowo ostry. Wśród wyborców PiS 57% ocenia przemówienie pozytywnie — to najwyższy wynik wśród wszystkich grup. Konfederacja jest podobnie przychylna (52%). Natomiast wyborcy KO są znacznie bardziej krytyczni: pozytywnie ocenia je jedynie 18%, a aż 20% uważa, że Nawrocka nie powinna była w ogóle zaczynać po angielsku — co w kontekście wyborów prezydenckich nabiera politycznego posmaku.

Wśród kobiet poziom pozytywnych ocen jest zbliżony do mężczyzn (37% vs 38%), ale kobiety rzadziej wybierają wariant „nie śledzę sprawy” (17% vs 28%). To potwierdza, że kwestia kobiet w dyplomacji jest dla Polek bardziej „uważana” niż dla mężczyzn.

Wykres dane przemówienie Marty Nawrockiej

Pierwsza Dama a angielski: ważna, ale nie kluczowa

Badanie zapytało również o to, jak ważna jest znajomość angielskiego dla pierwszej damy. Tutaj Polacy są nieco ostrożniejsi w swoich oczekiwaniach niż w przypadku prezydenta. Łącznie 79% uważa znajomość za ważną lub bardzo ważną — z czego 37% twierdzi, że to obowiązek wynikający z reprezentowania Polski na arenie międzynarodowej, a 42% — że jest ważna, choć nie kluczowa.

Zaledwie 7% twierdzi, że mało ważna (bo są tłumacze), a 2% — że w ogóle nieistotna. Co ciekawe, wśród najmłodszych Polaków (16–29) aż 23% przyznaje, że się nad tym nie zastanawiało — co znów może wskazywać na mniejszą wagę przykładaną przez Gen Z do protokołu dyplomatycznego.

Wyborcy KO i Trzeciej Drogi są najbardziej wymagający (49% i 52% uważa znajomość za bardzo ważną), podczas gdy wyborcy PiS rzadziej wybierają tę odpowiedź (39%). Paradoksalnie zatem partyjni zwolennicy Nawrockiego są mniej wymagający wobec anglojęzycznych kompetencji pierwszej damy niż jej krytycy.

Wykres Poziom angielskiego Pierwsza Dama

Polacy i angielski: co Polacy mówią o sobie?

Jednym z najbardziej zaskakujących wyników jest pytanie o własne kompetencje. Zaledwie 11% Polaków ocenia swój angielski jako płynny, a 19% — jako dobry w większości sytuacji. Razem to 30% — mniej niż jedna trzecia dorosłych. Kolejne 22% mówi o sobie, że rozumie, ale ma problemy z mówieniem. 23% zna podstawy, a 24% w ogóle nie mówi po angielsku.

Innymi słowy: prawie połowa Polaków (47%) komunikuje się po angielsku na poziomie umożliwiającym swobodną rozmowę, a druga połowa ma z tym poważne trudności. To ważny kontekst dla całej debaty — Polacy oceniają anglojęzyczne wystąpienia polityków przez pryzmat własnej nieraz ograniczonej znajomości języka.

“24% Polaków nie mówi po angielsku wcale — ta część społeczeństwa ocenia Nawrocką z zupełnie innej perspektywy niż płynni angliści.”

Różnice demograficzne są tu przepastne. Wśród 16–29-latków jedynie 10% nie mówi po angielsku w ogóle, podczas gdy wśród 60+ ten odsetek sięga 42%. Wyższe wykształcenie niemal eliminuje barierę językową: wśród absolwentów uczelni tylko 7% nie zna angielskiego, wobec 39% wśród osób z wykształceniem podstawowym lub zawodowym.
Pod względem politycznym wyborcy Konfederacji (50% płynnych lub dobrych anglistów) i Lewicy (33% płynnych lub dobrych) zajmują przeciwne krańce spektrum. Wyborcy PiS wyróżniają się tym, że aż 39% deklaruje brak jakiejkolwiek znajomości angielskiego — najwyższy wynik wśród wszystkich partii.

Wykres_PoziomAngielskiego_Społeczeństwo

Jakim językiem powinna mówić polska dyplomacja?

Ostatnie pytanie brzmiało: który język poza polskim powinien znać każdy polski polityk? Dominacja angielskiego jest absolutna — 83% wskazuje go jako język dyplomacji numer jeden. Na odległym drugim miejscu plasuje się niemiecki (27%), potem francuski (14%), rosyjski (11%) i ukraiński (7%). Tylko 14% uważa, że do tego są tłumacze.

Wśród wyborców KO angielski jest niemal absolutnym wymogiem — 99% wskazuje właśnie ten język. Wyborcy PiS są mniej jednomyślni (73%), a wśród nich wyższy niż gdzie indziej jest odsetek tych, którzy uważają, że politycy nie muszą znać żadnego obcego języka (19%). Wyborcy Konfederacji ciekawie łączą high anglizację (85%) z ponadprzeciętnym poparciem dla rosyjskiego (16%) — co może odzwierciedlać ich geopolityczną odwagę kontra mainstreamowe nastawienie.

Wykres Jakimi Językami Powinien Posługiwać się Polityk

Komentarz Research Directora

“Wyniki tego badania pokazują, że opinia publiczna w Polsce jest dużo bardziej niuansowana niż debata medialna sugerowałaby. Polacy chcą prezydenta i pierwszej damy z kompetencjami językowymi, ale potrafią docenić autentyczność i nie wymagają perfekcji. Przypadek Marty Nawrockiej jest soczewką, przez którą widać szersze napięcie: między aspiracjami modernizacyjnymi a poczuciem tożsamości kulturowej. Co istotne z perspektywy analitycznej — ocena tego samego zdarzenia zależy niemal w równym stopniu od tego, na kogo się głosuje, co od samego zachowania osoby ocenianej. To klasyczny przykład efektu potwierdzenia w opinii publicznej.”

Ábel Bojár, Research Director, Europion Polska

Metodologia badania

📅 Data badania: 2 kwietnia 2026 r.
📊 Metoda: CAWI (Computer-Assisted Web Interview)
🎯 Próba: n=800, reprezentatywna dla dorosłych Polaków w wieku 16+
⚖️ Dobór próby: kwotowy według płci, wieku, wykształcenia i wielkości miejscowości
📍 Realizacja: Europion Polska
⚠️ Uwaga: wartości procentowe zaokrąglone do liczb całkowitych
Badanie przeprowadziła platforma Europion Polska. Europion to platforma badań rynkowych, która łączy respondentów z badaczami poprzez system E-Points. Więcej: www.europion.pl

Kontakt

Lidia Przybysławska — Country Lead, Europion Polska
📧
📱 507 039 644
🌐 www.europion.pl

 

 

 

 

 

Węgry Parlament

Dwa bratanki — ale jak bardzo? Porównawcza analiza wzajemnych postaw Polaków i Węgrów

Na podstawie równoległych badań opinii publicznej przeprowadzonych przez Europion wśród reprezentatywnych prób dorosłych mieszkańców Polski (n=813) i Węgier (n=1700)

Jeśli zapytać Polaka o Węgra lub Węgra o Polaka, obie strony uśmiechną się i przywołają to samo stare przysłowie. Ale co naprawdę kryje się za tą przyjacielską deklaracją? Europion przeprowadził równoległe badania w obu krajach, zadając respondentom niemal identyczne pytania — i właśnie to zestawienie jest najciekawsze. Okazuje się, że przyjaźń polsko-węgierska jest prawdziwa, ale nierówna: Węgrzy patrzą na Polskę z większą sympatią i wiedzą o niej więcej, niż Polacy wiedzą o Węgrzech.

Przysłowie, które wszyscy znają — ale nie wszyscy w nie wierzą

Zacznijmy od fundamentu: samego przysłowia. Wśród Polaków 70% słyszało je wiele razy, a tylko 14% zetknęło się z nim po raz pierwszy. Na Węgrzech jest skromniej: tam 57% cytuje je z pamięci, a 19% nigdy wcześniej nie słyszało. To pierwszy sygnał, że choć przysłowie jest wspólne, jego żywotność w codziennej kulturze jest po polskiej stronie wyraźnie silniejsza.

W obu krajach widać jednak podobny wzorzec demograficzny: znają je przede wszystkim mężczyźni i osoby starsze. W Polsce 76% mężczyzn słyszało przysłowie wielokrotnie, podczas gdy wśród kobiet odsetek ten wynosi 65%. Na Węgrzech przepaść jest jeszcze głębsza — wśród mężczyzn 71% kontra zaledwie 44% kobiet. Wśród polskich pięćdziesięciolatków i starszych znajomość sięga 91%, u węgierskich sześćdziesięciolatków 65%. Przysłowie żyje przede wszystkim w pamięci starszych pokoleń.

Węgrzy są bardziej zdecydowani w swoim przekonaniu o słuszności przysłowia — pomimo że znają je rzadziej niż Polacy.

Kiedy jednak pytamy nie o znajomość, lecz o wiarę w ducha przysłowia, sytuacja się odwraca. Na Węgrzech 52% respondentów wyraziło zgodę z jego przesłaniem (35% raczej + 17% zdecydowanie), a jedynie 11% się nie zgodziło. W Polsce wierzących jest mniej — 38% (24% + 14%) — a niezdecydowanych aż 39%. Węgrzy są krótko mówiąc bardziej przekonani do idei, którą wyrażają, mimo że rzadziej słyszą samo powiedzenie.

Co ciekawe, na Węgrzech kwestia ta niemal nie dzieli politycznie — zwolennicy partii rządzącej (56% zgody) i wyborcy Tisza (59%) są niemal zgodni. W Polsce natomiast przepaść jest przepastna: wśród wyborców Konfederacji zgadza się 54%, PiS — 48%, a KO jedynie 24%. Polsko-węgierska przyjaźń stała się w Polsce kartą przetargową w krajowej wojnie kulturowej.

Sojusznik czy ktoś zupełnie obcy? Relacja na arenie międzynarodowej

Zestawienie odpowiedzi na pytanie o rolę sąsiada w polityce międzynarodowej ujawnia wyraźną asymetrię. Węgrzy patrzą na Polskę zdecydowanie przyjaźniej: łącznie 68% wybrało określenia pozytywne (przyjaciel 28%, partner 20%, sojusznik 20%), a zaledwie 9% — negatywne. Polacy oceniają Węgry już ostrożniej: co prawda 53% używa pozytywnych określeń (sojusznik 18%, przyjaciel 18%, partner 17%), ale aż 29% sięga po „żadne z powyższych”, co samo w sobie jest znaczącym wynikiem.

Węgry - Wykres

Szczególnie wymowny jest odsetek odpowiedzi negatywnych. O ile na Węgrzech zaledwie 1% postrzega Polskę jako wroga, a 4% jako przeciwnika, o tyle w Polsce 3% Polaków określa Węgry mianem wroga, a 10% — przeciwnika. Polityczne napięcia wokół polityki rządu Orbána wyraźnie odciskają piętno na polskiej opinii publicznej.

Znów polityka robi swoje — ale tylko po polskiej stronie. Wśród wyborców KO „przeciwnikiem” Węgry nazywa 27% respondentów; wśród wyborców PiS — jedynie 2%. Na Węgrzech podobnych różnic między elektoratami niemal nie ma: zarówno wyborcy partii rządzącej, jak i Tiszy widzą w Polsce przede wszystkim przyjaciela lub sojusznika.

Sympatyczni sąsiedzi — ale jakie mamy o sobie wyobrażenie?

Obydwa narody patrzą na siebie z wyraźną sympatią, ale z innym poziomem ciepła. Węgrzy opisują Polaków wyjątkowo pozytywnie: 44% uważa ich za przyjaznych, 34% za gościnnych, a 29% za patriotycznych. Co zaskakujące, 22% Węgrów chwali Polaków za pracowitość — cecha, którą Polacy rzadko przypisują Węgrom (zaledwie 10%).

Polacy z kolei najczęściej opisują Węgrów jako gościnnych (27%), przyjaznych (22%) i patriotycznych (21%). Oba narody widzą się wzajemnie jako dumne i patriotyczne — co zresztą dobrze pasuje do historycznych narracji po obu stronach granicy.

Węgrzy opisują Polaków jako „przyjaznych” dwukrotnie częściej niż Polacy Węgrów (44% vs 22%). To jeden z najbardziej uderzających asymetrycznych wyników całego badania.

Cechy negatywne są marginalne w obu kierunkach. Na Węgrzech zaledwie 4% uważa Polaków za nieuprzejmych, 4% za aroganckich, a 6% za chłodnych. W Polsce podobne odsetki dotyczą Węgrów: nieuprzejmi 4%, aroganccy 8%, chłodni 11%. Jedyna widoczna różnica to większy odsetek Polaków postrzegających Węgrów jako „chłodnych” — i tutaj znów wyczuwalny jest cień polityczny.

Przyjaźń z odległości: kontakty i wizyty

Piękne słowa to jedno, a rzeczywiste relacje to drugie. Dane o osobistych kontaktach i podróżach pokazują, że polska-węgierska przyjaźń jest w dużej mierze abstrakcyjna.

Węgrów bez żadnego polskiego znajomego jest 68% — to już dużo, ale i tak znacznie mniej niż Polaków bez węgierskich kontaktów, których jest aż 82%. Jeśli chodzi o wizyty, 59% Węgrów nigdy nie było w Polsce, a 62% Polaków nigdy nie odwiedziło Węgier. Różnica jest niewielka, ale znamienna: to Węgrzy częściej „przekraczają granicę” — zarówno dosłownie, jak i w sensie znajomości sąsiadów.

blog_wykres

Wśród Polaków wyższe wykształcenie zdecydowanie sprzyja podróżom na Węgry — wśród absolwentów wyższych uczelni nigdy tam nie było 46%, podczas gdy wśród osób z wykształceniem zasadniczym — aż 81%. Podobny wzorzec — wyższe wykształcenie, więcej podróży — jest zapewne obecny i po węgierskiej stronie, choć dane wskazują, że starsi Węgrzy (60+) bywali w Polsce nawet częściej niż młodzi: 50% seniorów nigdy nie odwiedziło Polski, wobec 57% wśród najmłodszych dorosłych.

Jak oceniamy siebie nawzajem? Przegląd kategorii

W obu badaniach respondentów poproszono o ocenę siedmiu aspektów sąsiedniego kraju w skali od 1 (bardzo negatywnie) do 5 (bardzo pozytywnie). Poniżej zestawiono odsetki odpowiedzi pozytywnych (4+5):

Węgry Wykres

Kilka obserwacji zasługuje na szczególną uwagę.

Po pierwsze, Węgrzy znacznie wyżej oceniają polską gospodarkę (55% pozytywnych ocen) niż Polacy węgierską (37%) — co ciekawe w kontekście realnych wskaźników makroekonomicznych obu krajów. Po drugie, polskie miasta i architektura robią na Węgrach duże wrażenie — 65% ocen pozytywnych to wynik wyraźnie wyższy niż węgierskie 58% dla polskich miast. Warszawa, Kraków i Gdańsk wyraźnie trafiają w gust węgierskich turystów.

Jedyną kategorią, w której Polacy są nieco hojniejsi wobec Węgrów, jest piłka nożna — 38% pozytywnych ocen wobec 28% po węgierskiej stronie. Być może wpływ na to ma prestiż ligi węgierskiej czy reprezentacji, choć w obu krajach jest to kategoria z najwyższym odsetkiem odpowiedzi neutralnych.

Rząd pozostaje najsłabiej ocenianą kategorią w obu kierunkach, choć negatywnych ocen jest wyraźnie więcej w Polsce wobec Węgier (29% negatywnych) niż u Węgrów wobec Polski (13%). To kolejny ślad politycznych napięć, które w Polsce — ale nie na Węgrzech — wyraźnie zabarwiają postrzeganie sąsiada.

Kogo znamy — i czego nie wiemy o sobie

Być może najbardziej zdumiewający wynik całego badania kryje się w pytaniu o znajomość sławnych postaci. Zestawienie nie pozostawia złudzeń: Polacy są na Węgrzech znacznie lepiej znani, niż Węgrzy są znani w Polsce.

Węgierskie „podium” sławnych Polaków to: Jan Paweł II (82% Węgrów go rozpoznaje), Maria Curie-Skłodowska (69%), Frédéric Chopin (57%) i Mikołaj Kopernik (52%). Dla porównania: najlepiej rozpoznawalny Węgier wśród Polaków — Ferenc Liszt — znany jest zaledwie 32% z nich. Następni w kolejności to Ernő Rubik (23%), Ferenc Puskás (20%) i Béla Bartók (14%). Dystans jest olbrzymi — i dotyczy przede wszystkim braku w Polsce rozpoznawalnych postaci na miarę Jana Pawła II.

Jan Paweł II jest znany 82% Węgrów. Żaden Węgier nie jest znany choćby w połowie tylu Polaków. To asymetria, której żadna kampania promocyjna nie zniweluje szybko.

W kategorii marek sytuacja jest ciekawa inaczej. Węgrzy dobrze znają polskie marki codziennego użytku: Allegro (61%), Reserved (52%). Polacy z kolei najczęściej kojarzą Węgry z Kostką Rubika (79%) i tokajskim winem (63%). To nieco inne typy rozpoznawalności — polska marka kojarzy się z e-commerce i modą, węgierska — z zabawką i winem. Obydwa zestawy są jednak dość wąskie: po 20% Węgrów i 21%* Polaków nie potrafiło wskazać żadnej marki z sąsiedniego kraju.

* odsetek dla Polaków szacunkowy na podstawie rozkładu wyników

Dzień Przyjaźni — czy w ogóle ktoś o nim wie?

Badanie zamknęło pytanie o 23 marca — Dzień Przyjaźni Polsko-Węgierskiej. Wyniki są tym razem zaskakująco symetryczne: o święcie słyszało 44% Polaków i 43% Węgrów. W obu krajach to mniej niż połowa — co wiele mówi o tym, jak głęboko ta przyjaźń zakorzeniona jest w instytucjonalnej świadomości społecznej.

Na Węgrzech wyborcy partii rządzącej są nieco bardziej świadomi tego dnia (51%) niż elektorat Tiszy (45%). W Polsce z kolei najwyższą świadomość wykazują wyborcy Konfederacji (55%), nieco mniej wyborcy PiS (50%) i KO (48%). Ciekawa zbieżność: w obu krajach to elektoraty bardziej konserwatywne lub nacjonalistyczne częściej kojarzą to symboliczne święto.

Podsumowanie: prawdziwa przyjaźń, ale nierówna

Dane z obu badań rysują spójny obraz: polsko-węgierska przyjaźń jest autentyczna — żadna ze stron nie patrzy na sąsiada z wrogością ani obojętnością. Ale nie jest symetryczna.

Węgrzy patrzą na Polskę z większą sympatią, lepiej znają polskie postaci historyczne i kulturowe, częściej mają polskich znajomych i rzadziej zostawiają pytanie o relację z sąsiadem bez odpowiedzi. Polacy z kolei wykazują większą ambiwalencję — częściowo wynikającą z politycznej polaryzacji, która sprawia, że pogląd na Węgry zależy niemal w całości od tego, na kogo się głosuje.

Jeśli ta przyjaźń miałaby mieć kierunek, na razie płynie bardziej z południa na północ. Węgrzy są wobec Polski bardziej entuzjastyczni — i lepiej poinformowani.

Jedno jest jednak niezmienne: w obu krajach przysłowie wciąż żyje, uśmiech na wzmiankę o sąsiedzie pojawia się naturalnie, a wzajemne stereotypy są przychylne. Na takim fundamencie można budować — pod warunkiem, że nie pozwoli się politykom zamienić go w pole bitwy.

Badanie polskie: Europion, n=813, reprezentatywna próba dorosłych Polaków (16+). Badanie węgierskie: Europion, n=1700, reprezentatywna próba dorosłych Węgrów (16+). Dane zebrane w 2026 r. Wartości procentowe są zaokrąglone do liczb całkowitych.

 

Hungary City

„Dwa bratanki” – 2026: Co Polacy naprawdę myślą o Węgrzech i Węgrach

Podsumowanie badań na podstawie ogólnopolskiego sondażu na reprezentatywnej próbie 813 dorosłych Polaków

Ogólnopolski sondaż na reprezentatywnej próbie 813 dorosłych Polaków pokazuje, jak Polacy postrzegają dzisiaj Węgry i Węgrów. Wyniki szkicują relację, która jest ciepła w duchu, ale zaskakująco płytka, jeśli chodzi o realny kontakt — i taką, w której tożsamość polityczna kształtuje postawy nie mniej niż historia czy geografia.

Przysłowie, które zna każdy — choć nie wszyscy wierzą w jego ducha

Stare przysłowie „Polak, Węgier – dwa bratanki, i do szabli, i do szklanki” jest głęboko zakorzenione w polskiej świadomości zbiorowej. Aż 70% respondentów deklaruje, że słyszało je wiele razy, a kolejne 16% mówi, że coś im ono przypomina. Jedynie 14% twierdzi, że słyszy je po raz pierwszy — i są to przede wszystkim osoby młode i gorzej wykształcone. W grupie wiekowej 16–29 lat aż 31% nigdy nie zetknęło się z tym powiedzeniem, podczas gdy wśród osób powyżej 60. roku życia odsetek ten wynosi zaledwie 5%. Wykształcenie również odgrywa tu rolę: 82% absolwentów wyższych uczelni zna je dobrze, w porównaniu z 57% wśród osób z wykształceniem podstawowym lub zawodowym. Mężczyźni (76%) znają je lepiej niż kobiety (65%).

Znanie słów to jednak co innego niż wierzenie w ich ducha. Zapytani, na ile zgadzają się z przesłaniem przysłowia, jedynie 37% Polaków wyraziło zgodę (24% „raczej się zgadza” i 14% „zdecydowanie się zgadza”). Najliczniejsza grupa — 39% — pozostaje na niezdecydowanej pozycji, a 24% wyraża pewien stopień niezgody. Wyraźnie widoczny jest podział polityczny: wśród wyborców PiS z powiedzeniem zgadza się 48%, a wśród wyborców Konfederacji odsetek ten rośnie do 54%. Wśród wyborców KO zgadza się z nim jedynie 24% — co odzwierciedla bardziej krytyczne nastawienie liberalnej części polskiej opinii publicznej wobec Węgier Orbána.

Wytkres Węgry i Węgrzy - Percepcja PolskaWykres 1 — Znajomość przysłowia polsko-węgierskiego (ogółem, n=813)

 

Wytkres Węgry i Węgrzy - Percepcja Polska

Wykres 2 — Zgodność z duchem przysłowia

Sojusznik, partner, przyjaciel — a może żaden z powyższych?

W kwestii roli Węgier w stosunkach międzynarodowych Polacy są bardziej pozytywni niż negatywni — choć najpopularniejszą odpowiedzią jest w pewnym sensie obojętność. Około 54% respondentów określiło Węgry w sposób pozytywny: jako przyjaciela (18%), partnera (17%) lub sojusznika (18%). Znacznie mniejsza część — 17% — wybrała określenia negatywne: rywal (4%), przeciwnik (10%) lub wróg (3%). Jednak aż 29% wybrało opcję „żadne z powyższych”, co sugeruje, że wielu Polaków nie ma po prostu jasnych geopolitycznych ram dla Węgier.

Podział partyjny w tej kwestii jest jednym z najbardziej uderzających wyników całego badania. Jedynie 6% wyborców KO uważa Węgry za przyjaciela, podczas gdy wśród wyborców PiS odsetek ten wynosi 25%, a wśród sympatyków Konfederacji aż 40%. Z kolei 27% wyborców KO określa Węgry mianem „przeciwnika” — pogląd ten podziela zaledwie 2% wyborców PiS. Krótko mówiąc: Węgry stały się polityczną zmienną polskich wojen kulturowych. To, jak postrzegamy Budapeszt, zależy niemal wyłącznie od tego, jak głosujemy w Warszawie.

Wytkres Węgry i Węgrzy - Percepcja PolskaWykres 3 — Postrzegana rola Węgier w stosunkach międzynarodowych

Wytkres Węgry i Węgrzy - Percepcja PolskaWykres 4 — „Przyjaciel” vs „przeciwnik”: wpływ poglądów politycznych na postrzeganie Węgier

Sympatyczni ludzie, obserwowani głównie z oddali

Na poziomie osobistym Polacy mają o Węgrach ciepły, choć dość ogólnikowy obraz. Najczęściej wybierane cechy to „gościnni” (27%), „przyjacielscy” (22%) i „patriotyczni” (21%), a dalej „pogodni” (16%) i „dumni” (16%). Cechy negatywne pojawiają się znacznie rzadziej: „chłodni” — 11%, „aroganccy” — 8%, „leniwi” — zaledwie 3%. Wyborcy KO (23,1%) i osoby powyżej 60. roku życia (16,8%) nieco częściej określali Węgrów jako „chłodnych”, natomiast sympatycy Konfederacji wyróżniali się wyjątkową zażyłością — 36% z nich wybrało określenie „przyjacielscy”.

Co ciekawe, tak pozytywny obraz Węgrów kształtuje się przy minimalnym rzeczywistym kontakcie. Aż 82% Polaków deklaruje, że nie ma żadnych węgierskich znajomych, przyjaciół ani krewnych. Tylko 13% zna jedną lub dwie takie osoby, a zaledwie 2% — ponad dziesięć. Młodsi Polacy mają nieco więcej takich kontaktów: w grupie 16–29 lat brak znajomych Węgrów deklaruje 72%, wobec 83% wśród osób po 60. roku życia.

Podobną prawidłowość widać w danych dotyczących podróży. Aż 62% Polaków nigdy nie było na Węgrzech, a większość tych, którzy odwiedzili ten kraj, zrobiła to tylko raz lub dwa razy (24%). Wykształcenie jest tu silnym predyktorem: 81% osób z wykształceniem podstawowym lub zawodowym nigdy nie było na Węgrzech, w porównaniu z 46% absolwentów wyższych uczelni. Co ciekawe, wyborcy KO są najczęściej podróżującymi do Węgier: nigdy tam nie było jedynie 45% z nich, w porównaniu z 61% wśród wyborców PiS — co sugeruje, że polityczna krytyka Węgier nie przekreśla chęci do ich odwiedzania.

Wytkres Węgry i Węgrzy - Percepcja PolskaWykres 5 — Cechy przypisywane Węgrom przez Polaków (pytanie wielokrotnego wyboru)

Wizerunek Węgier: kuchnia wygrywa, polityka dzieli

Respondenci oceniali siedem aspektów Węgier w skali od 1 („bardzo negatywnie”) do 5 („bardzo pozytywnie”). Wyniki ujawniają kraj o silnym miękkim wizerunku i twardszej krawędzi politycznej.

Na prowadzenie wysuwa się kuchnia węgierska: 59% respondentów oceniło ją pozytywnie (ocena 4 lub 5). Miasta i architektura Węgier uzyskały niemal identyczny wynik — 58% pozytywnych ocen. Kultura zebrała 54% pozytywnych ocen, natomiast piłka nożna — z wynikiem 37% pozytywnych — to aspekt wywołujący najwięcej wzruszeń ramionami: 49% oceniło ją jako „ani negatywnie, ani pozytywnie”. Wyniki gospodarcze Węgier plasują się pośrodku stawki: 38% ocen pozytywnych i 17% negatywnych.

Najbardziej kontrowersyjnym aspektem jest, bez zaskoczenia, węgierski rząd. To jedyna kategoria, w której odsetek ocen negatywnych jest wyjątkowo wysoki: 29% respondentów oceniło go negatywnie, w tym 15% nadało mu najniższą ocenę 1 z 5. Jednocześnie 36% ocen było pozytywnych. Podział przebiega według linii partyjnych z niemal matematyczną precyzją: 30% wyborców KO dało węgierskiemu rządowi najgorszy możliwy stopień, podczas gdy 23% wyborców PiS i 32% sympatyków Konfederacji nadało mu najwyższy. Marka Orbána jest w Polsce odbierana dokładnie tak, jak można się było spodziewać.

Wytkres Węgry i Węgrzy - Percepcja PolskaWykres 6 — Oceny różnych aspektów Węgier (% według kategorii odpowiedzi)

Eksport kultury: jedna kostka rządzi wszystkimi

Zapytani o znajomość sławnych Węgrów, Polacy wykazali skromną — i mocno zróżnicowaną wiekowo — wiedzę. Na czele listy stoi Ferenc Liszt z wynikiem 32% rozpoznawalności, jednak przepaść pokoleniowa jest ogromna: rozpoznaje go zaledwie 6% młodych w wieku 16–29 lat, natomiast w grupie 60+ odsetek ten wynosi 61%. Ernő Rubik zajmuje drugie miejsce z wynikiem 23%, a legenda piłkarska Ferenc Puskás jest znana 20% respondentów — z dużą różnicą płciową: zna go 30% mężczyzn i zaledwie 11% kobiet. Bélę Bartóka rozpoznaje 15% respondentów, Lajosa Kossutha — 11%. Noblista Albert Szentyörgyi jest znany 6% badanych, podczas gdy Ede Teller (4,0%), Mátyás Hunyadi (5,4%) i Ignác Semmelweis (3,6%) pozostają prawie nikomu nieznani.

W kategorii marek węgierskich Kostka Rubika nie ma sobie równych: 79% respondentów kojarzy ją jako markę węgierską — co czyni ją bardziej rozpoznawalną niż niejedno polskie dobro. Wino Tokáj uplasowało się na mocnym drugim miejscu z wynikiem 63%, przy czym w grupie 60+ odsetek ten rośnie do 86%, a wśród absolwentów — do 73%. Salami Pick jest znane 23% respondentów, a Porcelana Herend (14%), Prezi (10%) i Unicum (6%) wyraźnie pozostają w tyle. Młodsi respondenci częściej rozpoznają Prezi (18,6% w grupie 16–29 lat), co sygnalizuje więź z kulturą cyfrową, której inne marki nie mogą się pochwalić.

Wytkres Węgry i Węgrzy - Percepcja PolskaWykres 7 — Rozpoznawalność sławnych Węgrów wśród Polaków

Wytkres Węgry i Węgrzy - Percepcja PolskaWykres 8 — Rozpoznawalność węgierskich marek wśród Polaków

Dzień Przyjaźni, o którym połowa kraj nie słyszała

Badanie zamknęło się wymowną konkluzją: 56% Polaków nie słyszało o 23 marca — Dniu Przyjaźni Polsko-Węgierskiej. Świadomość tego święta jest wyższa wśród osób starszych (57,2% w grupie 60+ wie o tym dniu, w porównaniu z zaledwie 34% w grupie 16–29 lat) i mężczyzn (52% mężczyzn zna to święto, wobec 38% kobiet). Najwyższą świadomość spośród wszystkich ugrupowań politycznych wykazują sympatycy Konfederacji — 55% — choć i w tej grupie święto ledwo przekracza próg większości.

Dla przyjaźni rzekomo świętowanej po obu stronach granicy, święto, o którym nie słyszała ponad połowa społeczeństwa, wiele mówi o przepaści między symboliką polityczną a życiową rzeczywistością. Szerszy obraz wynikający z badań to potwierdza: Polacy i Węgrzy mogą być „dwoma bratankami” na poziomie mitologicznym, ale w praktyce jest to relacja między życzliwymi obcymi — podziwiającymi się z oddali, postrzegającymi siebie przez polityczny pryzmat, a zakorzenionymi we wzajemnej świadomości głównie dzięki Kostce Rubika i kieliszkowi tokąja.

Wytkres Węgry i Węgrzy - Percepcja PolskaWykres 9 — Świadomość Dnia Przyjaźni Polsko-Węgierskiej (23 marca)

Badanie przeprowadzono na ogólnopolskiej, reprezentatywnej próbie 813 dorosłych Polaków. Podane wartości procentowe odnoszą się do ważnych odpowiedzi na poszczególne pytania.

*Metodologia: Europion Polska zebrał dane wykorzystane do wyników 26 marca 2026 r., korzystając z mobilnej i internetowej aplikacji Europion. Wielkość próby wynosiła 813 osób, a wyniki są reprezentatywne dla populacji kraju powyżej 16 roku życia pod względem płci, grupy wiekowej, poziomu wykształcenia, typu osadnictwa i regionu Polski. W procedurze zapewnienia reprezentatywności wzięliśmy również pod uwagę wspomnienia respondentów dotyczące wyborów do Parlamentu Europejskiego w 2024 r., a podziały dla powyższych obozów politycznych opierają się na tych wspomnieniach. Mniejsze różnice procentowe między segmentami demograficznymi próby a populacją bazową skorygowaliśmy poprzez ważenie. Margines błędu pomiarów wynosi 2,6%, tzn. przedstawione powyżej stosunki procentowe mogą różnić się maksymalnie o tyle od tego, co wynikałoby z badania wszystkich mieszkańców kraju powyżej 16 roku życia.